Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 62/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses requests to supplement or interpret a final judgment regarding civil appeal scope limits.

Numero d'incarto III CSK 62/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's requests to supplement or interpret a final judgment regarding the scope of the civil appeal. The plaintiff argued that the appellate court's decision to reduce damages was unclear and should be interpreted to cover previously unjudged claims. The court determined the judgment was complete and that the appellate court was strictly bound by the scope of the appeal, preventing it from ruling on new claims.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 351 § 1 k.p.c.; Art. 352 k.p.c.; Art. 383 k.p.c.: A final judgment is complete if it resolves all claims within the scope of the appeal, and the court cannot supplement it or interpret it to cover claims outside that scope.

Parole chiave

Generato dall'IA
scope of appeal supplementing judgment interpretation of judgment finality of judgment civil procedure code riapertura della pratica riconsiderazione impugnabilità della decisione di rinvio

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 351 § 1 k.p.c.
W związku z tym nie było podstaw z art. 351 § 1 w zw.
Art. 352 k.p.c.
do uwzględnienia wniosku powoda o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego, ani też - na podstawie art. 352 k.p.c. w zw.
Art. 383 k.p.c.
co do dopuszczalności rozszerzenia przedmiotu sporu (art. 383 k.p.c.).
art. 383 k.p.c
co do dopuszczalności rozszerzenia przedmiotu sporu (art. 383 k.p.c.).
art. 391 §1 k.p.c
39821 i art. 391 §1 k.p.c.
art. 352 k.p.c
do uwzględnienia wniosku powoda o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego, ani też - na podstawie art. 352 k.p.c.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 62/17 POSTANOWIENIE Dnia 21 kwietnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Teresa Bielska-Sobkowicz‎SSN Wojciech Katner w sprawie z powództwa R. W. ‎przeciwko G. S.A. w W.‎o odszkodowanie i zadośćuczynienie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 kwietnia 2020 r.,‎na skutek wniosku powoda o uzupełnienie ewentualnie dokonanie wykładni wyroku Sądu Najwyższego‎z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt III CSK 62/17, oddala obydwa wnioski.

UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 27 stycznia 2020 r. powód wystąpił o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 2019 r. „przez wyrzeczenie co do pozostałych punktów zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego zgodnie z zakresem zaskarżenia, tj. co do punktu 1.I, 1.II i 1.III wyroku”, ewentualnie - gdyby wyrok należało uznać za zupełny - o wykładnię rozstrzygającą wątpliwości co do jego treści. Wątpliwość powoda budzi to, czy prawidłowa jest wykładnia tego wyroku, zgodnie z którą uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w punkcie oddalającym powództwo w pozostałym zakresie (1.IV) i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania „uwzględnia całość oddalonego powództwa, a Sąd Apelacyjny może zmienić swój wyrok, orzekając o wszystkich oddalonych roszczeniach, w tym podwyższyć zasądzone w punktach 1.I i 1.III wyroku kwoty oraz ponownie rozstrzygać o roszczeniu o rentę w oddalonej części (punkt 1.II)”.

Wniosek ten nie jest uzasadniony, ponieważ wyrok Sądu Najwyższego jest zupełny, co zostało wyjaśnione w jego motywach, podobnie jak kwestia dopuszczalnego zakresu rozpoznawania sprawy przez Sąd Apelacyjny (k. 501 v., akapit trzeci, akt sprawy I ACa (…) Sądu Apelacyjnego w (…)). W celu unaocznienia powodowi znaczenia tego zapisu przypomnieć należy przebieg postępowania. Powód R. W. , poszkodowany w wypadku samochodowym, wystąpił o zasądzenie od pozwanego G. S.A. w W. (ubezpieczyciela sprawcy wypadku):- kwoty 300 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z odsetkami ustawowymi od dnia 1 lutego 2012 r., - comiesięcznej renty w kwocie 3000 zł od dnia 27 listopada 2011 r., - comiesięcznej renty w kwocie 2328,44 zł począwszy od września 2015 r. z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności rat.- odszkodowania w kwocie 3118,69 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wytoczenia powództwa,- odszkodowania w kwocie 2773,73 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 1 października 2012 r.,- odszkodowania w kwocie 23 396 zł z ustawowymi odsetkami od dnia doręczenia pisma rozszerzającego powództwo stronie pozwanej, tytułem odszkodowania za utracone zarobki w okresie od 1 czerwca 2013 r. do 30 września 2015 r. - kosztów procesu.

Wyrokiem z dnia 30 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w K. uwzględnił powództwo w części. Zasądził od pozwanego na rzecz powoda:I. odszkodowanie w wysokości 24 895,16 zł z ustawowymi odsetkami - od kwoty 2650,89 zł od dnia 15 kwietnia 2013 r. do dnia zapłaty,- od kwoty 2 357,67 zł od dnia 12 listopada 2012 r. do dnia zapłaty,- od kwoty 19 886,60 zł od dnia 21 lutego 2015 r. do dnia zapłaty;II. comiesięczną rentę w kwocie 425 zł od dnia 1 grudnia 2011 r. do października 2015 r. oraz w kwocie 677,50 zł od października 2015 r., z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności rat,III. kwotę 255 000 zł tytułem zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od dnia 12 listopada 2012 r. do dnia zapłaty.W punktach IV, V i VI Sąd zamieścił orzeczenie o kosztach procesu (pkt IV) oraz o kosztach sądowych (pkt V i pkt VI).Wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia o losach pozostałej części powództwa, mimo że żądania powoda nie zostały uwzględnione w całości.

Żadna ze stron nie złożyła wniosku o uzupełnienie wyroku w tym zakresie.Pozwany zaskarżył apelacją wyrok Sądu pierwszej instancji w części:- zasądzającej w punkcie I. kwotę 4393,26 zł z wskazanymi w apelacji odsetkami;- zasądzającej comiesięczną rentę w kwocie 425 zł począwszy od grudnia 2011 r. oraz w kwocie 44,56 zł począwszy od października 2015 r., w obydwu wypadkach - z ustawowymi odsetkami,- zasądzającej zadośćuczynienie w kwocie 101 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 12 listopada 2012 r. oraz- w zakresie orzeczenia o kosztachi domagał się jego zmiany, przez oddalenie w tej części powództwa.

Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 16 września 2016 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego, w ten sposób, że:1.nadał mu treść:„ I. zasądza od strony pozwanej G. S.A. w W. na rzecz powoda R. W. kwotę 20 501,89 zł (…) z ustawowymi odsetkami:- od kwoty 2183,08 zł od 15 kwietnia 2013 r. do dnia zapłaty,- od kwoty 1941,61 zł od 12 listopada 2012 r. do dnia zapłaty,- od kwoty 16 377,20 zł od 20 lutego 2015 r. do dnia zapłaty,II. zasądza od strony pozwanej G. S.A. w W. na rzecz powoda R. W. comiesięczną rentę w kwocie 207,94 zł (…) płatną do 10 każdego następującego po sobie miesiąca począwszy od października 2013 r. z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności (…),III. zasądza od strony pozwanej G.

