Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue, citing clear statutory application and judicial discretion.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellants' cassation appeal against the appellate court's decision regarding water damage compensation. The appellants argued that the lower court incorrectly applied water law instead of the civil code, claiming the damage was legal rather than tortious. The court rejected this, noting that the factual circumstances clearly fell under the Water Law, making the administrative procedure appropriate and the lower court's decision within its judicial discretion.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may accept a cassation appeal only if a significant legal issue exists or there is a need for interpretation of laws causing serious doubts or divergences in case law; mere assertion of obvious correctness is insufficient.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 365/15 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa C. R. i G. R.przeciwko Skarbowi Państwa - Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad, Przedsiębiorstwu Drogowo - Mostowemu "G." sp. z o.o. w G., Przedsiębiorstwu Robót […] S.A. w N., […] Biuru Inwestycyjnemu sp. z o.o. w likwidacji w K. i A. M.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej powodów od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt I ACz […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powodów na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa i A. M. kwoty po 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się na oczywistą zasadność skargi. Ma ona wynika, w ocenie skarżącego, z oczywiście nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa wodnego i odmowy zastosowania art. 415 k.c.: powód dochodził odszkodowania na podstawie deliktowej, a tymczasem prawo wodne reguluje odpowiedzialność za szkodę legalną, tzn. wyrządzoną przy działaniu na podstawie ważnego pozwolenia wodnoprawnego.
Zauważyć jednak trzeba, że stan faktyczny sprawy wskazuje na naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 1 pr. wod. przez zmianę kierunku odpływu wody opadowej ze szkodą dla gruntu powoda. W tej sprawie chodzi o odszkodowanie za szkodę przewidzianą przez prawo wodne, zatem ma zastosowanie tryb administracyjny. Co więcej, na rzecz zajętego w zaskarżonym orz. stanowiska przemawia też dokładnie idąca w tym kierunku uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2004 r., III CZP 27/04 (OSNC 2005, nr 7-8, poz. 119). Odmienny pogląd Sąd Najwyższy wyraził w postanowieniu z dnia 27 czerwca 2014 r.
I CSK 501/13 (OSNC 2015, nr 5, poz. 62), gdzie w uzasadnieniu wyraźnie odstąpił od stanowiska zajętego w powołanej uchwale. Potencjalnie zatem byłoby może zasadne, aby Sąd Najwyższy raz jeszcze zajął się tym problemem. Jednakże byłoby to możliwe tylko wtedy, gdyby tego dotyczyło uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania – gdyby wskazywało na potrzebę wykładni przepisów ze względu na rozbieżność w orzecznictwie lub na występowanie na tle tej sprawy istotnego zagadnienia prawnego. Tymczasem skarżący powołał się wyłącznie na oczywistą zasadność skargi.
Jednakże w świetle powołanych argumentów, zwłaszcza co do „podpadania” szkody ze stanu faktycznego pod art. 29 ust. 1 pkt 1 pr. wod. oraz powołaną uchwałę Sądu Najwyższego zaskarżone postanowienie nie jest oczywiście nieprawidłowe – w granicach swobody sędziowskiej było zajęcie takiego stanowiska, a polemika merytoryczna z nim możliwa byłaby wyłącznie w ramach zarzutów kasacyjnych.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. l.n