Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 234/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for lack of legal interest and rejects admission due to absence of serious legal question.

Numero d'incarto III CSK 234/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the cassation appeal entirely, dismissing the first part for lack of legal interest and refusing admission for the remainder. The appellant challenged a lower court ruling that denied a servitude claim because an administrative decision from 1958 failed to specify the exact land parcels for a power line. The court found the appellant could not demonstrate a legal interest in the disputed portion and determined no serious legal question existed regarding the validity of the administrative act. Consequently, the appeal was dismissed, and the appellant was ordered to pay the costs of the cassation proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1, 2 k.p.c.; Art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 398²¹ k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must be dismissed if the appellant fails to prove a legal interest in the second-instance judgment, and admission is refused when no serious legal question or obvious violation of law justifies Supreme Court review.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility legal interest requirement serious legal question administrative decision validity servitude establishment power line easement costs of proceedings azione di divisione dell'eredità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
(pkt I), jednak nie wykazał nie tylko własnego interesu, ale i interesu publicznego w zaskarżeniu w tej części orzeczenia Sądu Okręgowego.Z tego względu skargę kasacyjną w tej części należało odrzucić na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.2.
art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2017 r., I CSK 499/16, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. w zw.
art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 398²¹ k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął na podstawie art. 520 § 3 k.p.c.
§ 5 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie za zastępstwo procesowe ustalone według minimalnej stawki taryfowej (§ 5 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, j.
§ 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych
z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz.
art. 3986 § 3 k.p.c
(pkt I), jednak nie wykazał nie tylko własnego interesu, ale i interesu publicznego w zaskarżeniu w tej części orzeczenia Sądu Okręgowego.Z tego względu skargę kasacyjną w tej części należało odrzucić na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 292 k.c
Należy nadmienić, że postanowieniem z dnia 17 października 2018 r., P 7/17 (OTK 2018/59) Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP art. 292 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2014 r., III CZP 88/13
uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2014 r., III CZP 88/13, OSNC 2014, nr 11, poz.108, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2015 r., V CSK 450/14, nie publ., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2015 r., V CSK 450/14 nie publ.).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2015 r., V CSK 450/14
uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2014 r., III CZP 88/13, OSNC 2014, nr 11, poz.108, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2015 r., V CSK 450/14, nie publ., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2015 r., V CSK 450/14 nie publ.).
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2015 r., V CSK 450/14
uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2014 r., III CZP 88/13, OSNC 2014, nr 11, poz.108, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2015 r., V CSK 450/14, nie publ., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2015 r., V CSK 450/14 nie publ.).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15 nie publ.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2017 r., I CSK 499/16
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2017 r., I CSK 499/16, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 2015 r., II CSK 589/14
III CZP 88/13
Civil appeal admissibility requires gravamen unless public interest mandates substantive review.
V CSK 450/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of interest in challenging the defendant's favorable appeal judgment.
III CZP 49/00
Supreme Court allows denial of cassation review for judgments issued before the new Civil Procedure Code took effect.
III CSK 104/08
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite legal grounds and request annulment with scope under Civil Procedure Code.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 234/18 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Władysław Pawlak w sprawie z wniosku P. S.A. w K.‎przy uczestnictwie Z. P., M. K., E. K., K. K. i Skarbu Państwa - Starosty W.‎o zasiedzenie służebności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 marca 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika M. K.od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II Ca (…), 1. odrzuca skargę kasacyjną na pkt I (pierwszy) zaskarżonego postanowienia;2. w pozostałym zakresie odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

3. zasądza od uczestnika M. K. na rzecz wnioskodawcy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną uczestnika M. K. od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt II Ca (…), zaskarżającej to postanowienie w całości, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:1. Przesłanką formalno-prawną dopuszczalności skargi kasacyjnej jest istnienie interesu prawnego w zaskarżeniu orzeczenia sądu drugiej instancji (zob. uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2014 r., III CZP 88/13, OSNC 2014, nr 11, poz.108, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 2015 r., V CSK 450/14, nie publ., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2015 r., V CSK 450/14 nie publ.).