S.A. w W. na rzecz powoda R. W. zadośćuczynienie w kwocie 189 000 zł (…) z ustawowymi odsetkami od 12 listopada 2012 r., IV. w pozostałym zakresie powództwo oddala.” W punktach V, VI i VII orzekł o kosztach postępowania pierwszoinstancyjnego.W punkcie 2. Sąd Apelacyjny oddalił apelację w pozostałym zakresie, w punkcie 3. doprecyzował charakter odsetek ustawowych jako odsetek ustawowych za opóźnienie poczynając od 1 stycznia 2016 r., a w punkcie 4. orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.Powód zaskarżył ten wyrok skargą kasacyjną i wyjaśnił, że zaskarżeniem objął zmianę wyroku Sądu Okręgowego i obniżenie świadczeń zasądzonych na jego rzecz w punktach 1.I, 1.II i 1.III oraz oddalenie powództwa w części niebędącej przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji tj. co do roszczenia o rentę od grudnia 2011 r. w wysokości 2125 zł oraz o rentę od października 2015 r. w wysokości 1726,67 zł.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w (…).Sąd Najwyższy uwzględnił skargę kasacyjną w całości, z tym, że zakres zaskarżenia odczytał przy uwzględnieniu całej wypowiedzi powoda zawartej w skardze kasacyjnej, dotyczącej tego przedmiotu. Powód wyjaśnił bowiem, że zaskarża wyrok w części zmieniającej wyrok Sądu Okręgowego oraz oddalającej powództwo w części o której nie orzekł Sąd pierwszej instancji. Zmiana wyroku polegała na obniżeniu świadczeń zasądzonych na rzecz powoda, jednak obniżenie to nie stanowiło rozstrzygnięcia zawartego w punktach 1.I, 1.II i 1.III wyroku Sądu Apelacyjnego - tam znajdowała się część świadczeń, które Sąd Apelacyjny uznał za należne powodowi.

Obniżenie, które kwestionował powód, dotyczyło natomiast tej części zasądzonych żądań, którą mu Sąd Apelacyjny odjął, o którą umniejszył przyznane mu świadczenia. Odmowa przyznania świadczeń przyjmuje w wyrokach postać oddalenia powództwa - dlatego zaskarżenie obniżenia zasądzonych świadczeń należało odczytać jako skierowane przeciwko punktowi 1.IV wyroku Sądu Apelacyjnego - oddalającemu powództwo w pozostałej części, nie było natomiast żadnych przesłanek by uchylać rozstrzygnięcia zawarte punktach 1.I, 1.II i 1.III, które zresztą w niezaskarżonej części były już prawomocne.

Nie było też powodów, by oddalać w tym zakresie skargę kasacyjną, ponieważ została ona uwzględniona w całości. Powołanie w skardze punktów 1.I, 1.II i 1.III stanowiło element opisu zakresu zaskarżenia (którym była różnica pomiędzy kwotą zasądzoną przez Sąd pierwszej i przez Sąd drugiej instancji), natomiast sposób realizacji wniosków kasacyjnych wymagał uchylenia tego orzeczenia, w którym zmiana przybrała formę rozstrzygającą, a więc - oddalającą tę część roszczenia. W uzasadnieniu wyroku Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że zapis zawarty w punkcie 1.IV jest mylący, ponieważ - ze względu na formę zmiany orzeczenia Sądu pierwszej instancji, jaką wybrał Sąd Apelacyjny - tj. ustalenie nowego brzmienia tego wyroku jako całości - niejasne się stało, czy w tym punkcie Sąd Apelacyjny oddalił jedynie różnicę pomiędzy świadczeniami zasądzonymi przez Sąd Okręgowy a zmienionymi w wyniku postępowania apelacyjnego, czy też - co byłoby niedopuszczalne, lecz co sugerował w skardze kasacyjnej powód - oddalił także roszczenia powoda, o których nie orzekł Sąd Okręgowy.

Zakres, w jakim Sąd Apelacyjny mógł w tej sprawie orzekać na podstawie apelacji pozwanego został wyraźnie określony w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego, zaś w wyniku uchylenia wyroku Sądu drugiej instancji przez Sąd kasacyjny i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi drugiej instancji dochodzi jedynie do kolejnego rozpoznania tej samej apelacji i nadal obowiązują ograniczenia przewidziane w postępowaniu apelacyjnym, m. in. co do dopuszczalności rozszerzenia przedmiotu sporu (art. 383 k.p.c.). W związku z tym nie było podstaw z art. 351 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 §1 k.p.c. do uwzględnienia wniosku powoda o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego, ani też - na podstawie art. 352 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. - do dokonania wykładni tego wyroku.

Wnioski powoda podlegały więc oddaleniu. jw