Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 320/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet statutory admissibility requirements under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CSK 320/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by M.S. against the District Court's decision, ruling it inadmissible due to procedural defects. The appellant failed to include a specific request for revocation or modification of the lower court's judgment and omitted the required legal justification for admitting the appeal. Consequently, the court determined the appeal did not constitute a valid cassation action under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it lacks a specific request for revocation or modification of the judgment and fails to provide a legal justification demonstrating the existence of admissibility grounds.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility Civil Procedure Code requirements specific request for revocation legal justification necessity admissibility grounds demonstration procedural defect dismissal Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c.
spełnia zatem wymogu określonego w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c. Zawiera jedynie
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego
art. 3989 § 1 k.p.c.
w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania.
art. 398 § 1 pkt 3 k.p.c.
określonemu w art. 398 § 1 pkt 3 k.p.c., co oznacza, że wniesiony środek prawny
art. 3986 § 3 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c
spełnia zatem wymogu określonego w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego
art. 3989 § 1 k.p.c
w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania. W tym
art. 398 § 1 pkt 3 k.p.c
określonemu w art. 398 § 1 pkt 3 k.p.c., co oznacza, że wniesiony środek prawny
art. 390 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.
postanowienie SN z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.).
postanowienie SN z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147
postanowienie SN z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, niepubl.
V CSK 75/06
postanowienie SN z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 320/07

POSTANOWIENIE

Dnia 7 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z powództwa M.S.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Okręgowego w N.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2007 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt [...],

1)

odrzuca skargę kasacyjną, zasądza od powoda na rzecz

pozwanego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem

kosztów postępowania kasacyjnego,

2)

oddala wniosek pełnomocnika powoda o zasądzenie

kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna wniesiona przez powoda M.S., od wyroku Sądu

Apelacyjnego z dnia 16 stycznia 2007 r., podlega odrzuceniu z następujących

przyczyn.

Skarga ta nie zawiera wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę

zaskarżonego wyroku, z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany, nie

spełnia zatem wymogu określonego w art. 3984 § 1 pkt 4 k.p.c. Zawiera jedynie

wniosek o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania, co omawianemu wymogowi nie odpowiada zważywszy,

że skarga kasacyjna przysługuje od wyroków sądu drugiej instancji.

Ponadto, jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest, jak wynika

z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego

uzasadnienie. Wymóg ten wiąże się, jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie

Sądu Najwyższego, z przesłankami rozważanymi przez ten Sąd podczas tzw.

„przedsądu”, a więc na posiedzeniu, którego przedmiotem jest przyjęcie lub

odmowa przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Przesłanki te określone są

w art. 3989 § 1 k.p.c. i tylko one podlegają badaniu w tej fazie postępowania. W tym

zakresie zachowuje aktualność bogate dotychczasowe orzecznictwo Sądu

Najwyższego publikowane w zbiorze urzędowym i powoływane w komentarzach do

k.p.c. na tle art. 3933 § 1 pkt 3 w zw. z art. 393 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.c.

w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r.

(Dz.U. z 2005 r. nr 13, poz. 98), zgodnie z którym samo przedstawienie podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia nie wyczerpuje wymogu wskazania i umotywowania

przyczyn mających przekonywać do przyjęcia skargi do rozpoznania.

Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje wtedy, gdy zachodzi

choćby jedna z przesłanek określonych w powołanym przepisie. Sąd Najwyższy,

badając w tej fazie postępowania skargę kasacyjną, nie jest uprawniony do

określania, która z przesłanek przyjęcia skargi do rozpoznania może być brana pod

uwagę. Przesłankę tę musi określić sama strona skarżąca w uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie tego wniosku polega na wyjaśnieniu, a więc na wykazaniu,

dlaczego, w ocenie strony skarżącej, zachodzi któraś z przesłanek określonych

w art. 3989 § 1 k.p.c. Treść tego uzasadnienia nie może być jednak dowolna

i należy ją oprzeć na argumentacji jurydycznej. Jest tak z tej przyczyny, że Sąd

Najwyższy, rozpoznając ten nadzwyczajny środek zaskarżenia, działa w interesie

publicznym,

wyjaśniając

istotne

zagadnienia

prawne,

dokonując

wykładni

przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane

w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe. Taka rola Sądu

Najwyższego istniała już w systemie kasacyjnym, a tym bardziej obecnie, gdy

kontrolą objęte są orzeczenia prawomocne.

