Cassation appeal dismissed as no legal issue existed regarding a driver claiming damages to themselves from their own liability insurance.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a driver against their own insurance company for damages to their person. The plaintiff argued that the mandatory insurance law should cover self-inflicted injuries, but the court found this claim legally obvious and contrary to established precedent. Since the appeal raised no genuine legal questions requiring interpretation or resolving conflicting case law, the court refused to accept the case for review.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o obowiązkowych ubezpieczeniach; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A driver cannot claim compensation for personal injury from their own liability insurance policy, as the insurance covers the insured's liability to third parties, not the insured's own damages.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 242/19 POSTANOWIENIE Dnia 20 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa J. M. przeciwko U. S.A. w Ł.o zapłatę i ustalenie odpowiedzialności na przyszłość,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (...)z dnia 26 marca 2019 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną, a dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał występowanie na tle tej sprawy 4 istotnych zagadnień prawnych.
Pierwsze ma dotyczyć tego, czy art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o obowiązkowych ubezpieczeniach wyklucza wyłącznie dochodzenie wyrządzonej sobie szkody na mieniu, a zatem a contrario, można dochodzić z polisy OC wyrządzonej sobie szkody na osobie. Kwestia ta jest jednak oczywista. Należy zwrócić uwagę, że w związku z zawartą umową ubezpieczenia OC, ubezpieczyciel ponosi odpowiedzialność w takim zakresie, w jakim ponosiłby ją sam ubezpieczony. Skoro jednak to ubezpieczony jest jednocześnie sprawcą i poszkodowanym, zatem sam od siebie nie może domagać się naprawienia wyrządzonej sobie szkody.
W konsekwencji, co oczywiste, nie może też domagać się naprawienia takiej szkody od swojego ubezpieczyciela. Takie wyraźnie stanowisko zajął już Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 19 grudnia 1970 r., II CR 483/70 (OSPiKA 1972, nr 1, poz. 3): „Odpowiedzialność przewidziana w art. 436 § 1 w związku z art. 435 k.c. z tytułu ryzyka jest ukierunkowana na zewnątrz względem osób trzecich i nie może rozciągać się na tę osobę, która wprawiając samochód w ruch, uruchamia jednocześnie samą zasadę odpowiedzialności z tytułu ryzyka.
Kierujący pojazdem nie może bowiem występować w podwójnej roli: raz jako osoba, której zachowanie wchodzi w skład odpowiedzialności z tytułu ryzyka i zarazem jako osoba, na dobro której działałaby ta sama zasada ryzyka. Odpowiedzialność z tytułu ryzyka samoistnego posiadacza mechanicznego środka komunikacji, poruszanego za pomocą sił przyrody, przewidziana w art. 436 § 1 k.c. nie ma zastosowania do szkody, wyrządzonej ruchem pojazdu osobie nim kierującej”. Artykuł 38 ust. 1 pkt 1 u.o.u. jedynie rozszerza to naturalne wyłączenie odpowiedzialności ubezpieczyciela na przypadki szkody na mieniu, gdy kto inny jest posiadaczem pojazdu, a kto inny kierującym (nie ma znaczenia taka okoliczność w sprawie).
Wskazane rozumowanie wyjaśnia też automatycznie, że nie stanowią istotnych zagadnień prawnych, które uzasadniałyby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, kwestie wskazane jako dwa kolejne zagadnienia prawne w skardze kasacyjnej. Wreszcie, ostanie zagadnienie prawne dotyczy tego, czy w świetle przepisów o obowiązkowych ubezpieczeniach kierujących pojazdami za osobę kierującą pojazdem może zostać uznany ktoś, kto w chwili doznania szkody znajdował się poza pojazdem. Kwestia ta również nie budzi wątpliwości - jeśli kierujący samowolnie opuści uruchomiony pojazd, to w sensie prawnym pojazd wciąż jest przecież w ruchu, mimo że stoi, a osoba ta jest kierującym, mimo że w danej chwili nie siedzi za jego kierownicą.
Przez kierującego należy bowiem rozumieć tego, kto decyduje o ruchu pojazdu, jego zatrzymaniu etc., bez względu na to, gdzie się znajduje (stąd niewątpliwie kierujący bezosobowym dronem w tymże dronie się nie znajduje, choć jest jego kierującym). Taka rozszerzająca, funkcjonalna wykładnia co do zasady zwiększa zakres ochrony poszkodowanych ruchem pojazdu. Choć w sprawie wpłynęła odpowiedź na skargę kasacyjną zawierająca wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, to trzeba przyjąć, podobnie jak Sąd II instancji, uwzględniając okoliczności sprawy, a zwłaszcza sytuację majątkową skarżącego (został zwolniony od opłaty od skargi kasacyjnej) zasadne jest odstąpienie od obciążania go kosztami postępowania na zasadzie art. 102 k.p.c.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw