Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 214/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of preliminary review grounds under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CSK 214/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by the applicant and participant against the district court's dismissal of their possession acquisition claim. Both parties argued that the lower courts failed to interpret specific civil code articles regarding partial property acquisition and judicial duties, citing conflicting Supreme Court precedents. The court determined that the applicants did not demonstrate a genuine conflict in Supreme Court jurisprudence or a need for legal interpretation, as the cited cases involved different factual scenarios and lacked specific analysis of the alleged discrepancies.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the applicant fails to prove a conflict in Supreme Court case law or a need for legal interpretation, as the mere citation of precedents without detailed analysis of their factual and legal distinctions does not satisfy the preliminary review requirement.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal preliminary review possession acquisition partial property conflicting precedents legal interpretation Civil Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach, wnioskodawczyni i uczestnik jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazali na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Stwierdzili, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, tj.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.
Art. 520 § 3 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw.
Art. 108 § 1 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
108 § 1, art. 391 § 1 i art.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. [aw]
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach, wnioskodawczyni i uczestnik jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazali na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 172 k.c
art. 677 k.p.c
art. 670 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 214/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z wniosku M. Ż.‎przy uczestnictwie W. Ż. i A. K.‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni i uczestnika W. Ż.od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt II Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od M. Ż. i W. Ż. solidarnie na rzecz A. K. kwotę 900 zł (dziewięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 lipca 2013 r., Sąd Okręgowy w K. oddalił apelacje wnioskodawczyni i uczestnika postępowania od postanowienia Sądu pierwszej instancji oddalającego wniosek o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie części określonej we wniosku nieruchomości. Sądy obu instancji stwierdziły, że wnioskodawczyni ani uczestnik, jako jej poprzednik prawny, nie byli samoistnymi posiadaczami nieruchomości ani jej części. W skardze kasacyjnej opartej na obu podstawach, wnioskodawczyni i uczestnik jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazali na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Stwierdzili, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, tj. art. 172 k.c. w zakresie przesłanek samoistności posiadania nieruchomości przez uzukapienta, możliwości zasiedzenia części nieruchomości, w szczególności nie wyodrębnionej w znaczeniu prawnym i geodezyjnym oraz art. 609 § 2 i 3, art. 610, w zw. z art. 670 i art. 677 k.p.c. w aspekcie zakresu czynności podejmowanych z urzędu przez sąd w sprawie o zasiedzenie.

Wskazali orzeczenia Sądu Najwyższego, które, ich zdaniem, w sposób rozbieżny rozstrzygają te kwestie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania prowadzi do oceny, że nie zostało wykazane istnienie w sprawie przesłanki przedsądu powołanej we wniosku.Nie ulega wątpliwości, że Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w kwestiach wskazanych przez skarżących, o czym świadczą też orzeczenia przez nich przytoczone. Wbrew jednak ich stanowisku, nie są to orzeczenia wskazujące na rozbieżność poglądów w przedmiocie wykładni przepisu prawa, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c., wymagającą zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy.Powołane postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 1973 r.

I CR 413/73 i z dnia 4 marca 2011 r. I CSK 352/10, wydane zostały na tle różnych stanów faktycznych i prawnych i niewątpliwie nie dają podstaw do twierdzenia o rozbieżności stanowiska Sądu Najwyższego, co do możliwości zasiedzenia części nieruchomości nie wyodrębnionej w znaczeniu geodezyjnym i prawnym. Skarżący nie przeprowadzili analizy tych orzeczeń ani zawartej w nich wykładni, nie przedstawili zarzucanych sprzeczności, ich zakresu i rodzaju, jak również nie wykazali, jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy ma wykładnia Sądu Najwyższego dokonana w jednym i drugim orzeczeniu.Podobnie brak w uzasadnieniu wniosku analizy prawnej przytoczonych orzeczeń Sądu Najwyższego, mających wykazać rozbieżność orzecznictwa w kwestii zakresu czynności podejmowanych przez sąd z urzędu w sprawie o zasiedzenie.

Nie zostało przedstawione, na czym, zdaniem skarżących, rozbieżności te polegają, jaki jest ich zakres i jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy mogłoby mieć ewentualne zajęcie stanowiska przez Sąd Najwyższy w powyższej kwestii. Nie jest wystarczające samo wskazanie orzeczeń Sądu Najwyższego i stwierdzenie, że prezentują one rozbieżną wykładnię jakiegoś przepisu, bez dokonania analizy we wskazanym wyżej zakresie, tym bardziej jeżeli dotyczy to orzeczeń odnoszących się do różnych stanów faktycznych i różnych, szczegółowych kwestii prawnych występujących w sprawach o zasiedzenie.

Skarżący niewątpliwie nie uzasadnili swojego twierdzenia, że wskazane przez nich orzeczenia Sądu Najwyższego prezentują sprzeczne stanowiska w przedmiocie wykładni art. 609 § 2 i k.p.c., art. 610 w zw. z art. 670 k.p.c. i art. 677 k.p.c. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadza się w przeważającym zakresie do kwestionowania przez nich rozstrzygnięcia wydanego przez Sądy meritii na tle ustalonego stanu faktycznego, a więc subsumcji normy prawnej, co, w świetle przesłanek przedsądu przewidzianych w art. 3989 § 1 k.p.c., nie może być skuteczną podstawą wniosku.

Biorąc wszystko to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. [aw]