W braku jego wykazania skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Skarżący objął zakresem zaskarżenia i wnioskami skargi postanowienie Sądu drugiej instancji także w tej części, w jakiej nastąpiło umorzenie postępowania apelacyjnego w części dotyczącej nieruchomości składającej się z działki nr 149/14, nie stanowiącej własności uczestnika M. K. (pkt I), jednak nie wykazał nie tylko własnego interesu, ale i interesu publicznego w zaskarżeniu w tej części orzeczenia Sądu Okręgowego.Z tego względu skargę kasacyjną w tej części należało odrzucić na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.2.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne.

Zatem nie w każdej sprawie, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. W judykaturze Sądu Najwyższego, odwołującej się do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, jeszcze w okresie obowiązywania kasacji zostało utrwalone stanowisko, że ograniczenie dostępności i dopuszczalności kasacji nie jest sprzeczne z Konstytucją RP, ani z wiążącymi Polskę postanowieniami konwencji międzynarodowych (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53).Podstawowym celem postępowania kasacyjnego jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147).W skardze kasacyjnej uczestnik zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 292 k.c. przez przyjęcie, iż stanowi on podstawę do wykreowania służebności przesyłu nie znanej ustawie, czyli szczególnej służebności o treści służebności przesyłu, która miała zostać nabyta przez zasiedzenie przed dniem 3 sierpnia 2008 r. a nie jest służebnością przesyłu, co również stanowi naruszenie art. 244 k.c. przez rozszerzenie zawartego tam zamkniętego katalogu ograniczonych praw rzeczowych o służebność nieznaną ustawie; art. 172 § 1 i 2 k.c. przez przyjęcie, że wykonywanie uprawnień w stosunku do nieruchomości na podstawie decyzji administracyjnej jest władaniem objętym przesłankami pozwalającymi na stwierdzenie zasiedzenia w złej wierze; art. 35 ustawy z 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, przez przyjęcie, że - właściciel nieruchomości mógł się sprzeciwić wydanemu na podstawie tego przepisu zezwoleniu organu administracji na przeprowadzenie przez Zakład Energetyczny budowy linii wysokiego napięcia oraz blokować dostęp do jego przewodów i urządzeń w celu wykonywania czynności związanych z konserwacją, jeżeli jego nieruchomość nie została precyzyjnie określona w decyzji wyrażającej zgodę, ale położona była na terenie miejscowości w całości objętej uprawnieniem Zakładu Energetycznego do dowolnego poprowadzenia przez nią linii energetycznej; - wydana na podstawie tego przepisu decyzja wyrażająca zgodę na budowę urządzeń i przewodów do przesyłania energii elektrycznej nie stanowi uprawnienia do władania gruntami, których dotyczy, jeżeli nie wskazuje w sposób precyzyjny jakich nieruchomości dotyczy a określa szeroko, iż uprawnionemu przysługuje prawo do poprowadzenia linii energetycznej na terenie całej nieruchomości; - działania przedsiębiorcy korzystającego z urządzeń przesyłowych, które legalnie postawił na cudzej nieruchomości w związku z wywłaszczeniem jej właściciela przez ograniczenie mu prawa własności, polegające na wstępie na tę nieruchomość i podejmowanie w stosunku do własnych urządzeń działań koniecznych do zapewnienia im sprawności technicznej, nie jest wykonywaniem uprawnień zagwarantowanych temu przedsiębiorcy w ustawie.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący oparł na przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Przesłanki te nie zostały jednak spełnione.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ., z dnia 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, nie publ., z dnia 20 maja 2016 r., V CSK 692/15, nie publ.).Pogląd prawny o możliwości nabycia - przed wprowadzeniem do polskiego systemu prawnego służebności przesyłu, tj. przed 3 sierpnia 2008 r. - przez zasiedzenie służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu jest ugruntowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i funkcjonuje już od prawie 10 lat (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 10 lipca 2008 r., III CSK 73/08, MoP 2014, nr 18, s. 980, III CSK 89/08, nie publ., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2010 r., II CSK 303/10, nie publ., uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r., III CZP 18/13, OSNC 2013, nr 12, poz. 139 ).

Należy nadmienić, że postanowieniem z dnia 17 października 2018 r., P 7/17 (OTK 2018/59) Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP art. 292 k.c. w zw. z art. 285 § 1 i 2 k.c. jako podstawy nabycia przed 3 sierpnia 2008 r. służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu przez przedsiębiorcę przesyłowego lub Skarb Państwa, w sytuacji, w której nie wydano decyzji o charakterze wywłaszczeniowym, na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.

