Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 42/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal; boundary line must reflect 1971 possession status under Civil Code Art. 153.

Numero d'incarto III CSK 42/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal regarding a land boundary dispute between two adjacent plots. The lower courts correctly determined that the boundary line must reflect the state of possession existing on November 4, 1971, as required by Article 153 of the Civil Code. The Court rejected the appellant's argument that the 1971 property acquisition law automatically defined the boundary without requiring proof of actual possession at that specific date.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 153 k.c.; Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r.: The court must determine the boundary of adjacent plots based on the state of possession existing on November 4, 1971, not merely on the date of property acquisition under the 1971 Act.

Parole chiave

Generato dall'IA
land boundary determination state of possession 1971 Civil Code Article 153 1971 Property Acquisition Act cassation appeal dismissal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 153 k.c.
rozumieniu art. 153 k.c., gdyż tak przebiegała granica między działkami nr 204 i
Art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1971 r.
rozumieniu art. 153 k.c., gdyż tak przebiegała granica między działkami nr 204 i
Art. 365 § 1 k.p.c.
Istota zarzutu naruszenia art. 365 § 1 k.p.c. sprowadza się do błędnego
Art. 316 § 1 k.p.c.
Art. 278 § 1 k.p.c.
Całkowicie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 278 § k.p.c.
Art. 227 k.p.c.
okoliczność ta powinna być przedmiotem dowodu [art. 227 k.p.c. – por.
art. 153 k.c
rozumieniu art. 153 k.c., gdyż tak przebiegała granica między działkami nr 204 i
art. 365 § 1 k.p.c
Istota zarzutu naruszenia art. 365 § 1 k.p.c.
art. 227 k.p.c
okoliczność ta powinna być przedmiotem dowodu [art. 227 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok SN z dnia 26.I.1981 r. (III CRN 315/80)
III CRN 315/80
(III CRN 315/80) OSN CP 1981, nr 10, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 42/06

POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

Protokolant Bożena Nowicka

w sprawie z wniosku M.Z.

przy uczestnictwie Z.P.

o rozgraniczenie,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w L.

z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt [...],

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w L. postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2005 r. rozgraniczył

działkę oznaczoną numerem 204, której właścicielem jest M.Z., zapisaną w księdze

wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L. z działką oznaczoną

nr 203, stanowiącą własność Z.P., zapisaną w księdze wieczystej KW nr [...],

prowadzonej przez Sąd Rejonowy w L., według linii prostej, oznaczonej cyframi 6 –

10 na mapie projektu rozgraniczenia sporządzonej przez geodetę J.J., wpisanej

dnia 21 września 2001 r. do ewidencji Starosty L. pod nr [...]. Dokonując tego

rozgraniczenia Sąd stwierdził, że nastąpiło ono zgodnie ze stanem prawnym w

rozumieniu art. 153 k.c., gdyż tak przebiegała granica między działkami nr 204 i

203 co najmniej od końca 1964 r. do chwili obecnej, a tym samym, iż taki też był

stan samoistnego posiadania poprzedników prawnych wnioskodawczyni oraz

uczestnika postępowania w dniu 4 listopada 1971r.

Zarówno ustalenia Sądu I instancji, jak i jego rozważania prawne zostały

przez Sąd Okręgowy w L. uznane za prawidłowe, toteż apelacja wnioskodawczyni

została postanowieniem tegoż Sądu z dnia 4 sierpnia 2000 r. oddalona.

Skarga kasacyjna wnioskodawczyni – oparta na drugiej podstawie z art. 3981

§ k.p.c. – zawiera zarzut naruszenia art. 365 § 1, 316 §1, 278 §1 k.p.c. i zmierza

do uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Istota zarzutu naruszenia art. 365 § 1 k.p.c. sprowadza się do błędnego

twierdzenia, że sąd dokonując rozgraniczenia bezpośrednio sąsiadujących działek,

nabytych przez uczestników postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 1

ustawy z dnia 26 października 1971 r., nie może samodzielnie stwierdzić „granic

posiadania” - dokąd sięgał stan posiadania /samoistnego/ każdego z nich w dniu

4 listopada 1971 r., i zgodnie z tym stwierdzeniem wytyczyć granicę ich działek,

o ile

do

stwierdzenie

nabycia

w postępowaniu sądowym.

własności

przez

jednego

z

nich

doszło

Wyrażając przytoczony pogląd skarżąca pomija, że nabycie z mocy ustawy

własności nieruchomości nie przesądza jeszcze o tym, iż granice tej nieruchomości

nie okażą się sporne, podobnie jak to może mieć miejsce przy nabyciu

nieruchomości w drodze czynności prawnej, czy też dziedziczenia. Sąd bowiem na

podstawie ustawy z dnia 26 listopada 1971 r. ustalał jedynie nabycie własności

określonej nieruchomości, nie dokonywał natomiast kontroli jej granicy, gdyż nie

dokonywał rozgraniczenia w toku postępowania uwłaszczeniowego. Inaczej

mówiąc, sąd w postanowieniu nie zamieszczał rozstrzygnięcia o rozgraniczeniu

nieruchomości. Dotyczy to również wypadków stwierdzenia przez sąd nabycia

nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie z nieruchomością, której

właściciel legitymował się tytułem własności nabytym w inny sposób, np. w drodze

czynności prawnej czy też dziedziczenia. Idąc tym tokiem rozumowania należy

przyjąć, że skoro dla nabycia własności nieruchomości na podstawie ustawy z dnia

26 listopada 1971 r. decydujący był stan posiadania /samoistnego/ w dniu wejścia

w życie tejże ustawy, tj. 4 listopada 1971 r., to w sytuacji, gdy rozgraniczenie

ostatnio wskazanych nieruchomości ma nastąpić według stanu prawnego, sąd nie

może poprzestać tylko na danych wynikających z ewidencji gruntów, ale musi

zmierzać do ustalenia stanu posiadania (samoistnego) na dzień 4 listopada 1971 r.,

i zgodnie z nim wytyczyć granicę, chyba że inne jej wytyczenie nakazują zaistniałe

nowe okoliczności.

Należy zatem podnieść, że skoro stan posiadania (samoistnego) w dniu

4 listopada 1971 r. miał istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, to

wbrew odmiennemu zapatrywaniu skarżącej, słusznie oba Sądy uznały, że

okoliczność ta powinna być przedmiotem dowodu [art. 227 k.p.c. – por. wyrok SN

z dnia 26.I.1981 r. (III CRN 315/80) OSN CP 1981, nr 10, poz. 196].

Całkowicie niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 278 § k.p.c. Operat

rozgraniczeniowy, w tym mapa projektu rozgraniczenia, sporządzona przez

geodetę J.J., z przyczyn oczywistych ma charakter dowodowy. Rację miały oba

Sądy,

że

w

sprawie

nie

zachodziły

okoliczności

przeprowadzenie z urzędu dowodu z opinii biegłego.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w postanowieniu.

usprawiedliwiające