Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 25/11 Generato dall'IA

Supreme Court quashes appeal judgment for misinterpreting settlement agreement regarding final settlement and mutual claims extinguishment.

Numero d'incarto III CSK 25/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate judgment and remanded the case for a new decision on costs. The lower courts incorrectly concluded that a 2006 settlement agreement extinguished all mutual claims, including the defendant's right to offset a 2005 overpayment. The court found this interpretation premature because the agreement explicitly distinguished between past claims and future rights, failing to account for the full scope of the three-year contract.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 65 § 2 k.c.; Art. 498 k.c.; Art. 499 k.c.; Art. 97 k.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.; Art. 245 k.p.c.; Art. 227 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 354 § 1 i § 2 k.c.; § 27 general conditions of health care service contracts; A settlement agreement does not automatically extinguish all mutual claims if the text distinguishes between specific past liabilities and general future rights, requiring precise interpretation of the parties' intent regarding the scope of final settlement.

Parole chiave

Generato dall'IA
settlement agreement interpretation offsetting claims contractual extinction of claims healthcare service contract appellate court error final settlement clause remittal for retrial

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 65 § 2 k.c.
391 § 1 k.p.c., oraz zarzutów prawa materialnego, tj. art. 65 § 2 k.c., art. 354 § 1
Art. 498 k.c.
pozwanej objętej następnie potrąceniem (art. 498 k.c., art.
Art. 499 k.c.
498 k.c., art. 499 k.c.).
Art. 97 k.c.
w zakresie wszystkich świadczeń (art. 97 k.c.)”.
Art. 398 § 1 k.p.c.
sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania (art. 398 15 k.p.c.).
Art. 233 § 1 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c., art.
Art. 245 k.p.c.
233 § 1 k.p.c., art. 245 k.p.c. i art.
Art. 227 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.
prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c., art. 245 k.p.c. i art. 227 k.p.c. w zw. z art.
Art. 354 § 1 i § 2 k.c.
65 § 2 k.c., art. 354 § 1
§ 27 general conditions of health care service contracts

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 25/11

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)

SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

w sprawie z powództwa S. Centrum Diagnostyczno Leczniczego

sp. z o.o.

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia-M. Oddział Wojewódzki

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 listopada 2011 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 sierpnia 2010 r.,

uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia

o kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy oddalił powództwo strony pozwanej – „S.” – Centrum

Diagnostyczno-Lecznicze

Spółki

z

o.o.

obejmujące

kwotę

137.633,50

zł,

skierowane przeciwko pozwanemu NFZ – M. Oddziałowi Wojewódzkiemu.

Dochodzona przez powoda kwota obejmowała pozostałą część wynagrodzenia za

marzec i kwiecień 2006 r. w związku z wykonaniem świadczeń przez powoda na

podstawie łączącej strony umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Powód

wykonał świadczenia uwidocznione w wystawionych fakturach, natomiast stron

pozwana dokonała potrącenia dochodzonej należności z przysługującą jej

wierzytelnością o zwrot nienależnego świadczenia (nadpłata za rok 2005). Nadpłata

taka powstała w związku z podaniem przez stronę powodową błędnych danych

sprawozdawczych w zakresie świadczeń hospitalizacyjnych.

Sąd Okręgowy ustalił, że strony łączyła umowa z dnia 30 stycznia 2004 r.,

w brzmieniu ustalonym aneksem z 30 listopada 2004 r. Stosunek umowny stron był

regulowany także w zał. nr 1 do umowy; ponadto powód był zobowiązany

do wykonywania umowy zgodnie z zasadami określonymi we wzorcu umownym,

tj. „Szczegółowymi materiałami informacyjnymi (...)”. W tych postanowieniach

umownych określono m.in. sposób obliczania kosztów świadczeń zdrowotnych

objętych sporem. W ocenie Sądu pierwszej instancji, roszczenie o zwrot nadpłaty

w ogóle nie powstało, a strona powodowa prawidłowo obliczyła koszty świadczeń

medycznych objęte powództwem.

Sąd Apelacyjny oddalił apelację strony pozwanej. W ocenie tego Sądu,

zaskarżony wyrok odpowiada prawu, ale przy przyjęciu innej argumentacji prawnej.

