Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 237/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue warrants review under Polish Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CSK 237/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a lower court ruling regarding an option agreement dispute. The appellant argued that five significant legal issues existed, including the interpretation of Article 56 of the Civil Code and the classification of option contracts. The court found these arguments lacked merit, noting that existing case law clarifies the relevant legal questions and that the appellant failed to demonstrate a serious legal doubt requiring review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not admit a cassation appeal for review unless a significant legal issue exists, serious doubts arise regarding the interpretation of legal provisions, or there is a divergence in judicial precedent.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal significant legal issue Article 3989 Civil Procedure Code option contract classification Civil Code Article 56 judicial precedent divergence legal interpretation doubts

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 56 k.c
Pierwsze istotne zagadnienie prawne dotyczy tego, czy art. 56 k.c.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 237/14 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa R. sp. z o.o. w R.‎przeciwko Bankowi […] S.A. w K.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 17 stycznia 2014 r ., 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powódki na rzecz pozwanej 1 800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Powód w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na jej oczywistą zasadność oraz wskazał pięć istotnych zagadnień prawnych powstających jego zdaniem na jej tle.

Skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Z lektury uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika pomylenie przez Sąd II instancji umów dotyczących opcji z umowami podstawowymi, regulowanymi właśnie przez opcje. Nigdzie jednak nie popełniono błędu merytorycznego pomylenia tych umów. Pierwsze istotne zagadnienie prawne dotyczy tego, czy art. 56 k.c. pozwala na uzupełnienie treści czynności prawnej o metodę wyceny opcji. Z ustalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego na tle art. 56 k.c. wynika, że zwłaszcza w stosunkach profesjonalnych, o jakich tu mowa, nie budzi wątpliwości dopuszczalność zastosowania ustalonych zwyczajów.

Skoro zatem strony umowy nie wskazały wprost metody wyceny opcji, a konkretna metoda była w obrocie powszechnie stosowana, to dopuszczalne jest uzupełnienie o nią treści stworzonego przez strony stosunku prawnego. Kwestia ta nie budzi wątpliwości abstrakcyjnych, a jedynie zastosowanie konkretnej metody na podstawie art. 56 k.c. mogłoby być podniesione jako nieprawidłowe, jako zarzut kasacyjny. Drugie zagadnienie ma charakter akademicki, a jego rozstrzygnięcie nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, bowiem powód pyta, czy umowę opcji można uznać za empiryczny typ umowy.

Niewątpliwie umowa opcji jest umową nienazwaną, a wszelkie klasyfikacje umów nienazwanych to domena i zadanie doktryny, a nie orzecznictwa. Trzecie zagadnienie dotyczy tego, czy premia opcyjna to essentialium negotii umowy opcji. Skoro umowa opcji jest umową nienazwaną, to dyskusyjne jest mówienie o jej essentialiae negotii. Ponadto istnieje już, wskazane w odpowiedzi na skargę kasacyjną, orzecznictwo Sądu Najwyższego wyjaśniające ten problem, z którego wynika, że wartość premii może zostać oznaczona przez strony w ramach swobody umów na 0 zł, a zatem premia ta nie stanowi essentialium negotii, a to zagadnienie jako wyjaśnione nie przemawia za przyjęciem skargi do rozpoznania.

Czwarte zagadnienie dotyczy tego, czy umowę opcji można uznać za umowę sprzedaży. Znów nie uzasadnia to przyjęcia skargi do rozpoznania, ponieważ teoretycznie umowa opcji i umowa sprzedaży to odmienne typy umów. Oczywiście in casu sąd może taką umowę uznać za umowę sprzedaży. Wreszcie ostatnie zagadnienie dotyczy znaczenia celu zawarcia umowy dla jej wykładni - kwestia ta wiele razy była wyjaśniana w orzecznictwie.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.