Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 243/06 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on procedural grounds regarding ineffective contract termination timing.

Numero d'incarto III CSK 243/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the appellate court's decision in a factoring dispute. The defendant argued that the contract termination was ineffective, but the court found the procedural grounds for the appeal were unfounded. The court ruled that the lower courts correctly assessed the termination within the context of the defendant's claims rather than the plaintiff's preclusive arguments.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 495 § 3 k.p.c.; Art. 479 § 1 k.p.c.; Art. 381 § 1 k.p.c.: The failure to raise a procedural objection within the statutory deadline does not constitute a violation of the law if the court's assessment was based on the opposing party's claims rather than a preclusive argument from the appellant.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal procedural deadline violation contract termination effectiveness factoring agreement dispute preclusive argument error

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 495 § 3 k.p.c.
przepisów prawa procesowego – art. 495 § 3 k.p.c. w zw.
Art. 479 § 1 k.p.c.
przepisów prawa procesowego – art. 495 § 3 k.p.c. w zw. z art. 47912 § 1 k.p.c.
Art. 381 § 1 k.p.c.
i art. 381 § 1 k.p.c. przez rozpoznanie zarzutu nieskutecznego odstąpienia przez
Art. 77 § 2 k.c.
sprzedaży papierosów rozwiązana została za zgodą obu stron tej umowy (art. 77
Art. 398 § 14 k.p.c.
uzasadnionych podstaw, należało oddalić (art. 398 14 k.p.c.).
Art. 98 § 1 and 2 k.p.c.
postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 2 w zw.
Art. 108 § 1 k.p.c.
z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
108 § 1, art. 391 § 1 i art.
art. 513 k.c
od umowy była zwłoka sprzedawcy; art. 513 § 1 k.c.
art. 495 § 3 k.p.c
przepisów prawa procesowego – art. 495 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II CKN 287/00
w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2000 r., II CKN 287/00, OSP 2005,
I CK 669/04
Supreme Court dismisses appeal in factoring dispute, ruling assignment of debts valid despite subsequent contract termination.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 243/06

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Dariusz Zawistowski

SSN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa "P. F." sp. z o.o. w L.

przeciwko "A. – T. A. i Spółka" sp. j. w P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2007 r.,

skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 22 marca 2006 r.,

oddala skargę kasacyjną i zasądza od strony pozwanej na

rzecz strony powodowej kwotę 3.600 ( trzy tysiące sześćset) zł

tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powodowa Spółka „P. F.”, jako faktor żądała od strony pozwanej „A. T. A. i

Spółka” zapłaty kwoty 410.597,41 zł z odsetkami, stanowiącej wierzytelność

nabytą od nieuczestniczącego w procesie faktoranta – P. K. D. spółki z o.o. (dalej

jako „spółka PKD”).

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 4 lipca 2005 r. uchylił wydany

w postępowaniu nakazowym nakaz zapłaty i powództwo oddalił. Sąd Apelacyjny

wyrokiem z dnia 22 marca 2006 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego i utrzymał w

mocy nakaz zapłaty.

Według dokonanych w sprawie ustaleń, stronę powodową łączyła umowa

faktoringu, na podstawie której jako faktor nabyła od wskazanego wyżej faktoranta

wierzytelność pieniężną wynikającą z zawartej przez faktoranta ze stroną pozwaną

umowy sprzedaży papierosów „Marlboro LM”. Strona pozwana jako kupujący

potwierdziła – na doręczonych jej dokumentach (fakturach), zawierających

zawiadomienie

o

przelewie

wierzytelności,

stanowiącej

cenę

zakupionych

papierosów i wskazujących stronę powodową jako wierzyciela – istnienie tej

wierzytelności. W dokumentach tych zawarta została klauzula, że umowa

factoringowa nie uchyla odpowiedzialności sprzedawcy (spółki „PKD”) z tytułu

rękojmi i gwarancji. Przy sprawdzaniu zakupionych papierosów okazało się, że

połowę

dostawy

stanowiły

niezamówione

papierosy

„Marlboro”,

zamiast

zamówionych i charakteryzujących się dużym popytem papierosy „Marlboro LM”.

Wobec tego, że wymiana towaru na asortyment zgodny z zamówieniem mogła

nastąpić dopiero w terminie 3 dni, strona pozwana w uzgodnieniu ze sprzedawcą

zwróciła dostarczony towar. Spółka „PKD” (sprzedawca - faktorant) potwierdziła

przyjęcie zwróconego towaru, wystawiając faktury korygujące. Nie poinformowała

jednak strony powodowej (faktora) o tym zdarzeniu. Wobec tego, że strona

powodowa na podstawie umowy faktoringu stała się wierzycielem należności

z tytułu ceny zakupionych papierosów, wystąpiła przeciwko stronie pozwanej

o zapłatę spornej kwoty.

Sąd Apelacyjny – odmiennie niż Sąd Okręgowy – uznał, że dostarczenie

papierosów w liczbie mniejszej niż zamówione, nie może być kwalifikowane jako

nabycie rzeczy dotkniętej wadami fizycznymi, lecz jako wypadek świadczenia

częściowego, bądź opóźnienia lub zwłoki w wykonaniu reszty świadczenia. Według

tego Sądu stronie pozwanej przysługiwało uprawnienie do zwrotu towaru

niezakupionego oraz roszczenie z tytułu nienależytego wykonania umowy

sprzedaży. Nie przysługiwało zaś prawo do – jak twierdziła strona pozwana –

odstąpienia od umowy. Sąd Apelacyjny podkreślił, że późniejsze czynności

dokonane przez stronę pozwaną ze spółką „PKD”, doprowadzające do rozwiązania

umowy i zwrotu towaru są bezskuteczne wobec strony powodowej jako faktora.

Strona pozwana nie przedstawiła zarzutów, które

w świetle art. 513 k.c.

zwalniałyby ją od spełnienia świadczenia wobec strony powodowej.

Skarga kasacyjna strony pozwanej oparta została na podstawie naruszenia

przepisów prawa procesowego – art. 495 § 3 k.p.c. w zw. z art. 47912 § 1 k.p.c.

i art. 381 § 1 k.p.c. przez rozpoznanie zarzutu nieskutecznego odstąpienia przez

stronę pozwaną od umowy sprzedaży oraz zarzutu niewystąpienia wady fizycznej

rzeczy sprzedanej w sytuacji, gdy zarzuty te z naruszeniem zasad prekluzji

dowodowej nie zostały zgłoszone przez stronę powodową w odpowiedzi na zarzuty

od nakazu zapłaty. W ramach podstawy naruszenia prawa materialnego skarżąca

zarzuciła naruszenie art. 491 § 2 k.c. - przez jego niezastosowanie, podczas gdy

z ustalonego stanu faktycznego wynika, że strona pozwana odstąpiła od umowy

sprzedaży z powodu niezgodności świadczenia sprzedawcy z zamówieniem strony

pozwanej i niemożności dostarczenia w krótkim czasie towaru zamówionego, co

powinno prowadzić do uznania, że podstawą prawną oświadczenia o odstąpieniu

od umowy była zwłoka sprzedawcy; art. 513 § 1 k.c. w zw. z art. 560 § 1 k.c. –

przez jego błędną wykładnię, polegającą na wyłączeniu możliwości powołania się

pozwanej na odstąpienie od umowy sprzedaży; art. 556 § 1 k.c. przez jego błędną

wykładnię, polegającą na nietrafnym zakwalifikowaniu wadliwości sprzedanego

towaru jako tzw. braku ilościowego, który nie jest wadą fizyczną w rozumieniu art.