Sąd Okręgowy starał się ustalić, czy w ogóle istniała należność strony pozwanej

przedstawiona do potrącenia (tzw. nadpłata za świadczenia medyczne wykonane

w 2005 r.). Nie wziął jednak pod uwagę treści umowy ugody stron z dnia 14 lutego

2006 r., zawartej jeszcze przed zgłoszeniem przez stronę pozwaną wierzytelności,

wynikającej z nadpłaty za świadczenia wykonane w 2005 r. i przed złożeniem

oświadczenia o potrąceniu. Ugoda odnosiła się także do wierzytelności strony

pozwanej objętej następnie potrąceniem (art. 498 k.c., art. 499 k.c.). Na podstawie

ugody „strony rozliczyły się w sposób ostateczny, z realizacji umowy za 2005 r.,

w zakresie wszystkich świadczeń (art. 97 k.c.)”. W tej sytuacji doszło do

wygaśnięcia umowy i tym samym wygasły wszelkie wzajemne roszczenia między

stronami wynikające z umowy z 2005 r., w tym - roszczenia dotyczące

nieprawidłowego rozliczenia między stronami. Nie mogło zatem dojść do

skutecznego potrącenia wierzytelności NFZ.

W skardze kasacyjnej strony pozwanej podniesiono zarzuty naruszenia

prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c., art. 245 k.p.c. i art. 227 k.p.c. w zw. z art.

391 § 1 k.p.c., oraz zarzutów prawa materialnego, tj. art. 65 § 2 k.c., art. 354 § 1

i § 2 k.c. W ramach tej grupy zarzutów podnoszono także naruszenie § 27 ogólnych

warunków umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej”, stanowiących

załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 października 2005 r. w zw. z art.

498 k.c. Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy

Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie decydujące znaczenie ma zarzut naruszenia art.

65 § 2 k.c. dotyczący interpretacji przez Sąd Apelacyjny odpowiednich postanowień

ugody, zawartej przez strony w dniu 14 lutego 2006 r. w związku z łączącą strony

umowy z dnia 30 stycznia 2004 r., uzupełnionej odpowiednimi aneksami.

Oceniając nieskuteczność zgłoszonego przez stronę pozwaną zarzutu potrącenia

(art. 498 k.c.), Sąd drugiej instancji przyjął, że w ugodzie „strony rozliczyły się

w sposób ostateczny” z realizacji umowy na rok 2005 w zakresie wszystkich

świadczeń” i „wobec wzajemnego wykonania obowiązków umownych oraz złożenia

oświadczeń przez obie strony o całkowitym rozliczeniu „umowy za 2005 r., doszło

do jej wygaśnięcia”. W konsekwencji - zdaniem tego Sądu - wygasły też wszelkie

wzajemne roszczenia między stronami, wynikające z tej umowy w tym też –

roszczenia uzasadnione nieprawidłowym rozliczeniem.

W świetle postanowień umowy ugody taką interpretację należy uznać za

zdecydowanie przedwczesną. W skardze kasacyjnej strony pozwanej trafnie

wskazano na to, że w § 3 ugody wspomina się o „roszczeniach świadczeniodawcy

wobec Oddziału Funduszu „a w § 4 nadto stwierdzono, iż „świadczeniodawca

zrzeka się prawa do dochodzenia w przyszłości jakichkolwiek dalszych roszczeń”.

Zestawienie treści tych paragrafów z paragrafami 1 i 2 ugody mogłoby prowadzić

do wniosku, że nie doszło jednak do zrzeczenia się w niej wszystkich, możliwych

roszczeń strony pozwanej wobec strony powodowej (szpitala), wynikających

z łączącej strony trzyletniej umowy, zawartej w dniu 30 stycznia 2004 r. Co więcej,

tzw. okresem (cyklem) rozliczeniowym w ugodzie uczyniono rok 2005, toteż nie

wiadomo dlaczego Sąd Apelacyjny kategorycznie stwierdził o „wygaśnięciu

umowy”, nie wyjaśniając bliżej jurydycznego sensu tej konstatacji.

W

tej sytuacji nie sposób przyjąć,

że Sąd Apelacyjny właściwie

zinterpretował odpowiednie postanowienie ugody z 14 lutego 2006 r. (art. 65 § 2

k.c.).Oznaczało to konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania

sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania (art. 398 15 k.p.c.).