Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of public interest legal issue under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a co-owner against a lower court's decision on marital property division. The appellant alleged violations of substantive and procedural laws but failed to demonstrate a public interest legal issue or a serious need for statutory interpretation. The court ruled that the appeal did not meet the high threshold for admissibility under Article 3989 of the Civil Procedure Code, as it lacked the requisite public legal significance beyond the individual interest of the appellant.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court admits a cassation appeal only if a public interest legal issue exists, such as a need for interpretation of laws raising serious doubts or causing divergences in case law, which must be clearly substantiated by the appellant.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 234/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kamil Zaradkiewicz w sprawie z wniosku M. S.przy uczestnictwie J. S.o podział majątku wspólnego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 września 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. akt II Ca [...], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) odstępuje od obciążenia uczestniczki J. S. kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz wnioskodawcy M. S., 3) oddala wniosek adwokata M. B. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej uczestniczce J. S. z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w K. w sprawie z wniosku M. S. z udziałem J. S. o podział majątku wspólnego postanowieniem z 20 lutego 2020 r. zmienił zaskarżone postanowienie Sądu Rejonowego w K. z 7 sierpnia 2018 r. w pkt I, odrzucił apelację J. S. w pkt II, oddalił apelacje wnioskodawcy i uczestniczki w pozostałej części w pkt III, zaś w pkt IV-VII rozstrzygnął o kosztach postępowania.Od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną wniosła Uczestniczka J. S. w części co do punktu I. i IV. na korzyść Uczestniczki postępowania, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, a to jest art. 45 § 1 k.r.o. poprzez jego błędne niezastosowanie, art. 46 k.r.o. w zw. z art. 1035 k.c. poprzez błędne niezastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania, a to jest art. 684 k.p.c. w związku z art. 567 § 3 k.p.c. poprzez jego błędne niezastosowanie.
Skarżąca wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. z uwagi na to, iż jest oczywiście uzasadniona oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego w K. II Wydział Cywilny Odwoławczy z 20 lutego 2020 roku wydanego w sprawie II Ca [...] w części, tj. co do punktu I i IV zaskarżonego postanowienia I przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w K. II Wydział Cywilny Odwoławczy. Wniosła również o zasądzenie na rzecz adw. M. B. wynagrodzenia tytułem pomocy prawnej udzielonej uczestniczce J.
S. z urzędu, jednocześnie oświadczając, iż koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w żadnej z części.Wnioskodawca w odpowiedzi na skargą kasacyjną wniósł o odmowę przyjęcia przedmiotowej skargi do rozpoznania ze względu na brak występowania w niniejszej sprawie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, istotnego zagadnienia prawnego, jak również brak oczywistej jej zasadności, ewentualnie, w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania o oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej oraz wniósł o zasądzenie od Uczestniczki postępowania na rzecz Wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a mającymi swoje źródło w interesie publicznym.
Postępowanie kasacyjne nie zostało ukształtowane jako trzecioinstancyjne postępowanie w sprawach indywidualnych, a zatem jako zwyczajne postępowanie odwoławcze od orzeczeń wydanych w sprawach rozpoznawanych przez sądy II instancji.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy w ramach badania wniosku o skargi kasacyjnej do rozpoznania ocenia tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie ujęte przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku, nie zaś podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Wykazanie spełnienia co najmniej jednej z powyższych przesłanek i ich uzasadnienie spoczywa na skarżącym, który każdorazowo - w zależności od występującej w jego ocenie przesłanki oraz treści przepisów i wskazywanych problemów - powinien zawrzeć odpowiednie uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Wywód ten powinien odpowiadać standardom wymaganym od profesjonalnego pełnomocnika, zaś rolą Sądu Najwyższego rozpoznającego wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest podejmowanie próby dekodowania, a tym bardziej samodzielnego poszukiwania okoliczności i motywów, które mogłoby uzasadniać przyjęcie skargi.W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że oczywista zasadność skargi kasacyjnej to stan sprawy wskazujący, iż zaskarżone orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad prawa, widocznym już tylko przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy i dłuższych badań lub dociekań.
Chodzi, więc o szczególne, kwalifikowane wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 197/02, OSNC 2004, Nr 3, poz. 49).Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w niniejszej sprawie tym standardom nie sprostało. Uzasadnienie wskazuje bowiem tezy o naruszeniu przepisów przez Sąd meriti, jednak nie obejmuje profesjonalnego wywodu dla ich wykazania.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przesądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy oddalił wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie kosztów pomocy prawnej z uwagi na fakt, iż wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełniał podstawowych wymagań i obowiązujących standardów. jw