Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 250/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CSK 250/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by W. A. and K. A. against a lower court's ruling on adverse possession. The applicants argued that specific questions regarding property transfer contracts raised significant legal issues requiring Supreme Court interpretation. However, the Court found their arguments were merely a re-evaluation of the second-instance judgment rather than a genuine dispute over legal interpretation. Consequently, the appeal was dismissed as it failed to meet the statutory threshold for significant legal issues.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will only accept a cassation appeal if a significant legal issue exists, requiring the appellant to demonstrate that the legal question raises serious doubts or inconsistencies in case law, rather than merely seeking a review of the specific factual assessment.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal significant legal issue adverse possession property transfer contract Civil Procedure Code legal interpretation Supreme Court jurisdiction acquisto del possesso

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Pozwala to na stwierdzenie, że skarżącym nie chodzi o wykazanie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a jedynie o poddanie zaskarżonego orzeczenia kontroli kasacyjnej.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art.
art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a jedynie o poddanie zaskarżonego orzeczenia kontroli kasacyjnej.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania o kosztach rozstrzygając zgodnie z art.
art. 520 § 3 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania o kosztach rozstrzygając zgodnie z art. 520 § 3 i art.
art. 13 § 2 k.p.c.
520 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. w związku z § 5 pkt 1 i § 2 pkt 5 i § 10 ust.
§ 5 pkt 1 i § 2 pkt 5 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie
w związku z § 5 pkt 1 i § 2 pkt 5 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.
art. 3989 § 1 k.p.c
Pozwala to na stwierdzenie, że skarżącym nie chodzi o wykazanie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a jedynie o poddanie zaskarżonego orzeczenia kontroli kasacyjnej.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
przedsądu jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także ze sformułowanymi przez Radę Europy zaleceniami wprowadzenia środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołali przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 176 k.c
art. 351 k.c
Podali, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne zawarte w pytaniach:- czy w świetle art. 351 w zw.
art. 176 § 1 k.c
351 k.c., zgodnie z którym przeniesienie posiadania samoistnego na posiadacza zależnego albo na dzierżyciela następuje na mocy samej umowy między stronami, aby w myśl art. 176 § 1 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 250/18 POSTANOWIENIE Dnia 28 lutego 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku W. A. i K. A.‎przy uczestnictwie B. K., M. M., R. K., K. K., M. S. i Gminy S.‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnejw dniu 28 lutego 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt II Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestniczki K. K. kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Tak ujęta instytucja tzw. przedsądu jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także ze sformułowanymi przez Radę Europy zaleceniami wprowadzenia środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołali przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Podali, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne zawarte w pytaniach:- czy w świetle art. 351 w zw. z art. 176 k.c., umowa przeniesienia własności nieruchomości skutkująca objęciem przez nabywcę w posiadanie samoistne zarówno gruntów, co do których dochodzi do przeniesienia tytułu prawnego ale również co do gruntów, które znajdują się wyłącznie w posiadaniu samoistnym bez tytułu prawnego najpierw zbywcy a następnie nabywcy, wywołuje skutek przeniesienia posiadania samoistnego co do gruntów posiadanych bez tytułu prawnego, umożliwiając zaliczenie okresu posiadania samoistnego zbywcy do okresu posiadania samoistnego nabywcy zasiadującego wskazane grunty?- jakie warunki musi spełniać umowa, na którą wskazuje art. 351 k.c., zgodnie z którym przeniesienie posiadania samoistnego na posiadacza zależnego albo na dzierżyciela następuje na mocy samej umowy między stronami, aby w myśl art. 176 § 1 k.c. nabywcy posiadania samoistnego można było zaliczyć okres posiadania samoistnego jego poprzedników prawnych?Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Powołanie we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. zobowiązuje skarżącego nie tylko do sformułowania zagadnienia prawnego ale też do przedstawienia wyczerpującej argumentacji prawnej, wskazującej na rzeczywiste istnienie powołanej przesłanki, uzasadniającej przyjęcie skargi do rozpoznania (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, Nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01 OSNC 2002, Nr 12, poz. 151 oraz z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 344/10, nie publ.).

Wymaga to przytoczenia argumentów wskazujących na rozbieżne oceny prawne, lub możliwość takich ocen w kontekście przepisów prawnych, w związku z którymi zagadnienie zostało sformułowane. Zagadnienie prawne powinno odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie podlega jednoznacznej wykładni, natomiast nie może mieć charakteru kazuistycznego i służyć uzyskaniu przez skarżącego odpowiedzi odnośnie do kwalifikacji prawnej pewnych szczegółowych elementów podstawy faktycznej zaskarżonego rozstrzygnięcia.Skarżący nie sprostali powyższym wymogom, nie wykazali bowiem, że podniesione przez nich kwestie budzą poważne wątpliwości i stanowią o istotności przedstawionego zagadnienia prawnego.

Wskazane przez nich wątpliwości koncertują się na odmiennej od Sądu drugiej instancji ocenie skutków umowy z dnia 8 listopada 2013 r., na podstawie której skarżący nabyli od Gminy S. prawo własności do działek o nr ew. 35/88, 35/89, 35/90 i przyjęciu, że na podstawie tej umowy doszło do przeniesienia posiadania samoistnego nieruchomości będących częściami działek o nr ew. 499, 500, 501, które stanowią przedmiot wniosku o stwierdzenie zasiedzenia w niniejszej sprawie. Wątpliwości te nie mają charakteru uniwersalnego zagadnienia prawnego i są ściśle związane z własną oceną orzeczenia przez skarżących i przyjętym przez nich kierunkiem rozstrzygnięcia.

Pozwala to na stwierdzenie, że skarżącym nie chodzi o wykazanie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a jedynie o poddanie zaskarżonego orzeczenia kontroli kasacyjnej.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania o kosztach rozstrzygając zgodnie z art. 520 § 3 i art. 13 § 2 k.p.c. w związku z § 5 pkt 1 i § 2 pkt 5 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).aj