Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 22/06 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court ruling for lack of legal basis regarding administrative decision necessity to erase land management rights.

Numero d'incarto III CSK 22/06
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the lower court's dismissal of an appeal by the State Treasury regarding the correction of land registry entries. The lower court had ruled that an administrative decision was strictly required to erase land management rights, relying on repealed statutes that were no longer valid. The Supreme Court found this legal foundation obsolete and determined that the court's jurisdiction included verifying whether the rights had actually expired without such a decision.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 10 ust. 1 u.k.w.h.; Art. 2 ust. 4 ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami; The court's jurisdiction extends to determining if land management rights have expired without a specific administrative decision, rendering the prior requirement for such a decision legally unfounded.

Parole chiave

Generato dall'IA
land registry correction management rights erasure administrative decision necessity repealed statutory basis civil procedure appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece
ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, art. 6 k.c., art. 10
Art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1992 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami
zawiera zarzut naruszenia art. 2 ust.
Art. 241 pkt. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
1998r. poprzez art. 241 pkt. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce
art. 3983 k.p.c
Skarga kasacyjna powoda – oparta na obu podstawach z art. 3983 k.p.c.
art. 6 k.c
ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, art. 6 k.c., art.
art. 385 k.p.c
328 § 2 oraz art. 385 k.p.c.,

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 22/06

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 12 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Strus (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa Skarbu Państwa-Prezydenta Miasta […]

przeciwko „P.” S.A.

o uzgodnienie treści księgi wieczystej,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 kwietnia 2006 r.,

skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Okręgowego w K.

z dnia 18 sierpnia 2005 r., sygn. akt [...],

uchyla

zaskarżony

wyrok

i

sprawę

przekazuje

Sądowi

Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania i orzeczenia o

kosztach postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2005 r. oddalił apelację

powodowego Skarbu Państwa – Prezydenta Miasta […]od wyroku Sądu

Rejonowego w K. z dnia 9 listopada 2004 r., którym oddalono powództwo o

uzgodnienie treści bliżej określonej księgi wieczystej poprzez wykreślenie w dziale

II wpisu zarządu i użytkowania na rzecz pozwanych P. U podłoża tego

rozstrzygnięcia legł pogląd, że dla wykreślenia prawa zarządu, a także

użytkowania, niezbędna jest decyzja właściwego organu administracyjnego o ich

wygaśnięciu.

Skarga kasacyjna powoda – oparta na obu podstawach z art. 3983 k.p.c.

zawiera zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie

ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości, art. 6 k.c., art. 10

ustawy o księgach wieczystych i hipotece, a także art. 328 § 2 oraz art. 385 k.p.c.,

i zmierza do uchylenia powyższego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Podstawą prawną powództwa jest art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r.

o księgach wieczystych i hipotece (jedn. tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361

ze zm. - dalej "u.k.w.h."). Zgodnie z tym przepisem, w razie niezgodności między

stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej, a rzeczywistym

stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo

jest dotknięte wpisem nie istniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać

usunięcia tej niezgodności. Przedmiotem postępowania dowodowego w takiej

sprawie jest więc ustalenie, czy istotnie zachodzi niezgodność treści księgi

wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, uzasadniająca jej usunięcie przez

dokonanie prawidłowych wpisów.

Sąd Okręgowy - odwołując się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia

27 sierpnia 1998 r., sygn. akt IIICZP 95/06, OSNC 1997, nr 1, poz. 3 - oddalił

apelację skarżącego, wyrażając przy tym przytoczony pogląd, że dla wykreślenia

prawa zarządu, a także użytkowania, niezbędna jest decyzja właściwego organu

administracyjnego o ich wygaśnięciu. Uszło jednak jego uwagi, że przepisy, które

stanowiły podstawę prawną tego poglądu zostały uchylone z dniem 1 stycznia

1998r. poprzez art. 241 pkt. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce

nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.).

Chodzi o art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 29 września 1992 r. o zmianie ustawy

o gospodarce gruntami (...), z którego wynikało, że nieruchomości będące

w użytkowaniu osób prawnych pozostają nadal w ich użytkowaniu, a także,

stosowany w drodze analogii, art. 2 ust. 8 tej ustawy. Ponadto, że uchylająca te

przepisy ustawa o gospodarce nieruchomościami nie zawiera ich odpowiedników.

Oznacza to, że nie znajduje podstaw prawnych pogląd, iż dopóki nie zostanie

wydana ostateczna decyzja właściwego organu administracyjnego o wygaśnięciu

zarządu (użytkowania) gruntów, o które chodzi w sprawie, dopóty pozostają one

nadal w zarządzie (użytkowaniu) pozwanych. Należało zatem uznać, że

w niniejszej sprawie zakresem kognicji sądu jest objęta okoliczność, czy, jak

twierdzi skarżący, prawo zarządu (użytkowania), wpisane na rzecz pozwanych w

dziale II księgi, wieczystej wygasło.

Z tych przyczyn orzeczono, jak w wyroku.