Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 202/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue and obvious merit under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CSK 202/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal, dismissing the request for state-funded legal aid costs. The appellant argued that Article 49A of the Enforcement Act created significant legal issues regarding fees for non-monetary claims, but the court found no unresolved legal doubts or obvious merit. Consequently, the appeal was rejected because the appellant failed to demonstrate why the lower court's interpretation required Supreme Court review.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may accept a cassation appeal only if a significant legal issue exists, legal provisions require interpretation, the proceedings are invalid, or the appeal is obviously justified.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal significant legal issue obvious merit enforcement of non-monetary claims legal aid costs Civil Procedure Code Supreme Court jurisdiction

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na przesłanki opisane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
art. 3983 § 1 k.p.c.
Powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
art. 118 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 118 § 1 k.p.c. ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przez sąd jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa procesowego.
ustawa o komornikach sądowych i egzekucji (u.k.s.e.)
art. 3989 § 1 k.p.c
Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na przesłanki opisane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.
art. 3983 § 1 k.p.c
Powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku.
art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c
Tak rozumianej oczywistości skarżąca nie wykazała, gdyż odwołała się jedynie do argumentów wspierających podstawę kasacyjną z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c., co jest niewystarczające.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
3983 § 1 pkt 2 k.p.c.Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki opisanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c
49a u.k.s.e., podniesionego w ramach podstawy kasacyjnej z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz.
uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07
III CZP 142/07
Supreme Court rules that civil expense waivers do not cover cassation proceedings and full power of attorney does not automatically include cassation actions.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 202/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa M. W.‎przeciwko Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w K. - W. H. i M. B.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 września 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. oddala wniosek radcy prawnego S. B. o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej powódce w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Powódka złożyła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 29 października 2013 r., oddalającego jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 maja 2013 r., którym Sąd Okręgowy oddalił powództwo o zasądzenie od Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w K. - W.

H. i M. B. kwoty 80 000 zł tytułem „…odszkodowania za naruszenie dóbr osobistych…”. Powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c., wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku. Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na przesłanki opisane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. Twierdziła, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne „…polegające na określeniu charakteru prawnego przepisu art. 49A ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, określenie skutków prawnych jego naruszenia przez organ egzekucyjny poprzez podjęcie czynności bez otrzymania należnej od wniosku opłaty stałej…”.

Skarżąca powołała się ponadto na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, która – jej zdaniem – wynika z powołanej podstawy kasacyjnej z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżąca nie przytoczyła argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki opisanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W przepisie tym chodzi o zagadnienie prawne obejmujące poważną wątpliwość prawną, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, którego wyjaśnienie jest potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne powinien sformułować to zagadnienie, wskazać na wyłaniające się poważne wątpliwości interpretacyjne, przytoczyć argumenty prowadzące do rozbieżnych ocen i wykazać, że wyjaśnienie przedstawionego zagadnienia będzie miało znaczenie zarówno dla praktyki sądowej, jak i dla rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej. Chodzi przy tym wyłącznie o poważne wątpliwości, wykraczające poza poziom zwykłych wątpliwości prawnych, które powstają niemal w każdym procesie decyzyjnym.

Skarżąca nie sprostała tym wymaganiom, nie wskazała bowiem, jakie poważne wątpliwości interpretacyjne wyłaniają się na tle art. 49a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (jedn. tekst: Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1376 ze zm. – dalej: „u.k.s.e.”), stanowiącego, że wszczęcie egzekucji świadczeń niepieniężnych i wykonanie postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia roszczeń niepieniężnych uzależnione jest od uiszczenia przez wierzyciela opłaty stałej (ust. 1); nieuiszczenie opłaty, o której mowa w ust. 1, w terminie 7 dniu od otrzymania przez wierzyciela wezwania do zapłaty powoduje zwrot wniosku lub odmowę dokonania czynności (ust. 2); przepisy ust. 1 i 2 stosuje się także w sprawach o egzekucję świadczeń niepieniężnych, wszczętych na wniosek Skarbu Państwa, w tym na polecenie sądu lub prokuratora (ust. 3).

Nie wyjaśniła też jakie znaczenie ma wyjaśnienie sformułowanych przez nią zagadnień prawnych dla rozstrzygnięcia wniesionej skargi kasacyjnej. Z treści zarzutu naruszenia art. 49a u.k.s.e., podniesionego w ramach podstawy kasacyjnej z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. wynika natomiast, że skarżąca nie ma żadnych wątpliwości co do wykładni art. 49a, skoro – jej zdaniem – zarzut naruszenia tego przepisu uzasadnia powołaną podstawę z art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.

Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Tak rozumianej oczywistości skarżąca nie wykazała, gdyż odwołała się jedynie do argumentów wspierających podstawę kasacyjną z art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c., co jest niewystarczające. Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzą wskazane przez skarżącą przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Zawarty w skardze wniosek radcy prawnego S. B. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce w postępowaniu kasacyjnym podlegał oddaleniu, ponieważ w postępowaniu tym powódka nie korzystała z pomocy pełnomocnika ustanowionego przez sąd. Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 18 października 2012 r. ustanowił dla powódki radcę prawnego, którym został radca S. B. (k. 20 i 27). Zgodnie z art. 118 § 1 k.p.c. ustanowienie adwokata lub radcy prawnego przez sąd jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa procesowego.

Pełnomocnictwo procesowe nie obejmuje jednak z samego prawa umocowania do wniesienia skargi kasacyjnej (zob. uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r., III CZP 142/07, OSNC 2008, nr 11, poz. 122). W postępowaniu kasacyjnym powódka nie składała wniosku o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, natomiast radca prawny S. B. legitymował się w tym postępowaniu pełnomocnictwem procesowym udzielonym mu przez powódkę (k. 258).[aw]