CPC appeal dismissed; no legal issue found regarding court consent for pre-hearing documents.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's decision rejecting the defendant's claim. The appellant argued that Article 207 of the Civil Procedure Code required court consent for pre-hearing documents and that the court improperly denied it. The court rejected this, stating the provision aims to concentrate evidence and does not mandate consent for such filings, which are within the president's discretionary power.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 207 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The requirement of court consent under Art. 207 k.p.c. does not apply to pre-hearing documents, and the president's discretion to deny such filings does not violate the party's right to present their case, thus precluding cassation under Art. 3989 § 1 k.p.c. when no legal issue exists.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 317/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa Agencji Handlowej "G." sp. z o.o. w K.przeciwko T. (Polska) sp. z o.o. w K. o zapłatę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 stycznia 2015 r.,skargi kasacyjnej strony powodowej od postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 12 listopada 2013 r., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej 3 600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powód w niniejszej sprawie wniósł skargę kasacyjną co do pozostałej części postanowienia Sądu Apelacyjnego w zakresie, w jakim utrzymano w mocy postanowienie o odrzuceniu pozwu.
Jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na potrzebę wykładni przepisów prawa oraz na oczywistą zasadność skargi. Potrzeba wykładni ma dotyczyć art. 207 k.p.c. i tego, czy, po pierwsze, wymaganie zgody sądu w formie postanowienia na złożenie pism procesowych dotyczy także pism przed pierwszym posiedzeniem oraz, po drugie, czy sąd może odmówić zgody na złożenie takich pism, co przecież godzi w prawo strony do przedstawienia swojej racji. Kwestia ta nie budzi wątpliwości interpretacyjnych.
Celem art. 207 k.p.c. jest koncentracja materiału dowodowego i umożliwienie sądowi decydowania o tempie i trybie wpływania pism, co m.in. może służyć przeciwko nadużywaniu prawa procesowego. Strony z własnej woli mogą wnieść jedynie pozew i odpowiedź na pozew – to są pisma, w których powinny wyartykułować wszystkie racje na rzecz bronionych przez siebie stanowisk. Przewodniczący ma dyskrecjonalną swobodę co do dopuszczalności wnoszenia dalszych pism. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, czy doszło do posiedzenia sądu – wszak decyzję tę przewodniczący ma podejmować „w toku sprawy”, a sprawa jest „w toku” od chwili skutecznego wniesienia pozwu.
Co więcej, wskazany problem interpretacyjny nie wywołał żadnych wątpliwości w judykaturze i doktrynie – są to zatem wyłącznie subiektywne wątpliwości powoda, które można rozwiać w drodze zwykłej wykładni prawa, nie przemawiają one zatem za przyjęciem skargi do rozpoznania. Skarga nie jest też oczywiście uzasadniona. Lektura zaskarżonego postanowienia nie dowodzi oczywiście nieprawidłowego wyłożenia czy zastosowania prawa. Co więcej, argumenty w tym zakresie zawarte w skardze są wyłącznie polemiką z uzasadnieniem postanowienia Sądu Apelacyjnego i służą co najwyżej uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.