Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue lacks abstract character and depends on undisputed facts.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a co-owner against the lower court's rejection of their request to include a business in the division of marital property. The appellant argued that the business should be divided because it existed after the statutory community ended, but the court found the legal question too specific to the case's facts. The court ruled that the issue was not abstract enough to warrant Supreme Court review since the business's existence was already established by undisputed factual findings from lower courts.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; art. 13 § 2 k.p.c.: A legal issue is admissible for Supreme Court review only if it is abstract and general, not dependent on specific undisputed facts.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 193/19 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z wniosku A. S.przy uczestnictwie P. S.o podział majątku wspólnego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 grudnia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) pozostawia wniosek A.S. o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego Sądowi, który wyda orzeczenie kończące postępowanie w sprawie.
UZASADNIENIE
P. S., uczestnik postępowania z wniosku A. S. o podział majątku wspólnego wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 marca 2019 r., którym oddalono jego apelację od postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w O. z dnia 30 sierpnia 2018 r., ustalającego, że przedsiębiorstwo R. P. S. z siedzibą w O. wchodzi w skład majątku wspólnego wnioskodawczyni i uczestnika.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Uczestnik postępowania oparł skargę na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., podnosząc, że w sprawie występuje istotne zagadnienia prawne czy przedmiotem podziału majątku wspólnego po ustaniu wspólności ustawowej pomiędzy stronami może być przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 k.c. w kształcie, w jakim to przedsiębiorstwo istnieje na datę orzeczenia o podziale, jeśli nabrało ono cech przedsiębiorstwa już po ustaniu wspólności ustawowej oraz było i jest prowadzone wyłącznie przez jednego z małżonków, a od ustania wspólności ustawowej nastąpił znaczny upływ czasu oraz w związku z tym, czy w takiej sytuacji podziałowi nie powinny podlegać wyłącznie poszczególne składniki majątkowe należące do majątku wspólnego na datę ustania wspólności ustawowej, nawet jeżeli niektóre z nich po ustaniu wspólności ustawowej weszły w skład tego przedsiębiorstwa”.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.) powinno spełniać wymagania stawiane zagadnieniu prawnemu przedstawianemu Sądowi Najwyższemu przez sąd drugiej instancji w razie powstania poważnych wątpliwości (art. 390 § 1 k.p.c. - zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I UK 361/13, z dnia 14 września 2012 r., I UK 218/12 - nie publ.), których nie można rozwiązać za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z dnia 24 października 2012 r., I PK 129/12 – nie publ.).
Wspomniane wątpliwości muszą znajdować się w związku przyczynowym z rozstrzygnięciem sprawy (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 listopada 2014 r., III CZP 79/14, BSN 2014, nr 11, s. 7), który powinien wynikać z uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2013 r., III CZP 71/13, nie publ.). Istotne zagadnienie prawne należy bowiem postawić w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego, a wątpliwości z nim związane muszą mieć charakter wyłącznie prawny, czyli nie mogą obejmować elementów stanu faktycznego sprawy (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2012 r., III CZP 14/12, z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14 - nie publ.).
Kolejnym niezbędnym elementem uzasadnienia tej przesłanki jest wskazanie przepisu prawa, który wzbudził poważne wątpliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2014 r., II PK 257/13, nie publ.), a także różnych możliwych sposobów jego interpretacji, wynikających z judykatury lub piśmiennictwa, w tym również zajęcia przez samego skarżącego stanowiska co do rozstrzygnięcia sprawy oraz przyczyn wadliwości zaskarżonego orzeczenia (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2013 r., III SK 54/12, nie publ.).
Wymagania tego nie można zastąpić postawieniem samych pytań do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2011 r., I PK 52/11, nie publ.) Jednocześnie zagadnienie prawne może zostać uznane za istotne tylko wtedy, kiedy Sąd Najwyższy nie wyraził jeszcze stanowiska w związku z przedstawionym problemem, a w przypadku istnienia rozstrzygnięcia problemu - nie zaszły żadne okoliczności faktyczne uzasadniające jego zmianę (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP 2003, nr 13, poz. 5).Przedstawione zagadnienie nie spełnia powyższych wymagań.
Zostało ono bowiem oparte na założeniu, że sporne przedsiębiorstwo nie istniało jeszcze w chwili ustania wspólności ustawowej, tj. w 2010 r. Tymczasem zgodnie z ustaleniami faktycznymi Sądów rozpoznających sprawę, które nie mogą stać się przedmiotem zarzutu skargi kasacyjnej na mocy art. 3983 § 3 k.p.c. uczestnik postępowania założył to przedsiębiorstwo już w 2007 r. Z tej przyczyny należy przyjąć, że problem prawny postawiony przez skarżącego nie jest bezpośrednio związany z faktyczną podstawą orzekania w sprawie i nie może uzasadniać przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.jw