Criminal appeal dismissed for lack of obvious merit under Polish Code of Civil Procedure Art. 3989 § 1(4).
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by the defendant against a civil judgment ordering payment. The appellant argued that the lower court's reasoning was flawed due to overlooked evidence and an unconsidered assignment of claim, claiming the appeal was obviously meritorious. The court rejected this, ruling that the appellant failed to demonstrate an obvious violation of law without deep legal analysis, as required by the statute.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; A cassation appeal is obviously meritorious only when its grounds clearly indicate a qualified violation of law to an average lawyer without further analysis.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 198/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie z powództwa R. B.przeciwko M. B.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 września 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1.w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,2.istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,3.zachodzi nieważność postępowania lub 4.skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Przytoczony przepis pozwala Sądowi Najwyższemu na wstępną, merytoryczną ocenę wniesionej skargi kasacyjnej i zbadanie, czy za jej rozpoznaniem przemawia interes społeczny, skarga kasacyjna bowiem jest środkiem prawnym funkcjonującym przede wszystkim w interesie publicznym, który z kolei przemawia za skoncentrowaniem się Sądu Najwyższego na sprawach najpoważniejszych i precedensowych.Pozwany wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 29 listopada 2013 r., którym Sąd Okręgowy, na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 20 kwietnia 2012 r., zmienił wyrok tego Sądu i zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 53 138 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 2 lipca 2010 r., natomiast w pozostałej części zarówno powództwo, jak i apelację oddalił oraz orzekł o kosztach procesu.
Powołując się na obie podstawy kasacyjne określone w art. 3983 § 1 k.p.c., skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części uwzględniającej powództwo i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania ewentualnie orzeczenie co do istoty sprawy i oddalenie apelacji powoda.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Twierdził, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona ze względu na konstrukcję uzasadnienia, która uniemożliwia weryfikację prawidłowości rozumowania Sądu drugiej instancji, przeoczenie lub pominięcie dowodu z wyciągów z księgi przychodów i rozchodów z lutego i marca 2010 r., a ponadto nieuwzględnienie pozorności umowy przelewu wierzytelności zawartej między powodem a M.
P..Analiza wywodów zawartych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że skarżący nie przytoczył przekonujących argumentów, świadczących o występowaniu w niniejszej sprawie przesłanki wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej, o której mowa w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., zachodzi tylko wtedy, gdy dla przeciętnego prawnika z samej treści skargi – bez pogłębionej analizy i jurydycznych dociekań – w sposób jednoznaczny wynika, że wskazane w niej podstawy zasługują na uwzględnienie.
Skarżący, powołując się na przesłankę przewidzianą w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., powinien wykazać oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, przejawiającą się kwalifikowanym charakterem naruszenia przepisów prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49). Tak rozumianej oczywistości skarżący nie wykazał, ograniczył się bowiem do powtórzenia zarzutów przytoczonych w uzasadnieniu powołanych podstaw kasacyjnych, co nie może być uznane za wystarczające. Konkludując trzeba stwierdzić, że w sprawie nie zachodzi wskazana przez skarżącego przesłanka z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. ani brana pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.[aw]