Supreme Court dismisses cassation appeal for obvious invalidity as procedural and substantive grounds were not met.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against the appellate court's decision to uphold the plaintiff's claim for invalidity of sales and gift contracts. The defendants argued for obvious invalidity under Article 3989 § 1(4) of the Code of Civil Procedure, citing violations of the Civil Code and procedural rules. The court rejected this, finding no clear evidence of arbitrary interpretation or procedural flaws warranting the extraordinary remedy.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court may dismiss a cassation appeal if the lower court's decision does not exhibit obvious invalidity or arbitrary interpretation of law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 454/14 POSTANOWIENIE Dnia 10 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z powództwa M. P.przeciwko A. P. i Z. P.o stwierdzenie nieważności umowy sprzedaży i darowizny,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 kwietnia 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem Sąd Apelacyjny w […] oddalił apelację pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 7 września 2012 r., którym uwzględnione zostało powództwo o stwierdzenie nieważności umów sprzedaży i darowizny.Pozwani w skardze kasacyjnej powołali obie podstawy przewidziane w art. 3983 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazali przyczynę objętą art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywistą zasadność skargi połączyli z ewidentnym naruszeniem art. 87 k.c. oraz przepisów postępowania przedstawionych w ramach drugiej jej podstawy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna ukształtowana została jako nadzwyczajny środek prawny, służący od prawomocnych orzeczeń, którego celem jest ochrona interesu publicznego, polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.
Założenie to może być zrealizowane jedynie poprzez powołanie i uzasadnienie istnienia co najmniej jednej z przesłanek wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. Nie jest rolą Sądu Najwyższego, nie będącego trzecią instancją sądową, korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej sprawie, nawet gdyby w rzeczywistości miały one miejsce. Do realizacji celu wyznaczonego temu nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia dochodzi przez spełnienie chociaż jednej z przesłanek objętych art. 3989 § 1 k.p.c.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. to zasadność widoczna od razu, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy wywodów zamieszczonych w skardze, wskazująca, że zaskarżone orzeczenie nie powinno się ostać.
Doszło bowiem do kwalifikowanego, czyli oczywistego naruszenia prawa, którego skutkiem było wydanie przez Sąd drugiej instancji orzeczenia oczywiście wadliwego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49; z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, niepubl.; z dnia 23 listopada 2010 r., III UK 10/11, niepubl.). Na takie rozumienie powołanej przesłanki nie wskazują wnioski skarżących. Tak powołana przyczyna, jak i jej uzasadnienie na tle dopuszczalnych podstaw skargi kasacyjnej oraz motywów zaskarżonego postanowienia nie daje argumentów dla oceny, iż kwestionowane orzeczenie stanowi konsekwencję jaskrawych błędów w zakresie wykładni prawa, jak też, że zachodzi potrzeba rozpoznania skargi kasacyjnej.
Nie było podstaw do przyjęcia, że interpretacja wskazanego przepisu prawa materialnego oraz druga z przyczyn uwzględnienia powództwa noszą znamiona dowolności odbiegającej od okoliczności sprawy oraz wykładni przepisów prawa materialnego. Odwołanie się do naruszenia przepisów postępowania nie uwzględnia utrwalonych wymagań, odnoszących się do postępowania drugoinstancyjnego, a częściowo dotyczy uregulowania prawnego, które nie może być przedmiotem skargi.Nie zachodzi również nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę z urzędu w granicach zaskarżenia, stosownie do art. 39813 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). [l.n]