Supreme Court dismisses appeal on ownership termination due to lack of procedural prerequisites under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a second-instance decision regarding the termination of co-ownership. The appellant argued that the appellate court exceeded its authority by conducting its own evidence evaluation without a specific procedural violation claim. The court rejected this, noting that the appeal implicitly challenged factual findings regarding adverse possession, which justified the appellate court's intervention despite the missing explicit procedural article citation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.; The Supreme Court may dismiss a cassation appeal if the applicant fails to meet the statutory prerequisites for admissibility, even if they argue the lower court exceeded its bounds by re-evaluating facts without a specific procedural violation claim.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 300/18 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku B. K.przy uczestnictwie R. P., D. K., Powiatu S. - Zarządu Dróg Powiatowych, M. K., A. B., B. G., A. K., X. K., H. N., Z. N., B. K., Z. K., Gminy S., L. K., W. K., M. K.-S., A. J. i J. B.o zniesienie współwłasności,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 kwietnia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika A. B.od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W wyniku rozpoznania apelacji uczestników postępowania R. P. i D. K. od postanowienia Sądu Rejonowego w S. z dnia 5 października 2016 r. w sprawie z wniosku B. K. o zniesienie współwłasności, którym oddalony został wniosek wymienionych uczestników o zasiedzenie wskazanej we wniosku nieruchomości (pkt 1), a stwierdzone, że nieruchomość ta została nabyta przez zasiedzenie z dniem 31 grudnia 1986 r. przez uczestniczkę M. B., Sąd Okręgowy w K. zmienił zaskarżone postanowienie w pkt drugim w ten sposób, że oddalił wniosek M. B. w części dotyczącej stwierdzenia zasiedzenia nieruchomości odnośnie do działki nr […] oraz oddalił apelacje w pozostałej części.
Rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji zapadło po ustaleniu, że tylko ta uczestniczka postępowania spełniła przesłanki zasiedzenia, a zmiana postanowienia przez Sąd Okręgowy wyniknęła po dodatkowym ustaleniu, że działka nr […] stanowi drogę dojazdową do działki siedliskowej, korzystają z niej inni uczestnicy postępowania i nie była w samoistnym posiadaniu M. B.. W skardze kasacyjnej uczestnik postępowania A. B. zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 378 § 1 k.p.c. przez przekroczenie przez Sąd drugiej instancji granic apelacji i przeprowadzenie własnej oceny dowodów, mimo że apelacja nie zawierała zarzutu naruszenia art. 233 k.p.c. Naruszenie prawa materialnego dotyczy art. 172 § 1 w związku z art. 336 i art. 338 k.c. przez błędne zastosowanie i przyjęcie, ze nie zostało w postępowaniu wykazane samoistne posiadanie działki nr […].
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Najpierw odnotować należy, że postępowanie wywołane skargą kasacyjną było zawieszone wskutek śmierci uczestniczki postępowania M. B. i podjęte postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 września 2018 r. z udziałem spadkobierców – A. B. i A. J. J..Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania, ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący z powołaniem się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. przyjął oczywistą jej zasadność, uważając jej dowiedzenie przez wyjście Sądu poza granice apelacji, a to dlatego, że nie został powołany zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., więc nie powinna być przeprowadzana własna ocena dowodów przez ten Sąd i uznanie, iż M.
B. nie była uważana za właścicielkę działki nr […].Jednakże wymagane przez art. 3984 § 2 k.p.c. uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania jest nad wyraz skromne, sprowadzające się do wyrażenia poglądu, że jeśli nie ma powołania się w zarzutach art. 233 § 1 k.p.c., to nie można zweryfikować stanu faktycznego, nawet, gdy widoczne jest błędne jego ustalenie, skutkujące wadliwą oceną prawną co do spełnienia przesłanek zasiedzenia. Zasiedzenie zostało podniesione w toku sprawy o zniesienie współwłasności, więc musiało zostać dowiedzione i to się w odniesieniu do działki nr […] dosyć ewidentnie okazało w toku postępowania drugoinstancyjnego, które jest także postępowaniem rozpoznawczym.
Ma rację skarżący, że art. 233 § 1 k.p.c. nie został wymieniony w apelacji, ale w wyraźny sposób odwołuje się ona do naruszeń dotyczących ustalenia stanu faktycznego. Jest to wystarczające, aby sąd drugiej instancji ingerował w te ustalenia i dokonał zmian w ostatecznym postanowieniu. W tej sytuacji nie można skutecznie twierdzić o rażącym naruszeniu przepisów postępowania, a już z pewnością nie o oczywistej zasadności skargi w świetle art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Z tych względów należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu. jw