U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64, ze zm.). Natomiast postanowieniem z tej samej daty (sygn. sprawy S 5/18) zasygnalizował Sejmowi i Senatowi istnienie uchybień w prawie, których usunięcie jest niezbędne do zapewnienia spójności systemu prawnego RP, polegających na nie unormowaniu w ustawie stanów faktycznych korzystania z urządzeń przesyłowych usytuowanych na cudzym gruncie przed wprowadzeniem do polskiego systemu prawa służebności przesyłu.W postanowieniu z dnia 10 maja 2017 r., I CSK 499/16 (nie publ.), Sąd Najwyższy wyjaśnił, że decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 tej ustawy, w której nie oznaczono nieruchomości, przez którą ma przebiegać urządzenie wymienione w art. 49 § 1 k.c. oraz zakresu, w jakim przedsiębiorca może z tej nieruchomości korzystać, nie stanowi w stosunku do niej dla przedsiębiorcy skutecznego tytułu prawnego, pozwalającego na korzystanie z niej w zakresie odpowiadającym treści służebności przesyłu.Przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. oczywista zasadność skargi kasacyjnej zachodzi wówczas, gdy z jej treści, bez potrzeby głębszej analizy oraz szczegółowych rozważań, wynika, że przytoczone podstawy kasacyjne uzasadniają uwzględnienie skargi.

W wypadku, gdy strona skarżąca twierdzi, że jej skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, powinna przedstawić argumentacje prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie. Powinna w związku z tym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia prawa materialnego i procesowego, polegającą na jego oczywistości prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49, z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75, z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ., z dnia 29 kwietnia 2015 r., II CSK 589/14, nie publ.).

Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 października 2015 r., IV CSK 189/15 nie publ. i przywołane tam orzecznictwo).Skarżący nie wykazał, by zaskarżone postanowienie było wynikiem oczywistego naruszenia prawa materialnego.Według ustaleń faktycznych, w dniu 29 października 1959 r. Zakład Energetyczny w T. zwrócił się do Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K. o udzielenie zezwolenia na budowę linii 220 kV S. - T., przebiegającej przez grunty prywatne na terenie powiatu […], na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, W dniu 28 listopada 1958 r.

Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K. z powołaniem się na art. 35 tej ustawy zezwoliła Zakładowi Energetycznemu T. na przeprowadzenie linii wysokiego napięcia 220kV na terenie powiatu […], budowanej „z miasta S. przez K., B., G.j, Z., S., B., K., B., C., K., G., P., W. i R. oraz przez W. w kierunku T.”, stwierdzając, że osobom upoważnionym przez Dyrekcję Zakładu Energetycznego w T. przysługuje prawo do przeprowadzenia prac związanych z ułożeniem i konserwacją linii. Decyzja nie konkretyzowała nieruchomości, przez które miała przebiegać linia energetyczna.

W dniu 18 grudnia 1960 r. dokonano odbioru do eksploatacji linii 220kV relacji S. - T. i od tego czasu przedsiębiorstwo energetyczne nieprzerwanie korzysta z niej dokonując okresowych przeglądów technicznych i konserwacji oraz napraw.Sądy obu instancji przyjęły, że takie brzmienie decyzji, nie uprawniało do tezy, że stanowiła ona uprawnienie do władania gruntem uczestników. Skarb Państwa korzystał z tej nieruchomości w związku z usytuowaniem linii przesyłowej od grudnia 1960 r. oraz prowadził prace konserwacyjne w złej wierze.

Decyzja administracyjna wydana na podstawie art. 35 tej ustawy, w której nie oznaczono nieruchomości, przez które ma przebiegać urządzenie przesyłowe oraz zakresu, w jakim przedsiębiorstwo może korzystać z tej nieruchomości, nie stanowi dla przedsiębiorcy skutecznego tytułu prawnego, pozwalającego na korzystanie z nieruchomości w zakresie odpowiadającym treści służebności przesyłu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2017 r., I CSK 499/16, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 398²¹ k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie za zastępstwo procesowe ustalone według minimalnej stawki taryfowej (§ 5 pkt 3 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 i § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, j. t.

Dz. U. z 2018, poz. 265, w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. 2016, poz. 1667).jw