Supreme Court quashes appeal judgment for misinterpreting settlement agreement regarding final settlement and mutual claims extinguishment.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the appellate judgment and remanded the case for a new decision on costs. The lower courts incorrectly concluded that a 2006 settlement agreement extinguished all mutual claims, including the defendant's right to offset a 2005 overpayment. The court found this interpretation premature because the agreement explicitly distinguished between past claims and future rights, failing to account for the full scope of the three-year contract.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 65 § 2 k.c.; Art. 498 k.c.; Art. 499 k.c.; Art. 97 k.c.; Art. 398 § 1 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.; Art. 245 k.p.c.; Art. 227 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c.; Art. 354 § 1 i § 2 k.c.; § 27 general conditions of health care service contracts; A settlement agreement does not automatically extinguish all mutual claims if the text distinguishes between specific past liabilities and general future rights, requiring precise interpretation of the parties' intent regarding the scope of final settlement.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 25/11
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 listopada 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący)
SSN Mirosław Bączyk (sprawozdawca)
SSN Marta Romańska
w sprawie z powództwa S. Centrum Diagnostyczno Leczniczego
sp. z o.o.
przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia-M. Oddział Wojewódzki
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 25 listopada 2011 r.,
skargi kasacyjnej strony pozwanej
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 25 sierpnia 2010 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi
Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia
o kosztach postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy oddalił powództwo strony pozwanej – „S.” – Centrum
Diagnostyczno-Lecznicze
Spółki
z
o.o.
obejmujące
kwotę
137.633,50
zł,
skierowane przeciwko pozwanemu NFZ – M. Oddziałowi Wojewódzkiemu.
Dochodzona przez powoda kwota obejmowała pozostałą część wynagrodzenia za
marzec i kwiecień 2006 r. w związku z wykonaniem świadczeń przez powoda na
podstawie łączącej strony umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Powód
wykonał świadczenia uwidocznione w wystawionych fakturach, natomiast stron
pozwana dokonała potrącenia dochodzonej należności z przysługującą jej
wierzytelnością o zwrot nienależnego świadczenia (nadpłata za rok 2005). Nadpłata
taka powstała w związku z podaniem przez stronę powodową błędnych danych
sprawozdawczych w zakresie świadczeń hospitalizacyjnych.
Sąd Okręgowy ustalił, że strony łączyła umowa z dnia 30 stycznia 2004 r.,
w brzmieniu ustalonym aneksem z 30 listopada 2004 r. Stosunek umowny stron był
regulowany także w zał. nr 1 do umowy; ponadto powód był zobowiązany
do wykonywania umowy zgodnie z zasadami określonymi we wzorcu umownym,
tj. „Szczegółowymi materiałami informacyjnymi (...)”. W tych postanowieniach
umownych określono m.in. sposób obliczania kosztów świadczeń zdrowotnych
objętych sporem. W ocenie Sądu pierwszej instancji, roszczenie o zwrot nadpłaty
w ogóle nie powstało, a strona powodowa prawidłowo obliczyła koszty świadczeń
medycznych objęte powództwem.
Sąd Apelacyjny oddalił apelację strony pozwanej. W ocenie tego Sądu,
zaskarżony wyrok odpowiada prawu, ale przy przyjęciu innej argumentacji prawnej.
Sąd Okręgowy starał się ustalić, czy w ogóle istniała należność strony pozwanej
przedstawiona do potrącenia (tzw. nadpłata za świadczenia medyczne wykonane
w 2005 r.). Nie wziął jednak pod uwagę treści umowy ugody stron z dnia 14 lutego
2006 r., zawartej jeszcze przed zgłoszeniem przez stronę pozwaną wierzytelności,
wynikającej z nadpłaty za świadczenia wykonane w 2005 r. i przed złożeniem
oświadczenia o potrąceniu. Ugoda odnosiła się także do wierzytelności strony
pozwanej objętej następnie potrąceniem (art. 498 k.c., art. 499 k.c.). Na podstawie
ugody „strony rozliczyły się w sposób ostateczny, z realizacji umowy za 2005 r.,
w zakresie wszystkich świadczeń (art. 97 k.c.)”. W tej sytuacji doszło do
wygaśnięcia umowy i tym samym wygasły wszelkie wzajemne roszczenia między
stronami wynikające z umowy z 2005 r., w tym - roszczenia dotyczące
nieprawidłowego rozliczenia między stronami. Nie mogło zatem dojść do
skutecznego potrącenia wierzytelności NFZ.
W skardze kasacyjnej strony pozwanej podniesiono zarzuty naruszenia
prawa procesowego, tj. art. 233 § 1 k.p.c., art. 245 k.p.c. i art. 227 k.p.c. w zw. z art.
391 § 1 k.p.c., oraz zarzutów prawa materialnego, tj. art. 65 § 2 k.c., art. 354 § 1
i § 2 k.c. W ramach tej grupy zarzutów podnoszono także naruszenie § 27 ogólnych
warunków umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej”, stanowiących
załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 października 2005 r. w zw. z art.
498 k.c. Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy
Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W rozpoznawanej sprawie decydujące znaczenie ma zarzut naruszenia art.
65 § 2 k.c. dotyczący interpretacji przez Sąd Apelacyjny odpowiednich postanowień
ugody, zawartej przez strony w dniu 14 lutego 2006 r. w związku z łączącą strony
umowy z dnia 30 stycznia 2004 r., uzupełnionej odpowiednimi aneksami.
Oceniając nieskuteczność zgłoszonego przez stronę pozwaną zarzutu potrącenia
(art. 498 k.c.), Sąd drugiej instancji przyjął, że w ugodzie „strony rozliczyły się
w sposób ostateczny” z realizacji umowy na rok 2005 w zakresie wszystkich
świadczeń” i „wobec wzajemnego wykonania obowiązków umownych oraz złożenia
oświadczeń przez obie strony o całkowitym rozliczeniu „umowy za 2005 r., doszło
do jej wygaśnięcia”. W konsekwencji - zdaniem tego Sądu - wygasły też wszelkie
wzajemne roszczenia między stronami, wynikające z tej umowy w tym też –
roszczenia uzasadnione nieprawidłowym rozliczeniem.
W świetle postanowień umowy ugody taką interpretację należy uznać za
zdecydowanie przedwczesną. W skardze kasacyjnej strony pozwanej trafnie
wskazano na to, że w § 3 ugody wspomina się o „roszczeniach świadczeniodawcy
wobec Oddziału Funduszu „a w § 4 nadto stwierdzono, iż „świadczeniodawca
zrzeka się prawa do dochodzenia w przyszłości jakichkolwiek dalszych roszczeń”.
Zestawienie treści tych paragrafów z paragrafami 1 i 2 ugody mogłoby prowadzić
do wniosku, że nie doszło jednak do zrzeczenia się w niej wszystkich, możliwych
roszczeń strony pozwanej wobec strony powodowej (szpitala), wynikających
z łączącej strony trzyletniej umowy, zawartej w dniu 30 stycznia 2004 r. Co więcej,
tzw. okresem (cyklem) rozliczeniowym w ugodzie uczyniono rok 2005, toteż nie
wiadomo dlaczego Sąd Apelacyjny kategorycznie stwierdził o „wygaśnięciu
umowy”, nie wyjaśniając bliżej jurydycznego sensu tej konstatacji.
W
tej sytuacji nie sposób przyjąć,
że Sąd Apelacyjny właściwie
zinterpretował odpowiednie postanowienie ugody z 14 lutego 2006 r. (art. 65 § 2
k.c.).Oznaczało to konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania
sprawy Sądowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania (art. 398 15 k.p.c.).