Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to identify specific legal issues requiring review.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a participant against a lower court's decision denying acquisition by prescription. The appellant merely presented general theories on the function of prescription without identifying specific unresolved legal problems or citing the precise statutory provision causing doubt. Consequently, the court determined that the appeal lacked the necessary legal foundation required for Supreme Court review under the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 390 § 1 k.p.c.: A cassation appeal based on the existence of a significant legal issue must clearly formulate the specific legal problem, identify the contested statutory provision, and demonstrate why existing judicial interpretations fail to resolve the dispute.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 292/19 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku Z. W.przy uczestnictwie P. S., J. S., H. W., A. W., C. S., I. L. i S. K.o zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki J. S.od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) oddala wniosek Z. W. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
J. S. - uczestniczka postępowania z wniosku Z. W. o zasiedzenie wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 3 kwietnia 2019 r., którym oddalono jej apelację od postanowienia Sądu Rejonowego w M. z dnia 14 czerwca 2017 r., w którym stwierdzono nabycie w drodze zasiedzenia przez wnioskodawcę nieruchomości opisanej w sentencji.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Uczestniczka postępowania oparła skargę na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., podnosząc, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, których jednakże nie sformułowała.
Przedstawiła jedynie swoje poglądy na temat miejsca i funkcji zasiedzenia we współczesnym obrocie prawnym, nie zarysowując jednak żadnych konkretnych, nierozwiązanych dotychczas problemów prawnych, które - w jej ocenie - wymagałyby analizy Sądu Najwyższego.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. - zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z dnia 14 września 2012 r., I UK 218/12 - nie publ.), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z dnia 24 października 2012 r., I PK 129/12 - nie publ.).
Kolejnym niezbędnym elementem uzasadnienia tej przesłanki jest wskazanie przepisu prawa, który wzbudził poważne wątpliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2014 r., II PK 257/13, nie publ.), a także różnych możliwych sposobów jego interpretacji, wynikających z judykatury lub piśmiennictwa, w tym również zajęcia przez samego skarżącego stanowiska co do rozstrzygnięcia sprawy oraz przyczyn wadliwości zaskarżonego orzeczenia (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 54/12, nie publ.).
Wymagania tego nie można zastąpić postawieniem samych pytań do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2011 r., I PK 52/11, nie publ.).Brak sformułowania problemu prawnego na tle konkretnego przepisu prawa oraz brak pogłębionego wywodu, który uwzględniałby dotychczasowe stanowisko judykatury i doktryny w sprawie uniemożliwiają Sądowi Najwyższemu przyjęcie niniejszej skargi do rozpoznania, w szczególności, że skarżąca nie wskazała nawet, w jaki sposób przedstawione przez nią stanowisko - o charakterze bardziej publicystycznym niż prawnym - wiąże się bezpośrednio z wadliwym w jej ocenie rozstrzygnięciem sprawy.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, o kosztach orzekł na podstawie art. 520 § 1 k.p.c.jw