Polish Supreme Court dismissed cassation for lack of obvious legal error under Civil Procedure Code Art. 3989.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Polish Supreme Court dismissed the appellant's cassation petition without a merits review, citing the procedural requirement of obvious legal error under Article 3989 of the Civil Procedure Code. The appellant failed to demonstrate that the lower court's application of Civil Code Articles 417 and 4171 constituted a clear violation requiring Supreme Court intervention. Consequently, the court ruled that the appeal did not meet the statutory threshold for admission to further consideration.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 k.p.c.; Art. 417, 4171 k.c.; The Supreme Court may only admit a cassation appeal if the lower court committed a clear, obvious error in applying the law that is not subject to different interpretation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 237/20 POSTANOWIENIE Dnia 30 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa J. P. przeciwko Skarbowi Państwa - Wojewodzie M.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 kwietnia 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej. Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione. Pełnomocnik z urzędu powoda J. P. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 4 września 2019 r. wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania oparł na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej należy wykazać, że popełnione przy ferowaniu zaskarżonego orzeczenia uchybienia w zakresie stosowania prawa miały charakter kwalifikowany i nie podlegały różnym ocenom, były więc dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 i z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).
Tych wymagań skarżący nie spełnił, nie przedstawił bowiem żadnego uzasadnienia wniosku o przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania z powodu oczywistej zasadności skargi. W skardze brak wywodu prawnego, z którego wynikałoby kwalifikowane naruszenie przez sąd drugiej instancji przepisów prawa skutkujące wadliwością orzeczenia. Takiego charakteru nie można przypisać sformułowanym w podstawach skargi kasacyjnej zarzutom naruszenia prawa materialnego, tj. art. 417 oraz 4171 k.c. Nie wykazano zatem, że zaskarżony wyrok jest sprzeczny z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa oraz z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć, a także - co zarzuca skarżący we wniesionej skardze - z art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący powinien dostrzec, że o treści rozstrzygnięcia przesądził brak wymaganego przepisem art. 4171 § 2 k.c. prejudykatu w postaci stwierdzenia we właściwym postępowaniu niezgodności z prawem decyzji, którą skarżący uważa z źródło doznanej szkody. Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). Ze względu na sytuację majątkową i zdrowotną powoda Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego na podstawie 102 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw