Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 371/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on land division transfer, ruling no explicit decision needed for public road ownership.

Numero d'incarto III CSK 371/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a municipality seeking to register land ownership transfer. The court found that the lower courts correctly determined the land was not designated for public roads based on the division decision's conditions. Consequently, the court ruled that the legal issue raised by the appellant did not exist in this specific case.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 98 ust. 1 u.g.n.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged legal issue does not exist in the specific case or has already been sufficiently clarified in existing doctrine and case law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility land division public roads ownership transfer by operation of law municipal property registration legal issue existence requirement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 98 ust. 1 u.g.n.
oraz wypis z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako dowód, że działki te zostały wydzielone pod drogi publiczne i przeszły na własność Gminy na podstawie art. 98 ust.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Okoliczności sprawy nie wskazują też, aby zachodziły inne przesłanki przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c., uzasadniające rozpatrzenie skargi kasacyjnej wnioskodawczyni.
Art. 520 § 3 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia tej skargi do rozpoznania.O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 3 w zw.
Art. 108 § 1 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
108 § 1, art. 391 § 1, art.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1, art. 39821 i art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
39821 i art. 13 § 2 k.p.c. w zw.
§ 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
§ 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
z § 5 pkt 5 oraz § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.
art. 3983 § 1 k.p.c
W skardze kasacyjnej opartej na obydwu podstawach z art. 3983 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 371/16 POSTANOWIENIE Dnia 11 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Katarzyna Tyczka-Rote w sprawie z wniosku Gminy Z.‎przy uczestnictwie S. W. ‎o wpis w księdze wieczystej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 maja 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Gmina Z. wniosła o odłączenie z księgi wieczystej (…) działek ewidencyjnych […]4 i […]8, założenie dla nich nowej księgi wieczystej i wpisanie w niej prawa własności na rzecz wnioskodawczyni, powołując się na decyzję o zatwierdzeniu podziału nieruchomości uczestnika S. W. oraz wypis z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako dowód, że działki te zostały wydzielone pod drogi publiczne i przeszły na własność Gminy na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.

Dz.U. z 2016, poz. 2147 ze zm. – dalej „u.g.n.”). W sprawie orzeczenia odmowne kolejno wydawali referendarz, Sąd Rejonowy w K. oraz Sąd Okręgowy w K., który rozpatrywał sprawę na skutek apelacji wnioskodawczyni i oddalił ten środek zaskarżenia postanowieniem z dnia 14 czerwca 2016 r. Wszystkie niekorzystne dla wnioskodawczyni orzeczenia wydane zostały z powołaniem się na zapis w decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, według którego podział ten następował pod warunkiem, iż przy zbywaniu wydzielonych działek zostanie ustanowiona służebność przejazdu i przechodu do publicznej drogi gminnej (dz.

Nr […]2) po działkach nr […]8 i […]4, na rzecz każdoczesnych właścicieli działek: nr […]5, nr […]6 i nr […]7. Sądy oceniły, że nie stanowi on podstawy do ustalenia, że wskazywane przez wnioskodawcę działki wydzielone zostały pod drogi publiczne. W skardze kasacyjnej opartej na obydwu podstawach z art. 3983 § 1 k.p.c. wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 98 § 1 u.g.n., polegającą na przyjęciu, że do przejścia prawa własności niezbędne jest zawarcie rozstrzygnięcia w tej materii w decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości.

Uchybienie przepisom postępowania wnioskodawczyni upatrywała w niewłaściwym zastosowaniu art. 6269 k.p.c., wskutek nieuzasadnionego stwierdzenia przeszkody do dokonania wpisu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji ewentualnie wydanie w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy przez Sąd Najwyższy.W odpowiedzi na skargę kasacyjną wnioskodawczyni uczestnik postępowania S. W. wniósł o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia tej skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika kosztów postępowania kasacyjnego.Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Skarga kasacyjna ukształtowana została w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako środek odwoławczy o szczególnym charakterze, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa i jednolitości wykładni oraz usunięcie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń nie satysfakcjonujących stron. Realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowionego w art. 3989 k.p.c., w ramach którego Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny sprawy przedstawionej mu ze skargą kasacyjną.

Zakres przeprowadzanego badania jest ograniczony do kontroli, czy w sprawie występują przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania. Skarżąca uzasadniła potrzebę rozpatrzenia wniesionej skargi wystąpieniem przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., to znaczy ujawnieniem się istotnego zagadnienia prawnego. Zagadnienie to sformułowała w formie pytania, czy wydanie decyzji w przedmiocie podziału nieruchomości na podstawie art. 98 ust. 1 u.g.n. stanowi podstawę przeniesienia prawa własności w stosunku do wydzielonej części działki, przeznaczonej pod drogi publiczne i czy w takim wypadku do skutecznego przeniesienia własności konieczne jest osobne, wyraźne wyrzeczenie w treści decyzji, mimo że skutek ten występuje z mocy samego prawa, i czy pod pojęciem drogi publicznej rozumie się także gminne drogi wewnętrzne, które będą mogły zostać przekształcone w drogę publiczną.

Ponadto wyjaśnienia wymaga również, zdaniem skarżącej, z jakim zdarzeniem należy wiązać skutek w postaci przejścia prawa własności.Istotne zagadnienie prawne może stanowić podstawę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, jeżeli rzeczywiście występuje w sprawie, kwestii prawnej nie można bowiem rozpatrywać w oderwaniu od ustalonego stanu faktycznego. Konieczne jest także, aby zagadnienie to nie zostało dotychczas należycie wyjaśnione (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2016 r., II PK 247/15, Lex nr 2147281).

Problem wskazany przez wnioskodawczynię nie występuje w niniejszej sprawie, a ponadto nie budzi wątpliwości, wobec jednolitej wykładni art. 98 § 1 u.g.n. przyjętej w piśmiennictwie i orzecznictwie, której przykładem są także orzeczenia przywołane przez skarżącą. Wskazany przepis rozumiany jest jako podstawa przejścia z mocy prawa na własność odpowiedniego podmiotu działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne. Pojęcie, rodzaje dróg i podmioty, którym wyłącznie może przysługiwać prawo własności nieruchomości zajętych pod drogi publiczne określonych kategorii wyznaczają przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.

Dz.U. z 2016 r., poz. 1440), które wyjaśniają też status dróg wewnętrznych (art. 7 ust. 1 ustawy). Ponadto Sąd Okręgowy nie dlatego oddalił apelację, że opowiedział się za koniecznością zamieszczenie w decyzji o zatwierdzeniu podziału orzeczenia o przejściu na własność Gminy działek objętych wnioskiem, lecz dlatego, że uznał, iż treść decyzji nie wskazuje, aby działki objęte wnioskiem zostały wydzielone z przeznaczeniem pod drogę publiczną. Wypowiadanie się o kwestiach przedstawionych przez wnioskodawczynię jako istotne zagadnienie prawne jest więc zbędne do rozstrzygnięcia sprawy.

Okoliczności sprawy nie wskazują też, aby zachodziły inne przesłanki przewidziane w art. 3989 § 1 k.p.c., uzasadniające rozpatrzenie skargi kasacyjnej wnioskodawczyni. Z tych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia tej skargi do rozpoznania.O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1, art. 39821 i art. 13 § 2 k.p.c. w zw. z § 5 pkt 5 oraz § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.

U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). aj l.n