Cassation appeal dismissed for failure to prove obvious legal error under Polish Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a partial appeal judgment regarding inheritance division. The appellant argued that the lower court failed to perform its adjudicatory and supervisory functions, claiming an obvious violation of law. The court rejected this because the appellant did not specify which legal provisions were violated or demonstrate that the error was obvious without deep analysis.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must separately demonstrate an obvious violation of law; failure to specify violated provisions or prove obviousness results in dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 213/14 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie z wniosku K. N.przy uczestnictwie G. W.o dział spadku po Z. W.,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 września 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w N.z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 stycznia 2014 r., Sąd Okręgowy w N., w wyniku apelacji uczestnika postępowania, zmienił częściowo postanowienie Sądu pierwszej instancji dokonujące działu spadku po ojcu wnioskodawczyni i uczestnika w zakresie wartości przedmiotu podziału, rozliczenia udziałów, nakładów, pożytków i spłaty długów spadkowych i w wyniku tych rozliczeń podwyższył kwotę dopłaty zasądzoną od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika oraz zasądził od niej na jego rzecz spłatę z tytułu zwrotu nakładów i spłaconych długów.
W pozostałej części Sąd Okręgowy oddalił apelację uznając za nieuzasadnione zarzuty uczestnika dotyczące zniesienia współwłasności nieruchomości przez wyodrębnienie samodzielnych lokali oraz sposobu podziału tych lokali między wnioskodawczynię i uczestnika.W skardze kasacyjnej zarzucającej naruszenie art. 211 k.c. i art. 623 k.p.c. w zw. z art. 11 ust. 1 u.w.l., uczestnik, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, wskazał na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ponieważ w toku postępowania apelacyjnego i podejmowanych czynności decyzyjnych związanych z wydaniem zaskarżonego postanowienia, nie została zrealizowana zarówno funkcja rozpoznawcza, jak i kontrolna tego Sądu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, skarżący, który jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę przedsądu przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., powinien w wyodrębnionym wywodzie prawnym, oddzielonym redakcyjnie od uzasadnienia podstaw kasacyjnych, wykazać, że w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji doszło do kwalifikowanego, oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy oraz że z wyniku takiego naruszenia prawa, zapadło w drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe (porównaj między innymi postanowienia z dnia 8 marca 2002 r.
I PKN 34/01, OSNP 2004/6/100, z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49 i z dnia 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07, nie publ.). Skarżący ma zatem obowiązek przedstawienia argumentacji prawnej wskazującej, na jakiej podstawie opiera swoje twierdzenie o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, w tym wskazania przepisów prawa, które jego zdaniem zostały naruszone w kwalifikowany, oczywisty sposób.Niewątpliwie nie spełnia tych wymagań uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w analizowanej sprawie, w którym nie wskazano żadnych naruszonych przepisów prawa, nie skonkretyzowano rodzaju naruszeń ani w szczególności nie uzasadniono w żaden sposób twierdzenia, że naruszenia te były oczywiste w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu. [aw]