CPC cassation appeal dismissed for lack of obvious merit under Art. 3989 § 1(4) k.p.c.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal against the appellate court's judgment regarding a debt dispute. The defendant argued the lower court ignored evidence and violated procedural rules, claiming the appeal was obviously meritorious. The court rejected this, ruling that the defendant failed to demonstrate the appeal's obvious merit without deep legal analysis.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; The cassation appeal is obviously meritorious only if its grounds are so clear that any lawyer, without further analysis, must conclude the judgment is blatantly erroneous.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 287/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa Spółdzielni […] w K.przeciwko Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w M.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 listopada 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w K. w dniu 6 grudnia 2012 r. wydał nakaz zapłaty, którym orzekł, że pozwany ma w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia nakazu zapłacić powódce kwotę 140 228,86 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 20 listopada 2012 r. oraz kwotę 5 373 zł z tytułu kosztów postępowania albo wnieść w tym terminie zarzuty.
Na skutek zarzutów, Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 11 października 2013 r. uchylił nakaz zapłaty w części dotyczącej kwoty 1 756 zł z tytułu kosztów postępowania, a w pozostałej części utrzymał go w mocy i zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 900 zł z tytułu kosztów postępowania zabezpieczającego. Po rozpoznaniu sprawy na skutek apelacji obu stron, Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 26 marca 2014 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że utrzymał w mocy nakaz zapłaty z dnia 6 grudnia 2012 r. także w części dotyczącej kwoty 1 756 zł i zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 3 764,58 zł z tytułu kosztów postępowania zabezpieczającego, natomiast apelację pozwanego oddalił i zasądził od niego na rzecz powódki kwotę 2 932 zł z tytułu kosztów postępowania apelacyjnego.W skardze kasacyjnej od wyroku Sąd Apelacyjnego pozwany, powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie orzeczenie co do istoty sprawy i oddalenie powództwa.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Twierdził, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny pominął część zebranego materiału, odstąpił od samodzielnego poczynienia ustaleń faktycznych i powołał się na ustalenia Sądu pierwszej instancji, które uznał za własne.Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczył przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi - bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań - w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.
Skarżący, powołując się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).Tak rozumianej oczywistości skarżący nie wykazał, ograniczył się bowiem do powtórzenia zarzutu obrazy art. 382 w związku z art. 391 § 1 i art. 233 k.p.c., podniesionego w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, skarżący nie może natomiast powtarzać uzasadnienia przytoczonych podstaw kasacyjnych; powinien wykazać, że zasadność skargi kasacyjnej jest oczywista, a więc dostrzegalna prima vista oraz że każdy prawnik bez przeprowadzania wnikliwej analizy powinien dojść do wniosku, że zaskarżone orzeczenie jest jaskrawo nieprawidłowe.
Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącego przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z art. 98 § 1 i art. 99 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. oraz w związku z § 6 pkt 6 i § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jedn. tekst:
Dz.U. z 2013 r., poz. 490). [aw]