Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 288/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on acquisition by prescription due to non-attendance of heirs in non-procedural proceedings.

Numero d'incarto III CSK 288/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by M. G. against the District Court's decision denying acquisition by prescription. The lower court correctly applied the rule of necessary co-participation in non-procedural proceedings, noting that all legal successors, including the child J. J., were represented by the final inheritance ruling. The Supreme Court rejected the claim that the absence of J. J. invalidated the proceedings, citing a binding precedent establishing that non-attendance does not cause invalidity in such cases.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 510 § 2 k.p.c.; Art. 39817 § 2 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Non-attendance of interested parties in non-procedural proceedings does not render the proceedings void; Cassation complaints regarding factual findings or evidence assessment are inadmissible.

Parole chiave

Generato dall'IA
acquisition by prescription non-procedural proceedings necessary co-participation invalidity of proceedings cassation inadmissibility factual findings review binding precedent

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 510 § 2 k.p.c.
których praw dotyczy wynik postępowania (art. 510 § 2 k.p.c.).
Art. 39817 § 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 39817 § 2 k.p.c., uchwała składu powiększonego, wydana po
Art. 61 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym
wypadku związanie Sądu Najwyższego wynika także z art. 61 i 62 ustawy z dnia
Art. 62 ustawy o Sądzie Najwyższym
Art. 183 ust. 1 Konstytucji
sądów powszechnych i sądów wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art.
Art. 1 pkt 1 ustawy o Sądzie Najwyższym
sądów powszechnych i sądów wojskowych (art. 183 ust.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
Z tego względu, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi
Art. 328 § 2 k.p.c.
naruszenia art. 328 § 2 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
z art. 391 § 1 k.p.c., gdyż w części, w której dotyczy oceny dowodów jest
Art. 39814 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną (art. 39814 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 288/08

POSTANOWIENIE

Dnia 23 września 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jacek Gudowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Dariusz Dończyk

SSN Wojciech Katner

w sprawie z wniosku R. C.

przy uczestnictwie M. G., i in.

o zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 września 2010 r.,

skargi kasacyjnej uczestniczki M. G.

od postanowienia Sądu Okręgowego

z dnia 9 stycznia 2008 r.,

oddala skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2006 r. Sąd Rejonowy stwierdził, że J. i

B. małżonkowie B. nabyli z dniem 1 stycznia 1985 r. przez zasiedzenie na zasadzie

małżeńskiej wspólności ustawowej współwłasność nieruchomości położonej w K.

przy ul. B., stanowiącej działki nr 275/4 i 275/5 o łącznej powierzchni 0,0332 ha.

Ustalił, że sporne działki stanowiły część gospodarstwa rolnego należącego do W.

i A. małżonków G., którzy w 1946 r. nieformalną umową darowali je (przekazali)

synowi J. G. W połowie lat 50. między J. G. a wnioskodawcami doszło do

nieformalnej umowy zamiany, na mocy której wnioskodawcy objęli w posiadanie

działkę oznaczoną później jako działka nr 1114 wraz z pasem gruntu oznaczonym

obecnie jako działki nr 275/4 i 275/5; od tego czasu działki te pozostawały w ich

wyłącznym, samoistnym posiadaniu w złej wierze.

Apelacja M. G. została postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 9 stycznia

2008 r. oddalona. Zdaniem Sądu drugiej instancji, dokonane przez Sąd Rejonowy

ustalenia są prawidłowe, podobnie jak wysnute z nich wnioski prawne, co nakazuje

uznać zaskarżone orzeczenie za prawidłowe.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd Okręgowy odniósł się także do licznych

dowodów przedstawionych przez uczestniczkę w apelacji i po jej wniesieniu, jak też

rozważał zarzut nieuczestniczenia w postępowaniu J. J. (jego następców), syna J.

G. Sąd stwierdził, że w postępowaniu nieprocesowym obowiązuje

zasada

koniecznego współuczestnictwa podmiotów zainteresowanych, tj. wszystkich osób,

których praw dotyczy wynik postępowania (art. 510 § 2 k.p.c.). W związku z tym

postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości powinno się toczyć z

udziałem dotychczasowego właściciela nieruchomości lub jego następców

prawnych. W ocenie Sądu Okręgowego, w sprawie uczestniczyli wszyscy

zainteresowani, a w szczególności wszyscy następcy J. G., nabywcy spadku po

nim na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 26

lutego 1979 r., wpisani następnie do księgi wieczystej jako współwłaściciele

przedmiotowej nieruchomości. Sąd Okręgowy nie odniósł się natomiast do zarzutu,

że oprócz dzieci pochodzących z małżeństwa, uwzględnionych w postanowieniu

o stwierdzeniu nabycia spadku, J. G. miał jeszcze dziecko pozamałżeńskie, syna

J. J.; jego ojcostwo zostało ustalone wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 21 marca

2007 r.

