Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 218/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to meet procedural prerequisites for preliminary ruling.

Numero d'incarto III CSK 218/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the appellant's cassation appeal, ruling that the procedural prerequisites for a preliminary ruling were not met. The appellant failed to formulate the legal issue correctly, cite the relevant statute, and provide a deep legal analysis of the controversy. Consequently, the court found no basis to accept the appeal or identify any obvious legal error requiring a preliminary ruling.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; The appellant must formulate the legal issue, cite the relevant provision, and provide a deep legal analysis to meet the prerequisites for a preliminary ruling; merely citing a procedural violation without these elements is insufficient.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal prerequisites preliminary ruling procedure legal issue formulation procedural law violation Supreme Court jurisdiction inheritance dispute costs of proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Zgodnie z utrwalonym i jednolitym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Wnioskodawczyni nie wykazała też, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., bowiem nie uzasadniła tej przesłanki przedsądu w żaden sposób.
Art. 385 k.p.c.
W skardze kasacyjnej - opartej jedynie na zarzucie naruszenia przepisu postępowania: art. 385 w zw.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.
Art. 520 § 3 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw.
Art. 108 § 1 art. 391 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 108 § 1 art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. [aw]
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. [aw]
art. 13 k.p.c
z art. 13 k.p.c., bez jednoczesnego powołania wraz z tym przepisem innych naruszonych przepisów postępowania lub prawa materialnego, nie może stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej, co wielokrotnie podkreślał Sąd Najwyższy (porównaj między innymi wyroki z dnia 2 marca 2011 r.
art. 524 k.p.c
W szczególności pominęła, że Sąd ten zajmował się już kwestią stosunku art. 524 do art.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Zgodnie z utrwalonym i jednolitym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 218/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z wniosku H. K.‎przy uczestnictwie S. K. i D. B.‎o zmianę postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił apelację wnioskodawczyni od postanowienia Sądu pierwszej instancji oddalającego wniosek o zmianę postanowienia Sądu Rejonowego w O. o stwierdzeniu nabycia spadku po T. K.. Sądy obu instancji uznały, że wnioskodawczyni, która była uczestniczką pierwszego postępowania o stwierdzenie nabycia spadku, nie zachowała terminu przewidzianego w art. 679 § 1 zd. 2 k.p.c. ani zawartej tam przesłanki żądania zmiany prawomocnego postanowienia o stwierdzeniu praw do spadku po T.

K.. W skardze kasacyjnej - opartej jedynie na zarzucie naruszenia przepisu postępowania: art. 385 w zw. z art. 13 k.p.c., przez oddalenie apelacji, mimo że nie była ona bezzasadna – wnioskodawczyni jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazała, iż skarga jest oczywiście uzasadniona oraz występuje w niej istotne zagadnienie prawne: „czy w przypadku sporządzenia przez spadkodawcę testamentu ustnego i zaistnienia po jego stronie błędu co do treści czynności prawnej w zakresie możliwości odwołania uprzednio sporządzonego testamentu notarialnego istnieje możliwość wznowienia postępowania w oparciu o przepis art. 524 k.p.c.?”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z utrwalonym i jednolitym stanowiskiem Sądu Najwyższego, skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. powinien przedstawić występujące w sprawie zagadnienie prawne przez jego odpowiednie sformułowanie, wskazać przepis prawa, na tle którego powstało, a następnie w pogłębionym, wszechstronnym wywodzie prawnym, odrębnym od uzasadnienia podstaw kasacyjnych, przedstawić kontrowersje i rozbieżne oceny prawne, jakie zagadnienie to wywołuje, wykazać, że mają one charakter poważny i istotny, a mimo to zagadnienie nie było przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego, a zajęcie stanowiska przez ten Sąd jest konieczne nie tylko do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, lecz także dla rozwoju judykatury (porównaj między innymi postanowienia z dnia 10 maja 2001 r.

II CZ 35/01, OSNC 2002/1/11, z dnia 7 czerwca 2005 r. V CSK 3/05 i z dnia 13 lipca 2007 r. III CSK 180/07, nie publ.). Skarżąca nie wykazała istnienia tej przesłanki przedsądu. Zagadnienie zostało sformułowane z powołaniem się na okoliczności faktyczne nie ustalone ani w rozpoznawanej w sprawie ani w sprawie zakończonej postanowieniem, którego zmiany wnioskodawczyni żąda. Nie można więc uznać, że występuje ono w rozpoznawanej sprawie. Skarżąca nie przedstawiła też żadnego pogłębionego wywodu prawnego, który wskazywałby na nierozwiązane dotychczas kontrowersje lub rozbieżne oceny prawne ani na konieczność zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy.

W szczególności pominęła, że Sąd ten zajmował się już kwestią stosunku art. 524 do art. 679 i art. 403 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., wyjaśniając w jakich okolicznościach każdy z tych przepisów ma zastosowanie i zajmując ostateczne stanowisko w tym przedmiocie w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 10 lipca 2012 r. III CZP 81/11 (OSNC 2013/1/1). Wnioskodawczyni nie wykazała też, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., bowiem nie uzasadniła tej przesłanki przedsądu w żaden sposób.

Nie ma zatem jakichkolwiek podstaw do uznania, że w sprawie doszło do oczywistego, a więc kwalifikowanego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa, zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe (porównaj między innymi postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004/6/100, z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49 i z dnia 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07, nie publ.).

Już tylko na marginesie trzeba też stwierdzić, że oparcie skargi kasacyjnej jedynie na zarzucie naruszenia art. 385 w zw. z art. 13 k.p.c., bez jednoczesnego powołania wraz z tym przepisem innych naruszonych przepisów postępowania lub prawa materialnego, nie może stanowić skutecznej podstawy kasacyjnej, co wielokrotnie podkreślał Sąd Najwyższy (porównaj między innymi wyroki z dnia 2 marca 2011 r. II PK 202/10 i z dnia 21 lutego 2013 r. IV CSK 385/12, nie publ.). Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 108 § 1 art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. [aw]