Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Civil Procedure Code Art. 3989.1.1.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal, refusing to accept it for further consideration. The appellant argued that a significant legal issue existed regarding the application of the Negotiable Instruments Act, but the court found the arguments merely challenged factual findings and legal assessments already made by the lower courts. Consequently, the court determined that no serious legal question requiring uniform interpretation or clarification of precedent arose, as the dispute did not involve a genuine conflict in legal understanding.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may only accept a cassation appeal if a significant legal issue exists, a serious doubt in legal interpretation arises, or there is a divergence in case law; mere disagreement with factual findings or lower court legal assessments does not constitute a significant legal issue.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 324/19 POSTANOWIENIE Dnia 25 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Szanciło w sprawie z powództwa M.S.przeciwko E.O.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 maja 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt I ACa […], I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. przyznaje r. pr. M.J. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w [...] wynagrodzenie w kwocie 2.700 zł ( dwa tysiące siedemset złotych), w tym należny podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną powoda M.S. od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 21 maja 2019 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakteru skargi kasacyjnej (zob. np. postanowienie SN z dnia 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18, niepubl.). Wskazano m.in. że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przesłanka te nie została jednak spełniona.Wskazano, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w świetle dyspozycji art. 17 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. - Prawo wekslowe (t.j.
Dz.U. z 2016 r., poz. 160; dalej: pr. weksl.) i faktu, że wadliwość stosunku podstawowego nie prowadzi do nieważności weksla, i to bez względu na przyczynę i zakres wadliwości, cecha abstrakcyjności weksla nie powinna być nadrzędną wobec zarzutu braku chęci zaciągnięcia zobowiązania czy zarzutów wynikających z prawa materialnego (cywilnego) stosunku podstawowego oraz czy w świetle dyspozycji art. 17 pr. weksl. wystawca weksla - w braku skutecznych zarzutów wekslowych - może skutecznie przeciwstawiać zarzuty oparte na jego stosunkach osobistych z wierzycielem, czy zarzuty dotyczące stosunku podstawowego, nawet jeśli wszystkie były mu znane w momencie wystawienia weksla i podpisywania umowy wekslowej, a podstawa żadnego z zarzutów nie powstała później.Przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności.
Problem ten musi mieć charakter uniwersalny, tzn. jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Jednocześnie jego wyjaśnienie powinno być niezbędne dla rozstrzygnięcia danej sprawy i pozostawać w związku z podstawą faktyczną i prawną wyroku (zob. postanowienia SN z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, niepubl., i z dnia 3 lutego 2012 r. II UK 271/11, niepubl.).Skarżący nie sformułował zagadnień prawnych w sposób wystarczający dla stwierdzenia ich doniosłości i potrzeby merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.
Przedstawiona kwestia nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym skonstruowanie zagadnienia prawnego następuje przez przedstawienie pytań „do rozstrzygnięcia”, czyli pytań, których konstrukcja powoduje, że rozstrzygnięcie zagadnienia następuje przez wybór towarzyszącej mu odpowiedzi (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 13 kwietnia 2000 r., III CZP 2/00, OSNC 2000, nr 11, poz. 200). Kwestia przedstawiona w skardze kasacyjnej w istocie sprowadza się do wniosku o przedstawienie przez Sąd Najwyższy wytycznych odnośnie do rozstrzygnięcia sprawy, nie zaś wyjaśnienia zagadnienia prawnego.
Wskazane w skardze kasacyjnej zagadnienia prawne w rzeczywistości stanowi pytanie o prawidłowość zastosowania przez Sąd II instancji przepisów prawa, na tle wskazanych przez ten Sąd okoliczności faktycznych, nie w pełni zgodnych z ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, którymi Sąd Najwyższy jest związany (art. 39813 § 2 k.p.c.). W związku z tym, przedstawione pytania stanowią w istocie polemikę z ustaleniami faktycznymi i oceną prawną Sądu II instancji oraz próbę zaangażowania Sądu Najwyższego do kolejnej weryfikacji instancyjnej prawidłowości dokonania przez Sąd II instancji ustaleń faktycznych i oceny prawnej w sprawie, co nie jest celem postępowania kasacyjnego i nie może skutecznie uzasadniać wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. O ile art. 17 pr. weksl. wyklucza możliwość podnoszenia przez dłużnika wobec posiadacza zarzutów opartych na osobistych stosunkach dłużnika wekslowego z wystawcą lub z poprzednimi posiadaczami, to ten przepis dotyczy weksli in blanco zupełnych w chwili nabycia; w przeciwnym razie stosuje się art. 10 pr. weksl. (zob. np. wyrok SN z dnia 23.10.2008 r., V CSK 71/08, niepubl.).
Innymi słowy, ograniczenia w podnoszeniu zarzutów, przewidziane w art. 17 pr. weksl. stają się aktualne dopiero wówczas, gdy doszło do przeniesienia weksla na zasadach prawa wekslowego (zob. np. wyroki SN: z dnia 7.5.2004 r., III 563/02, OSNC 2005, nr 5, poz. 88, i z dnia 5 lipca 2007 r. II CSK 160/07, niepubl.). Tak więc w stosunku między stronami pozwana mogła podnieść zarzuty w najszerszym zakresie (obiektywne i subiektywne). Sądy obu instancji rozważyły te zarzuty, nie było zatem podstaw do przyjęcia, że w sprawie wystąpiło istotne zagadnienie prawne w przywołanym rozumieniu.
Reasumując, skarżący nie sformułował zagadnienia odpowiadającego wskazanym wyżej wymaganiom. Podniesiona przez skarżącego podstawa przyjęcia skargi kasacyjnej nie spełnia bowiem przesłanki istotnego zagadnienia prawnego w powyższym rozumieniu. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący nie wskazał z czym wiązać się ma podnoszone zagadnienie, a zatem zagadnienie nie spełnia wymogów wynikających z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego (zob. postanowienie SN z dnia 26 marca 2019 r., I UK 101/18, niepubl.).
W konsekwencji w „uzasadnieniu” wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zaprezentowanemu przez powoda brakuje jurydycznego wywodu, na okoliczność dowiedzenia zasadności przyjęcia tego wniosku. Fakt ten czyni w efekcie bezskutecznym wniosek skarżącego o przyjęcie jego skargi kasacyjnej do rozpoznania. Z przytoczonych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu.O kosztach pełnomocnika z urzędu orzeczono na podstawie § 8 pkt 6 w zw. z § 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j.
Dz.U. z 2019 r., poz. 68), z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r. (SK 66/19, Dz.U. z 2020 r., poz. 769), a więc przy uwzględnieniu § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). jw