Cassation appeal dismissed for lack of public law grounds and failure to meet admissibility requirements under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a bankruptcy administrator against the State Treasury, ruling that the request failed to meet statutory admissibility criteria. The appellant argued that the lower court improperly evaluated expert opinions and exceeded its discretion in evidence assessment, but the court found these arguments focused on factual determinations rather than public law issues. Consequently, the appeal was rejected because the Supreme Court cannot review factual findings or evidence evaluation, and the appellant did not identify a novel legal question warranting Supreme Court intervention.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court examines only public law grounds specified in the cassation request and rejects appeals lacking such grounds or failing to present a novel legal issue, as it does not review factual findings or evidence evaluation by lower courts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 36/20 POSTANOWIENIE Dnia 10 sierpnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości B.[…] S.A. w upadłości likwidacyjnej w K.przeciwko Skarbowi Państwa - Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 sierpnia 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 9 sierpnia 2019 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza na rzecz Skarbu Państwa-Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej od powoda kwotę 8100,- (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.
W wypadku powołania we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. należy sformułować zagadnienie prawne oraz przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.).Skarżąca we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej przedstawiła dwa zagadnienia prawne skoncentrowane na problemie czy sąd oceniający opinię biegłego jako „nieudolną” i odmawiający jej uzupełnienia lub powołania nowego biegłego, nie przyjmuje funkcji biegłego i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów a nadto czy oddalenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego nie prowadzi do wniosku, że sąd niezasadnie zastąpił ją innymi dowodami, w sytuacji, gdy stwierdzenie zawinionego zachowania powoda lub pozwanego bezspornie wymagało wiadomości specjalnych.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 w zw. z 278 k.p.c. oraz w znacznej jego części odniosła się do stanu faktycznego dokonując jego własnej oceny. Pominęła natomiast, że zakaz oparcia skargi na zarzutach dotyczących ustalenia faktów lub dowodów, określony w art. 3983 § 3 k.p.c., oznacza niedopuszczalność powoływania się przez skarżącego na wadliwość wyroku sądu drugiej instancji polegającą na ustaleniu faktów lub niewłaściwie przeprowadzonej ocenie dowodów. Również art. 39813 § 2 in fine k.p.c. stwierdza, że Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia.
Argumenty podniesione w uzasadnieniu zarzutu i zmierzające do wykazania, że Sąd drugiej instancji naruszył określone w art. 233 § 1 k.p.c. granice swobodnej oceny dowodów nie mogą być, zatem skuteczne. Sąd Najwyższy jest sądem prawa, a nie sądem faktu, i nie dokonuje kontroli prawidłowości oceny dowodów przeprowadzonej przez sąd drugiej instancji, jak również prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych. Tak, więc zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. (nawet w powiązaniu z art. 278 k.p.c.) motywowany niewłaściwą oceną dowodów nie może być skutecznie podniesiony w ramach wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania.
Kontroli Sądu Najwyższego nie podlega też ocena Sądu Apelacyjnego co do wartości dowodowej innych dowodów, niż opinia biegłego i ich znaczenia do rozstrzygnięcia.W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie brak jest zatem wywodów uzasadniających istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, a więc zagadnienia prawnego cechującego się nowością i dotychczas niewyjaśnionego oraz nierozwiązanego w orzecznictwie, budzącego zatem wątpliwości kwalifikowane a nie zwykłe, które mogą być rozstrzygnięte przez sąd powszechny w toku rozpoznawania sprawy.
Podnieść też trzeba, że zagadnienie prawne nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia, a do takiego rezultatu zmierza wniosek w tym zakresie. Odpowiedź na tak sformułowane zagadnienie zawierające szereg szczegółowych założeń, które nie uwzględniają ustalonego stanu faktycznego w odniesieniu do sposobu wykonywania prac i odnoszą się do zakazu oceny dowodów i okoliczności faktycznych w postępowaniu kasacyjnym, nie jest możliwa.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach należnych stronie pozwanej orzeczono na podstawie art. 98 § 1, 99, 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015, poz. 1800 ze zm.).aj