Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 250/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of abstract legal issue regarding co-ownership possession manifestation.

Numero d'incarto III CSK 250/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by participant T.S. against the lower court's decision on co-ownership termination. The appellant argued that specific actions regarding property management constituted an 'animus rem sibi habendi' sufficient to establish exclusive possession. The court ruled that mere management or cost-bearing does not prove exclusive intent without explicit manifestation, which must be abstract rather than case-specific. Consequently, the appeal failed to meet the statutory requirement of presenting a significant legal issue of general significance.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal based on a significant legal issue must present an abstract problem of general significance, not merely a case-specific factual assessment of possession manifestation in co-ownership.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal significant legal issue co-ownership possession animus rem sibi habendi abstract legal problem Supreme Court review property law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, powołanie się na przyczynę kasacyjną w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania konkretnego problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.
art. 3984 § 2 k.p.c.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W złożonej skardze kasacyjnej uczestnik T.
art. 206 k.c.
Ze względu na szeroki zakres uprawnień współwłaściciela wynikający z art. 206 k.c., a co za tym idzie konieczność ochrony pozostałych współwłaścicieli, konieczne jest zamanifestowanie w sposób szczególny woli wyłącznego posiadania całej nieruchomości (por.
art. 3989 § 2
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art.
art. 13 § 2 k.p.c.
3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, powołanie się na przyczynę kasacyjną w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania konkretnego problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.
art. 3984 § 2 k.p.c
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, powołanie się na przyczynę kasacyjną w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania konkretnego problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.
art. 206 k.c
Ze względu na szeroki zakres uprawnień współwłaściciela wynikający z art. 206 k.c., a co za tym idzie konieczność ochrony pozostałych współwłaścicieli, konieczne jest zamanifestowanie w sposób szczególny woli wyłącznego posiadania całej nieruchomości (por.
art. 13 § 2 k.p.c
3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CZ 35/01
Appeal dismissed for failure to present legal issues with specific arguments under Polish Civil Procedure Code.
III CKN 570/01
Supreme Court dismissed appeal for failure to explain specific legal issues requiring interpretation under Civil Procedure Code.
III CSK 180/07
Supreme Court dismissed cassation appeal for failure to separately justify admissibility under Civil Procedure Code.
IV CSK 623/13
Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists regarding compensation for death of relatives before 2008.
II CSK 376/14
Supreme Court dismisses cassation appeal due to logical contradiction and failure to meet admissibility criteria under Civil Procedure Code.
V CSK 547/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Civil Procedure Code.
II CSK 405/08
Supreme Court remands case to lower court regarding self-possession requirements in co-ownership acquisition by prescription.
III CSK 300/09
Supreme Court dismisses appeal; mere management of co-owned property without clear intent to possess independently fails to establish acquisitive prescription.
III CSK 263/12
Supreme Court dismisses appeal; self-possessor failed to prove independent will over co-owners' shares via acquisition by prescription.
III CSK 179/14
Supreme Court dismisses adverse possession claim against co-owners where building was authorized by original owner.
I CSK 55/15
Supreme Court vacates acquisition by prescription ruling due to failure to assess preservation acts against majority co-owner rights.
IV CSK 87/15
Supreme Court allows acquisitive prescription claim against state, remanding case due to lack of specific possession facts.
II CSK 6/18
Supreme Court dismisses appeal on co-ownership acquisition, citing lack of legal issue and burden of proof.
I CSK 355/18
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding co-ownership acquisition via possession under Civil Code. Appeal rejected due to lack of legal issues. Court upholds lower court's dismissal of possession claim.
V CKN 1780/00
Supreme Court dismisses appeal for failure to present grounds for review as required by Civil Procedure Code.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 250/19 POSTANOWIENIE Dnia 14 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z wniosku W. S. ‎przy uczestnictwie T. S. i P. S. ‎o zniesienie współwłasności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika T. S. od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W złożonej skardze kasacyjnej uczestnik T. S. powołał się na istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do sposobu i zakresu manifestacji animus rem sibi habendi w „konfiguracji wieloosobowej”. Wskazał również na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, powołanie się na przyczynę kasacyjną w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania konkretnego problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.

Problem ten powinien odnosić się do powołanych we wniosku przepisów prawa, zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, pozwalający nadać jego rozstrzygnięciu ogólniejsze znaczenie, a zarazem mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen i możliwych kierunków rozstrzygnięcia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, niepubl., z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, niepubl., z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.).Sformułowane w skardze wątpliwości nie odpowiadały wskazanym wymaganiom.

O posiadaniu samoistnym współwłaściciela nieruchomości w zakresie udziałów we współwłasności innych współwłaścicieli nie przesądza zarządzanie całą nieruchomością, samodzielne ponoszenie ciężarów związanych z korzystaniem z nieruchomości, a nawet pokrywanie kosztów remontu lub modernizacji budynku. Ze względu na szeroki zakres uprawnień współwłaściciela wynikający z art. 206 k.c., a co za tym idzie konieczność ochrony pozostałych współwłaścicieli, konieczne jest zamanifestowanie w sposób szczególny woli wyłącznego posiadania całej nieruchomości (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2009 r., II CSK 405/08, niepubl., z dnia 29 czerwca 2010 r., III CSK 300/09, niepubl., z dnia 15 maja 2013 r., III CSK 263/12, niepubl., z dnia 30 stycznia 2015 r., III CSK 179/14, niepubl., z dnia 10 lutego 2016 r., I CSK 55/15, niepubl., z dnia 25 listopada 2015 r., IV CSK 87/15, niepubl., z dnia 15 maja 2018 r., II CSK 6/18, niepubl. i z dnia 19 października 2018 r., I CSK 355/18, niepubl.).

Manifestacja ta może, przykładowo, polegać na samodzielnym dokonaniu istotnych zmian w substancji lub sposobie przeznaczenia nieruchomości, jednak ocena ta siłą rzeczy musi mieć kazuistyczny charakter i jest uwarunkowana każdorazowo okolicznościami konkretnej sprawy. Sprawia to, że kwestia „zakresu manifestacji” posiadania, jako przesłanki stwierdzenia zasiedzenia, nie może stanowić materii zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., którego założeniem jest abstrakcyjny charakter, odrywający się od specyfiki konkretnego stanu faktycznego.We wniosku nie wykazano również, by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona, co zakłada ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 i z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).

Analiza wywodów wniosku w zestawieniu z motywami zaskarżonego postanowienia i postanowienia Sądu pierwszej instancji nie pozwalała przyjąć, by stan taki miał miejsce w sprawie, w której wniesiono skargę kasacyjną. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw