Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of clear justification under Civil Procedure Code Art. 3989.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by M. O. against the Second Instance Court's decision regarding agricultural land ownership. The appellant argued that the lower court ignored evidence and failed to exercise its supervisory function, claiming the appeal was obviously justified. The court rejected this, noting the appellant's one-sentence justification failed to meet the statutory requirements for proving obvious merit and that the case involved factual disputes beyond the Supreme Court's review scope.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must be clearly justified by demonstrating a specific, significant violation of procedural law; mere assertions of obvious merit without detailed legal reasoning are insufficient to satisfy the statutory prerequisites for admissibility.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 297/18 POSTANOWIENIE Dnia 26 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku A. C. i F. C.przy uczestnictwie M. O., J. C., X. O., S. G., Z. Ś., D. K., G. B., H. M., J. W. i A. G.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez posiadacza samoistnego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 kwietnia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika M. O.od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 16 marca 2018 r., sygn. akt II Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania, 2) zasądza od uczestnika M. O. na rzecz wnioskodawcy A. C. kwotę 1350,- (jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt) złotych oraz na rzecz uczestniczki Z. Ś. kwotę 2025,- (dwa tysiące dwadzieścia pięć) złotych z tytułu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W wyniku rozpoznania apelacji wnioskodawczyni A. C. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 26 września 2017 r. – Sąd Okręgowy w K., postanowieniem z dnia 16 marca 2018 r. zmienił tamto postanowienie w punktach pierwszym i drugim w całości i stwierdził, że S. i J. małżonkowie O. oraz C. i A. małżonkowie Ł., a także L. i F. małżonkowie C. – stali się z mocy prawa z dniem 4 listopada 1971 r. na zasadzie małżeńskiej wspólności ustawowej współwłaścicielami po 1/3 niezabudowanej, opisanej w postanowieniu nieruchomości położonej w D., gmina R., jak również rozstrzygnął o kosztach postępowania.
Podstawą prawną orzeczenia były przepisy ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. z 1971 r., poz. 250 ze zm.).W skardze kasacyjnej uczestnik M. O. zarzucił Sądowi Okręgowemu naruszenie zaskarżonym postanowieniem art. 233 § 1, art. 316 § 1 w związku z art. 391 § 1, art. 382 i art. 386 § 1 k.p.c., w następstwie czego doszło do pominięcia części materiału zebranego w postępowaniu oraz pominięcia odmiennych ustaleń dokonanych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.W dwóch odpowiedziach na skargę kasacyjną wnioskodawczyni A.
C. oraz uczestniczka Z. Ś. wniosły o odmówienie przyjęcia skargi do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania, ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący powołał się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. twierdząc, że skarga jest oczywiście uzasadniona. Niestety, wymagane przez art. 3984 § 2 k.p.c. uzasadnienie wniosku ograniczył do jednego zdania, z którego miało wyniknąć nie zrealizowanie przez Sąd drugiej instancji funkcji rozpoznawczej i kontrolnej Sądu, o czym Sąd Najwyższy może się przekonać z wymienionych przez skarżącego dwóch uchwał wydanych w składzie siedmiu sędziów i mających moc zasad prawnych z 1999 i 2008 r.
Trafnie taki sposób umotywowania wniosku podważył w odpowiedzi na skargę pełnomocnik wnioskodawczyni A. C.. W orzecznictwie i doktrynie jest od dawna utrwalone stanowisko o tym, co oznacza oczywista zasadność skargi, jakiego ciężaru gatunkowego muszą być uchybienia przepisom postępowania cywilnego, żeby można tej oczywistości dowieść, a także, że to wymaga profesjonalnego wywodu prawniczego, niezależnego od uzasadnienia samych podstaw kasacyjnych. Pełnomocnik skarżącego tych wymagań nie zauważył, a zarzuty procesowe w większości nie są w ogóle albo niewystarczająco uzasadnione.
Skarga stanowi typowy przykład dyskusji z ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów, co trafnie analizuje w odpowiedzi na skargę pełnomocnik uczestniczki Z. Ś. (wadliwie wskazując na art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jako podstawę wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania), tymczasem z podstaw kasacyjnych zostały takie zarzuty wyłączone, a ustalenia dotyczące stanu faktycznego wiążą Sąd Najwyższy (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.). Postępowanie wywołane skargą kasacyjną ma charakter wyjątkowy wobec prawomocnego orzeczenia sądowego i nie stanowi trzeciej instancji sądowej.
Stąd surowe wymagania, jakie ustawodawca stawia stronie formalnej skargi kasacyjnej i wnioskowi o jej przyjęcie.Ze względu na niespełnienie wymagań wynikających z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. należało na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. orzec jak w postanowieniu, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie art. 98 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj