Supreme Court dismisses appeal on possession of land for lack of serious legal interpretation issues.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal regarding a possession of land case, ruling that the lower court's decision was correct. The appellant argued that the Second Instance Court needed to interpret Article 212 of the Code of Civil Procedure and clarify its duties, but the Supreme Court found no serious legal doubts or conflicting case law. Consequently, the court held that the matter required a case-specific assessment rather than an abstract legal interpretation, leading to the rejection of the appeal and an order for the appellant to bear the costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 212 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a serious legal issue exists, such as a need to interpret provisions raising serious doubts; however, if the appellant merely points to a potential need for interpretation without demonstrating conflicting judicial practice or serious doubts, the appeal is dismissed because such interpretation must be case-specific.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 436/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku P. M. przy uczestnictwie U. M., Miasta N. - Prezydenta Miasta N. i Zespołu Placówek Oświatowo - Wychowawczycho zasiedzenie nieruchomości,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 marca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt III Ca [...], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika Miasta N. - Prezydenta Miasta N. kwotę 600 zł (sześćset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 15 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w N. - w sprawie o zasiedzenie - oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w N. z dnia 9 października 2013 r.Od postanowienia Sądu drugiej instancji wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, wskazując na potrzebę wykładni art. 212 § 1 i 2 k.p.c. budzącego poważne wątpliwości, oraz rozważenie zakresu obowiązków sądu w zakresie ustalania przedmiotu wniosku o zasiedzenie i w zakresie pouczania wnioskodawcy z urzędu o oczywistej rozbieżności pomiędzy treścią wniosku o zasiedzenie a rzeczywistym żądaniem wnioskodawcy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Jeżeli skarżący wskazuje jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania występowanie w sprawie potrzebę wykładni przepisów wywołujących budzących poważne wątpliwości, to powinien je wykazać. Skarżący nie przedstawił jednak możliwych interpretacji ani rozbieżnych ocen judykatury, a jedynie swą wątpliwość co do prawidłowości zastosowania przez Sąd drugiej instancji art. 212 k.p.c. Zagadnienie określone jako „potrzeba” wykładni art. 212 k.p.c. sprowadza się w istocie do oceny możliwości stosowania tego przepisu w zależności od okoliczności każdej konkretnej sprawy, więc ustalenie jakiejś jednej abstrakcyjnej wykładni nie jest możliwe ani celowe.Postępowanie o zasiedzenie, chociaż toczy się w trybie postępowania nieprocesowego, ma charakter ściśle kontradyktoryjny; jest oparte na wyraźnie zaznaczonym sporze.
Nie ma podstaw do faworyzowania któregokolwiek z uczestników i udzielania mu „pomocy” prawnej, a zatem brak także podstaw do uznania za zagadnienie prawne uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w postaci oceny kwestii pouczania wnioskodawcy z urzędu o oczywistej rozbieżności pomiędzy treścią wniosku o zasiedzenie a rzeczywistym żądaniem wnioskodawcy.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 39821, 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c.