Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 227/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove significant legal issue or precedent value.

Numero d'incarto III CSK 227/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal against a lower court's refusal to establish a necessary easement. The applicant argued that the case involved a significant legal issue regarding the court's binding nature to the proposed route and a need for legal interpretation to resolve judicial inconsistencies. The court rejected these claims because the applicant admitted prior Supreme Court rulings on the route issue and failed to demonstrate serious doubts or specific precedential value for the cited provisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 145 § 2, 3 k.c.: A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to prove the legal issue is significant for legal development or precedential value, or if they do not substantiate alleged inconsistencies in judicial interpretation with specific case law.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal significant legal issue precedential value necessary easement judicial interpretation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Należy zatem uznać, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania został sformułowany zbyt ogólnie i nie uzasadnia przyjęcia skargi do rozpoznania.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art.
Art. 145 § 2 k.c.
Ponadto należy przypomnieć, że przede wszystkim zgodnie z art. 145 § 2 k.c. przeprowadzenie drogi powinno się odbyć z najmniejszym ich obciążeniem gruntów sąsiednich, a ponadto musi ono uwzględniać interes społeczno-gospodarczy (art.
Art. 145 § 3 k.c.
Ponadto należy przypomnieć, że przede wszystkim zgodnie z art. 145 § 2 k.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Należy zatem uznać, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania został sformułowany zbyt ogólnie i nie uzasadnia przyjęcia skargi do rozpoznania.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art.
Art. 520 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 1 w związku z art.
Art. 39821 k.p.c.
520 § 1 w związku z art. 39821, 391 § 1 i art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
39821, 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c. jw l.n
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Należy zatem uznać, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania został sformułowany zbyt ogólnie i nie uzasadnia przyjęcia skargi do rozpoznania.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art.
art. 145 § 2 k.c
Ponadto należy przypomnieć, że przede wszystkim zgodnie z art. 145 § 2 k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 227/17 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku W. L. ‎przy uczestnictwie E. A. , P. A., M. A. , W. K., B. K., A. K. , E. K., A. P., K. C., J. S., W. Z., J. H., G. S., M. K., P. M., Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta K. i Archidiecezji […]‎o ustanowienie służebności drogi koniecznej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II Ca […] odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wnioski uczestników o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 lutego 2017 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o ustanowienie służebności drogi koniecznej oddalił apelację wnioskodawcy od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 8 lipca 2016 r.Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną, wskazując na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego związania sądu żądaniem wniosku co do przeprowadzenia trasy drogi koniecznej. Jako drugą przyczynę kasacyjną powołał potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, zagadnienie prawne jest istotne, gdy ma znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia podobnych spraw (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).

Pojęcie istotności oznacza jego doniosłość, która wyraża się rangą zawierającego się w nim problemu prawnego oraz jego znaczeniem wykraczającym poza potrzeby rozstrzygnięcia jednostkowej sprawy (np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2002 r., II CK 12/02, niepubl., z dnia 10 grudnia 2003 r., V CZ 123/03, nie publ., z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04, nie publ., z dnia 13 stycznia 2007 r., III CSK 180/07, niepubl., z dnia 23 marca 2012 r., I CSK 496/11, nie publ., z dnia 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, nie publ.).

Tymczasem sam skarżący przyznał, że Sąd Najwyższy wypowiadał się już w tej kwestii kilkukrotnie, stwierdzając, iż sąd nie jest związany żądaniem wniosku w zakresie proponowanej trasy drogi koniecznej (postanowienie z dnia 12 października 2011 r., II CSK 94/11, „Izba Cywilna” 2012, nr 10, s. 38). Ponadto należy przypomnieć, że przede wszystkim zgodnie z art. 145 § 2 k.c. przeprowadzenie drogi powinno się odbyć z najmniejszym ich obciążeniem gruntów sąsiednich, a ponadto musi ono uwzględniać interes społeczno-gospodarczy (art. 145 § 3 k.c.).Jeżeli skarżący wskazuje jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania występowanie w sprawie potrzeby wykładni przepisów wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, to powinien wykazać jakie poważne wątpliwości prawne budzi wykładnia powołanych przepisów.

Skarżący nie przedstawił jednak możliwych interpretacji ani rozbieżnych ocen judykatury, nie powołał ani jednego orzeczenia, ani nie dokonał wnikliwej, analitycznej oceny, na czym ta rozbieżność polega oraz z czego ona wynika, a także nie wskazał, że rozpoznanie wniesionej skargi spowoduje lub choćby przyczyni się do usunięcia tej rozbieżności. Należy zatem uznać, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania został sformułowany zbyt ogólnie i nie uzasadnia przyjęcia skargi do rozpoznania.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 520 § 1 w związku z art. 39821, 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c. jw l.n