W skardze kasacyjnej uczestniczki M. G. podniesiono zarzut nieważności

postępowania wypływający z nieuczestniczenia w sprawie następców (spadkobierców) J. J., współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości, a także zarzut

naruszenia art. 328 § 2 w związku z art. 233 § 1 i art. 391 k.p.c. Skarżąca wniosła o

uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania.

Rozpoznając skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy rozważał przede wszystkim

nieważności

zarzut

postępowania,

upatrywanej

przez

skarżącą

w nieuczestniczeniu w postępowaniu następców prawnych J. J. Powziął w związku

z tym – mając także na względzie występujące w judykaturze rozbieżności –

poważne

wątpliwości prawne,

które

przedstawił do

rozstrzygnięcia

przez

powiększony skład Sądu Najwyższego, formułując pytanie, czy niewezwanie

właściciela (współwłaściciela) nieruchomości do udziału w sprawie o stwierdzenie

zasiedzenia powoduje nieważność postępowania.

W uchwale z dnia 20 kwietnia 2010 r., III CZP 112/09, mającej moc zasady

prawnej, Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów stwierdził, że niewzięcie przez

zainteresowanego

udziału

w

sprawie

rozpoznawanej

w

postępowaniu

nieprocesowym nie powoduje nieważności postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 39817 § 2 k.p.c., uchwała składu powiększonego, wydana po

rozstrzygnięciu zagadnienia prawnego przedstawionego przez skład zwykły

rozpoznający skargę kasacyjną, jest w danej sprawie wiążąca. W rozpatrywanym

wypadku związanie Sądu Najwyższego wynika także z art. 61 i 62 ustawy z dnia

23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.), gdyż

skład powiększony nadał podjętej uchwale moc zasady prawnej. W tej sytuacji

postawiony w skardze kasacyjnej zarzut nieważności postępowania, mającej

wynikać – zdaniem skarżącej – z nieuczestniczenia w sprawie następców

(spadkobierców) J. J., należy uznać za oczywiście bezzasadny.

Stosownie

do

zasad

ustrojowych

normujących

porządek

władzy

sądowniczej, kształtowanych przez Konstytucję i ustawy dotyczące procedur

sądowych, podstawową funkcją jurysdykcyjną Sądu Najwyższego jest nadzór nad

działalnością sądów przez zapewnienie zgodności z prawem i jednolitości orzeczeń

sądów powszechnych i sądów wojskowych (art. 183 ust. 1 Konstytucji i art. 1 pkt 1

ustawy o Sądzie Najwyższym). W postępowaniu cywilnym nadzór ten polega

przede wszystkim na dokonywaniu oceny prawidłowości wykładni i stosowania

prawa przez sądy powszechne, natomiast ustalenia faktyczne stanowiące podłoże

rozpoznawanych spraw oraz poprzedzająca je ocena dowodów pozostaje domeną

sądów meriti. Z tego względu, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi

kasacyjnej kierowanej do Sądu Najwyższego nie mogą być zarzuty dotyczące

ustalenia faktów lub oceny dowodów. W tej sytuacji skarga uczestniczki,

zawierająca krytykę oceny dowodów, jest warsztatowo wadliwa, a sformułowany

w niej zarzut obrazy art. 233 § 1 k.p.c. nie może być brany pod rozwagę.

Nie może być także uwzględniony zarzut naruszenia art. 328 § 2 w związku

z art. 391 § 1 k.p.c., gdyż w części, w której dotyczy oceny dowodów jest

niedopuszczalny,

a

w

pozostałym

zakresie

nie

zawiera

przekonywającej

argumentacji. Należy przypomnieć, że sąd rozpoznający sprawę na skutek apelacji

może ograniczyć motywy orzeczenia do powtórzenia (podzielenia) ustaleń sądu

pierwszej instancji i odwołać się do dokonanej przez ten sąd oceny dowodów;

konieczne jest wtedy ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów apelacji

i wyjaśnienie, dlaczego zarzuty te zostały uznane za bezzasadne (por. np.

uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1998 r., III CKN

792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83). Uzasadnienie Sądu Okręgowego spełnia te

wymagania; jest dostatecznie szczegółowe i przekonywające, zatem zawarte w

skardze kasacyjnej zarzuty wytykające uchybienia uzasadnienia nie mogą być

uznane za trafne, zwłaszcza że także w tym zakresie zostały w istocie skierowane

głównie przeciwko dokonanej przez Sąd drugiej instancji ocenie dowodów.

Z tych względów Sąd Najwyższy oddalił skargę kasacyjną (art. 39814 k.p.c.).