Wniesiona w sprawie skarga kasacyjna nie zawiera wniosku o przyjęcie jej

do rozpoznania, co także kwalifikuje ją do odrzucenia. Zawiera natomiast

stwierdzenie, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, sprowadzające

się do twierdzenia, że „Sąd pierwszej instancji bezzasadnie oddalił wniosek

dowodowy z opinii biegłego sądowego, co prowadzi do pytania, czy sąd może

odmówić oceny dowodu, mimo iż przeprowadzenie go jest wnioskowane na

okoliczność odmienną od wniosków płynących z dotychczas zebranego materiału

dowodowego i który zmierza do wykazania okoliczności stanowiących oparcie

przyjętego przez stronę stanowiska w sprawie”. Nawet gdyby uznać, że takie

stwierdzenie zawiera w sobie wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, to

w żadnym razie nie można uznać, że zawiera również uzasadnienie takiego

wniosku, a to, co określono w skardze jako zagadnienie prawne, w istocie nim nie

jest.

Jak wyżej wskazano, uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania powinno zawierać wykazanie, przy pomocy jurydycznej argumentacji,

że w sprawie rzeczywiście występują przesłanki uzasadniające przyjęcie skargi do

rozpoznania. Żadnej, nawet skrótowo zarysowanej, argumentacji prawnej skarga

nie zawiera (zresztą nawet w uzasadnieniu podstaw kasacyjnych nie można się jej

doszukać). Taka konstrukcja skargi kasacyjnej nie odpowiada

wymogowi

określonemu w art. 398 § 1 pkt 3 k.p.c., co oznacza, że wniesiony środek prawny

nie jest w istocie skargą kasacyjną.

Trzeba wyraźnie podkreślić, że rzeczą Sądu Najwyższego przy ocenie, czy

skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania, nie jest doszukiwanie się

w uzasadnieniu podstaw skargi jurydycznej argumentacji mającej wykazać istnienie

istotnego

zagadnienia

prawnego.

Przedstawienie

takiej

argumentacji

w uzasadnieniu podstaw skargi służy bowiem jedynie wykazaniu zarzucanego

naruszenia prawa materialnego lub procesowego, a nie uzasadnieniu wniosku

o przyjęcie skargo kasacyjnej do rozpoznania. Sformułowanie zagadnienia

prawnego, bez przedstawienia jurydycznej argumentacji służącej wykazaniu, że to

zagadnienie rzeczywiście występuje i wymaga wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy,

nie zastępuje uzasadnienia takiego wniosku.

Jeżeli zaś chodzi o samo sformułowanie zagadnienia prawnego podnieść

należy, że w dotychczasowej judykaturze Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, iż

nakłada to na skarżącego obowiązek wywiedzenia i uzasadnienia występującego

w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki przyjęty jest przy

przedstawieniu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art.

390 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 9 maja 2006 r., V CSK 75/06, niepubl.).

Sformułowane zagadnienia winny zatem odwoływać się w sposób generalny

i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni,

a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przyczyni się do rozwoju jurysprudencji

i prawa pozytywnego. Rolą Sądu Najwyższego, jako najwyższego organu

sądowego w Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest bowiem działanie w interesie

indywidualnym, lecz powszechnym, poprzez ochronę obowiązującego porządku

prawnego przed dowolnością orzekania i ujednolicanie praktyki stosowania prawa

pozytywnego (postanowienie SN z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000

nr 7-8, poz. 147). Nie każde orzeczenie, nawet błędnie wydane, zasługuje na

kontrolę w postępowaniu kasacyjnym.

Wyraźnie zatem widać, że również i zagadnienia prawnego skarżący

w istocie w skardze kasacyjnej nie przedstawił.

Skarga zawiera ponadto twierdzenie o jej oczywistej zasadności. Skarżący

nie przedstawił jednak wywodu prawnego wskazującego, w czym wyraża się ta

„oczywistość”, ani też argumentów wykazujących, że ta „oczywista zasadność”

rzeczywiście istnieje, a również te elementy powinny znaleźć się w uzasadnieniu

wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (por. post. SN z dnia 26 kwietnia 2006 r.,

II CZ 28/06, niepubl.).

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 6 § 3

k.p.c.