Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 468/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation for failure to meet legal issue requirements under Civil Procedure Code Art. 3989. The court rejected the claim as it did not present a genuine legal question. The decision emphasizes that mere disagreement with the lower court's reasoning is insufficient for cassation. The court found no legal error warranting review.

Numero d'incarto III CSK 468/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeals filed by both the applicants and the participants in the case. The applicants argued that a significant legal issue existed regarding the establishment of a necessary way, while the participants claimed three distinct legal questions. The court rejected these arguments, stating that the participants' submissions were merely expressions of dissatisfaction without legal argumentation, and the applicants' claims were logically inconsistent with the requirement of obvious illegality. Consequently, the court determined that the presented issues did not meet the statutory criteria for cassation under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation complaint is admissible only if it raises a genuine legal issue of significance for legal development or precedent, supported by legal argumentation; mere disagreement with the lower court's reasoning or the absence of obvious illegality does not satisfy these requirements.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation admissibility legal issue requirement Civil Procedure Code necessary way establishment easement dispute obvious illegality Supreme Court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Owa logiczna sprzeczność przedstawionych w skardze przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Owa logiczna sprzeczność przedstawionych w skardze przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Zważywszy na powyższe, należało odmówić przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 k.p.c
3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., to jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (tę przesłankę ujęli w trzy zagadnienia) oraz oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.Uczestnicy powołali przesłankę z pkt 1 art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Zważywszy na powyższe, należało odmówić przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 468/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku M. P. i Z. P.‎przy uczestnictwie […], K. S., E. S., […]‎o ustanowienie drogi koniecznej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 kwietnia 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców oraz skargi kasacyjnej uczestników K. S. i E. S. od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej wnioskodawców do rozpoznania, 2. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej uczestników K. S. i E.S. do rozpoznania, 3. stwierdza, że uczestnicy koszty związane z ich udziałem w postępowaniu kasacyjnym ponoszą we własnym zakresie.

UZASADNIENIE

W sprawie o ustanowienie drogi koniecznej, Sąd Okręgowy w K., z apelacji uczestników postępowania K. S. i E. S., zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 lipca 2012 r. w części dotyczącej przebiegu drogi koniecznej i przesyłu mediów przez ustanowienie tej drogi według przebiegu określonego jako wariant I w projekcie sporządzonym przez biegłego geodetę J. H., zamiast według przebiegu określonego tamże jako wariant III i zmienił odpowiednio postanowienie w części dotyczącej wynagrodzenia za ustanowienie służebności, oddalił w pozostałej części obie apelacje i orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.

Skargi kasacyjne od postanowienia Sądu Okręgowego wnieśli zarówno wnioskodawcy jak i uczestnicy K. S. i E. S..Wnioskodawcy jako przesłankę przyjęcia ich skargi kasacyjnej do rozpoznania powołali przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c., to jest występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (tę przesłankę ujęli w trzy zagadnienia) oraz oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.Uczestnicy powołali przesłankę z pkt 1 art. 3989 § 1 k.p.c. i wskazali, że w sprawie występują trzy zagadnienia prawne.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Uwzględniając szczególny charakter skargi kasacyjnej, która nie otwiera stronie kolejnej instancji dla rozstrzygnięcia sprawy, ale jest determinowana pozycją ustrojową Sądu Najwyższego, Sąd Najwyższy przyjmuje sprawę do rozpoznania z uwagi na takie zagadnienie prawne, które nie tylko rzeczywiście w sprawie występuje, ale które ma znaczenie dla rozwoju prawa lub ma znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia podobnych spraw (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04).

Stąd też powołanie się przez skarżącego na istnienie takiego zagadnienia wymaga przede wszystkim jego sformułowania, a ponadto przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych i istotności zagadnienia z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało. Skarżący powinien wykazać, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia będzie miało ważne znaczenie dla praktyki sądowej oraz dla rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 listopada 2003 r.

II CK 324/03; z dnia 7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05; z dnia 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07; z dnia 22 listopada 2007 r. I CSK 326/07, niepubl. oraz z dnia 26 września 2005 r. II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15 - 16, poz. 243). Wymogów tych nie spełniają zagadnienia przedstawione w szczególności w skardze kasacyjnej uczestników. Ich redakcja nie pozwala uznać ich za zagadnienia prawne, są one jedynie, ujętym w formę pytającą, wyrazem stanowiska skarżących o wadliwości zaskarżonego postanowienia, skarga kasacyjna nie zawiera przy tym żadnej argumentacji jurydycznej, która wskazywałaby, że chodzi tu rzeczywiście o zagadnienia prawne w rozumieniu wyżej przedstawionym.

Skarga kasacyjna wnioskodawców przedstawiając zagadnienia prawne jednocześnie w tym samym aspekcie formułuje zarzut oczywistej zasadności skargi. Jeżeli w sprawie występuje zagadnienie prawne to jednocześnie sprawa nie może być w sposób tak rudymentarny wadliwie osądzona, aby można było skutecznie powołać przesłankę oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Owa logiczna sprzeczność przedstawionych w skardze przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c. już z tej przyczyny nakazuje poddać w wątpliwość ich rzeczywiste w sprawie występowanie.

Podkreślić przy tym należy, że oczywista zasadność skargi to stan sprawy wskazujący, że zaskarżone orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym już tylko przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych badań lub dociekań. Chodzi, więc o szczególne, kwalifikowane wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 197/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Nie ma podstaw do przyjęcia, że taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej.Badając zaś sformułowane przez skarżących zagadnienia prawne stwierdzić należy, że w płaszczyźnie przesłanek determinujących ustanowienie drogi koniecznej, do sądu orzekającego, w zależności od okoliczności faktycznych sprawy, należy ważenie tak potrzeb nieruchomości władnącej jak i nieruchomości obciążonej, stąd w zapytaniu ujętym jako pierwsze nie można dopatrzyć się wątpliwości natury prawnej.

Wątpliwości ujęte jako druga i trzecia (wątpliwość trzecia „pochłania” drugą) o tyle nie mogą być traktowane jako istotne zagadnienie prawne ponieważ służebność drogi koniecznej jest ustanawiana dla zapewnienia nieruchomości władnącej dostępu do drogi publicznej a nie dla doprowadzenia szlaku służebności do bramy wjazdowej na tę nieruchomość. Wygodne poruszanie się po nieruchomości władnącej nie jest przesłanką ustanowienia drogi koniecznej. Utrudnienie w dostępie do szamba, o ile takie występuje, niewątpliwie potraktować należy jako chwilowe skoro skarżący domagali się dostępu do sieci (również) kanalizacyjnej i z sentencji postanowienia wynika, że dostęp taki został im prawnie zagwarantowany.

Zważywszy na powyższe, należało odmówić przyjęcia skarg kasacyjnych do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n