Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 288/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue regarding payment services law interpretation.

Numero d'incarto III CSK 288/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the defendant's cassation appeal, ruling that no significant legal issue requiring interpretation existed. The appellant argued that the Payment Services Act should apply to the dispute, but the lower court correctly determined the relationship was governed by the Civil Code. The court found the appellant failed to demonstrate how the specific facts of this case would lead to a different legal outcome than the established precedent.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or requires interpretation of provisions causing serious doubts or divergencies in case law, which the appellant must substantiate with abstract legal reasoning.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue interpretation of law Payment Services Act Civil Code provisions divergent case law procedural requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.aj
art. 3984 § 2 k.p.c.
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wtedy może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art.
art. 750 k.c.
W tym stanie rzeczy ten stosunek podlegał ocenie na podstawie art. 750 k.c.Sąd Najwyższy w postanowieniu z 20 grudnia 2012 r., III CZP 90/12 (nie publ.), stwierdził, że zgodnie z art.
art. 740 k.c.
z art. 740 k.c. oraz art.
art. 144 ustawy z 11 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych
oraz art. 144 ustawy z 11 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (tekst jedn.
art. 231 k.p.c.
873), jak również z uwagi na potrzebę wykładni art. 231 k.p.c. mającego wywoływać rozbieżności w orzecznictwie sądów (art.
art. 5 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych
39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.Sąd Apelacyjny w motywach zaskarżonego wyroku, z odwołaniem się do art. 5 ust.
art. 3989 § 1 k.p.c
nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.aj
art. 3984 § 2 k.p.c
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wtedy może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
3989 § 1 k.p.c.Pozwana wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), dotyczącego wykładni art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436
postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436).
wyrok Sądu Najwyższy z 20 grudnia 2012 r., III CZP 90/12 (nie publ.)
wyrok Sądu Najwyższy z 7 listopada 2014 r., IV CSK 77/14, OSNC 2015, nr 11, poz. 131
wyrok Sądu Najwyższy z 23 października 2014 r., I CSK 609/13, OSNC 2015, nr 10, poz. 122
wyrok Sądu Najwyższy z 10 lipca 2014 r., I CSK 519/13 (nie publ.)
wyrok Sądu Najwyższy z 11 kwietnia 2014 r., I CSK 291/13 (nie publ.)
wyrok Sądu Najwyższy z 9 października 2014 r., I CSK 544/14 (nie publ.)
III CZP 90/12
Supreme Court dismisses case as legal issue requires ad casum evaluation of specific contract terms.
IV CSK 77/14
Supreme Court dismisses appeal against lease contract invalidity, ruling insufficient evidence of fraud against third party.
I CSK 609/13
Supreme Court reversed appeal for investment fund manager liability regarding lost profits burden of proof. The court held the investor must prove they would have sold units if informed of value drops.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 288/16 POSTANOWIENIE Dnia 19 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa M. w H.‎przeciwko N. w L. poprzednio D. w L.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnejw dniu 19 stycznia 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]‎z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt I ACa [...], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wtedy może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Pozwana wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), dotyczącego wykładni art. 750 w zw. z art. 740 k.c. oraz art. 144 ustawy z 11 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (tekst jedn.

Dz. U. z 2014 r., poz. 873), jak również z uwagi na potrzebę wykładni art. 231 k.p.c. mającego wywoływać rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w związku z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego wymaga przedstawienia problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436).

Skarżąca powinna to zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których zagadnienie powstało. Zagadnienie to powinno być „istotne” z uwagi na wagę przedstawionego przez skarżącego problemu interpretacyjnego dla systemu prawa. Skoro jednak skarga kasacyjna wnoszona jest w konkretnej sprawie, to zarówno charakter zgłoszonego w niej roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy byłby związany przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.Sąd Apelacyjny w motywach zaskarżonego wyroku, z odwołaniem się do art. 5 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych, wyjaśnił, że ustawa ta ma zastosowanie do usług płatniczych świadczonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub w obrocie z innymi państwami członkowskimi, a niektóre z jej przepisów mają zastosowanie do działalności prowadzonej na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Żadna ze stron występujących w sprawie nie dostarczyła Sądom meriti twierdzeń i dowodów, które by pozwalały na wyprowadzenie wniosków co do tego, że spełnione zostały przesłanki decydujące o dopuszczalności oceny stosunku prawnego, w jakim pozostawały strony w świetle przepisów ustawy o usługach płatniczych. W tym stanie rzeczy ten stosunek podlegał ocenie na podstawie art. 750 k.c.Sąd Najwyższy w postanowieniu z 20 grudnia 2012 r., III CZP 90/12 (nie publ.), stwierdził, że zgodnie z art. 750 k.c. do „umów o świadczenie usług”, o których mowa w tym przepisie, odpowiednie zastosowanie mają - potencjalnie - wszystkie przepisy Kodeksu cywilnego o zleceniu.

Ustawodawca nie wyklucza z góry żadnej z tych regulacji, uzależniając ich stosowanie od specyfiki poszczególnych stosunków prawnych.Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w związku z potrzebą wykładni przepisów prawa niewyjaśnionych i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie jest możliwe wtedy, gdy różne metody wykładni przepisów prawa mających zastosowanie do oceny konkretnego stanu faktycznego prowadzą do nieracjonalnych lub rozbieżnych wyników, a nauka i orzecznictwo nie doszły do wyjaśnienia i ujednolicenia praktyki stosowania tych przepisów.W nauce i orzecznictwie Sądu Najwyższego wypracowane zostały zasady wykładni art. 231 k.p.c. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał na to, w jakich przypadkach można sięgać do domniemań faktycznych, których ten przepis dotyczy przy rekonstruowaniu podstawy faktycznej rozstrzygnięcia (por. np. ostatnio wyroki Sądu Najwyższego z 7 listopada 2014 r., IV CSK 77/14, OSNC 2015, nr 11, poz. 131, z 23 października 2014 r., I CSK 609/13, OSNC 2015, nr 10, poz. 122, z 10 lipca 2014 r., I CSK 519/13, nie publ., z 11 kwietnia 2014 r., I CSK 291/13, nie publ.), a w wyroku z 9 października 2014 r., I CSK 544/14 (nie publ.), Sąd Najwyższy wyjaśnił, w jakim zakresie naruszenie art. 231 k.p.c. nie może stanowić podstawy skargi kasacyjnej.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.aj