556 § 1 k.c., zamiast uznania, że dostarczenie w części papierosów o zmniejszonej

atrakcyjności

w stosunku

do

zamówionych,

stanowi

wadę

zmniejszającą

użyteczność rzeczy ze względu na ich wiadome sprzedawcy przeznaczenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podstawę naruszenia przepisów prawa procesowego należało ocenić jako

nieusprawiedliwioną. Skoro w następstwie wniesionych przez stronę pozwaną

zarzutów od nakazu zapłaty badana była kwestia skuteczności odstąpienia strony

pozwanej od umowy sprzedaży, to okoliczność, że strona powodowa podnosiła

z kolei - po terminie wskazanym w art. 495 § 3 k.p.c. - zarzut nieskuteczności tego

odstąpienia, a kwestia ta była przedmiotem rozważań Sądu Apelacyjnego, nie

może oznaczać, że naruszone zostały przepisy art. 495 § 3 k.p.c. w zw. z art.

47912 § 1 k.p.c. i art. 381 § 1 k.p.c. Weryfikacja twierdzenia strony pozwanej, że

odstąpiła od umowy sprzedaży nie musi prowadzić do oceny, że było ono

skuteczne, lecz także do stwierdzenia, że było bezskuteczne. Przyjąć należało, że

w omawianym zakresie Sądy obu instancji dokonywały ocen nie w następstwie

sprekludowanego

zarzutu

strony

powodowej,

lecz

w

ramach

zarzutów

podniesionych przez stronę pozwaną.

Należy zauważyć, że twierdzenie strony skarżącej, że złożyła oświadczenie

o odstąpieniu od umowy sprzedaży nie znajduje żadnego potwierdzenia

w ustaleniach, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia kwestionowanego skargą

kasacyjną. Z ustaleń tych, którymi Sąd Najwyższy jest związany, wynika, że umowa

sprzedaży papierosów rozwiązana została za zgodą obu stron tej umowy (art. 77

§ 2 k.c.). Zasadnie zatem Sąd Apelacyjny– podzielając stanowisko wyrażone

w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 czerwca 2000 r., II CKN 287/00, OSP 2005,

nr 7-8, poz. 96) - uznał, że czynność prawna w postaci rozwiązania umowy

sprzedaży jest bezskuteczna dla bytu wierzytelności przysługującej stronie

powodowej. Po dokonanym bowiem przelewie cedent (sprzedawca papierosów) nie

ma, co przyznał skarżący w skardze kasacyjnej, uprawnienia do ponownego

rozporządzenia powstałą i przelaną wierzytelnością. Pogląd ten, wyrażony

w sprawie, w której nastąpiło rozwiązanie umowy leasingu, znajduje zastosowanie

także w przypadku rozwiązania umowy faktoringu, czemu dał wyraz Sąd Najwyższy

w wyroku z dnia 15 kwietnia 2005 r., I CK 669/04 (niepublikowany), stwierdzając, że

umowne rozwiązanie umowy sprzedaży po dokonaniu cesji wierzytelności o zapłatę

ceny na rzecz cesjonariusza (faktora) nie ma skutków wobec tego faktora.

Prowadzące do sformułowania zarzutów naruszenia art. 491 § 2 k.c. oraz

art. 513 § 1 w zw. z art. 560 § 1, a także art. 556 § 1 k.c., obszerne rozważania

autora skargi kasacyjnej, oparte na poglądzie, że skutku takiego nie wywołuje

czynność prawna w postaci odstąpienia strony pozwanej od umowy sprzedaży,

uznać należało za bezprzedmiotowe. Ich podstawą jest bowiem – nie znajdujące

oparcia w ustalonym stanie faktycznym sprawy – założenie że strona pozwana

odstąpiła od umowy sprzedaży papierosów.

Z

przytoczonych

względów

skargę

kasacyjną,

jako

pozbawioną

uzasadnionych podstaw, należało oddalić (art. 398 14 k.p.c.). O kosztach

postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 2 w zw.

z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

db