Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue or obvious error under Civil Procedure Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a final judgment ordering payment. The appellant argued that the lower court failed to determine whether debt release was a causal or abstract act, claiming this created significant legal uncertainty. The court rejected this because the appellant did not demonstrate that the relevant legal provision lacked interpretation or caused judicial inconsistencies, nor did they prove an obvious violation of law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court admits a cassation appeal only if a significant legal issue exists, legal provisions require interpretation due to serious doubts or inconsistencies in case law, or the appeal is obviously justified, otherwise it is dismissed.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 165/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa G. sp. z o.o. w K.przeciwko T. sp. z o.o. w K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 września 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowiez dnia 25 listopada 2014 r., sygn. akt I ACa 1135/14, 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1.800,- (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powódka „G.” sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2014 r., oddalającego apelację od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 5 czerwca 2014 r., którym oddalono powództwo o zapłatę wniesione przeciwko „T.” sp. z o.o. z siedzibą w K..Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia podstaw przyjęcia jej do rozpoznania, zważył:Ustawodawca, wprowadzając skargę kasacyjną jako nadzwyczajny środek prawny służący od prawomocnych orzeczeń, podkreślił, że jej celem jest ochrona interesu publicznego polegającego na ujednoliceniu orzecznictwa sądów i rozwoju judykatury.
Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia. Jego rolą nie jest zatem korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa, nawet gdyby one rzeczywiście wystąpiły. Ocena podstaw przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania następuje w ramach tzw. przedsądu. Sąd Najwyższy bada, czy wskazano i należycie umotywowano przyczyny powołane w art. 3989 § 1 k.p.c., tj. czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, i przyjmuje ją do rozpoznania, jeżeli jest spełniona przynajmniej jedna z nich.
W art. 3984 § 2 k.p.c. przewidziano wymaganie przytoczenia i odrębnego uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Kognicja Sądu Najwyższego na tym etapie postępowania jest ograniczona i nie obejmuje oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej, zastrzeżonej dla Sądu orzekającego w innym składzie.Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania powódka oparła na przyczynach wskazanych w art. 3989 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.c. Skarżąca upatruje istotnego zagadnienia prawnego w potrzebie rozstrzygnięcia, czy zwolnienie z długu dokonane na podstawie art. 508 k.c. stanowi czynność kauzalną, czy abstrakcyjną.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej i innych podobnych spraw, wymaga precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11). W zasadzie powinno to być zagadnienie nowe, o charakterze rzeczywistym, a nie teoretycznym, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji.
Argumentacja uzasadniająca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi zawierać odrębne, pogłębione wywody wskazujące na zaistnienie powołanych okoliczności, uzasadniających przyjęcie skargi (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2008 r., II PK 3/08, nie publ.; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06, nie publ; z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 37/08, nie publ.; z dnia 19 grudnia 2001 r., IV CZ 200/01, nie publ.). Wywód przedstawiony przez skarżącą nie odpowiada powyższym wymaganiom. W piśmiennictwie prawniczym i orzecznictwie przyjmuje się, że w ramach swobody umów (art. 3531 k.p.c.) możliwe jest zawarcie umowy o zwolnienie z długu zarówno o charakterze przyczynowym jak i abstrakcyjnym.
Sąd meriti doszedł do przekonania, że w czynnościach prawnych podjętych przez strony można dopatrzyć się działania przyczynowego, mającego na celu całościowe rozliczenie i zamknięcie problemów wynikających z wcześniej łączących je stosunków prawnych w związku z zawarciem nowej umowy. Z tej też przyczyny prezentowane zagadnienie ma charakter teoretyczny i brak mu cechy bezpośredniego związku z podstawami orzekania w sprawie.Powołanie się na przesłankę istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa - mimo wystąpienia takiej potrzeby - nie doczekał się wykładni albo niejednolita jego interpretacja wywołuje w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych rozbieżności w judykaturze (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, nie publ.; z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, nie publ.; z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, nie publ.).
Skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności, zawierającej szczegółowe omówienie, na czym polegają wątpliwości interpretacyjne, przytoczenia odpowiednich orzeczeń i wyjaśnienia, na czym one polegają (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2009 r., I CSK 111/09, nie publ.; z dnia 12 grudnia 2008 r., II PK 220/08, nie publ.; z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 246/07, nie publ.; z dnia 13 grudnia 2007 r., I PK 233/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz. 43; z dnia 19 października 2006 r., IV CSK 246/06; z dnia 30 maja 2005 r., I PK 23/05, nie publ.).
W niniejszej sprawie skarżąca dostrzegła potrzebę wykładni przepisów prawa budzących rozbieżności orzecznicze w związku z tym samym problemem, który przedstawiła w ramach pierwszej przyczyny powołanej we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania. Ze względów wskazanych wyżej i ono nie uzasadnia przyjęcia skargi.Z kolei oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) ma miejsce, gdy zachodzi niewątpliwa, widoczna na pierwszy rzut oka, tj. bez konieczności głębszej analizy, sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).
Musi być oczywiste, że istnieje kwalifikowana postać naruszenia prawa, zauważalna prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, która przesądza o wadliwości zaskarżonego orzeczenia w stopniu nakazującym uwzględnienie skargi (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 24 lutego 2012 r., II CSK 225/11, nie publ.; z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, nie publ.). Skarżący powinien przywołać konkretne przepisy prawa, którym jego zdaniem Sąd drugiej instancji uchybił, oraz przytoczyć odpowiednią jurydyczną argumentację odnoszącą się do oczywistości ich naruszenia.
Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania w przeważającym zakresie odnosi się do podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, którą na mocy art. 3983 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy jest związany, a w pozostałym zakresie jest tak skrótowa, że nie poddaje się kontroli. Samo przekonanie strony o zasadności skargi, w braku takiej motywacji jest niewystarczające.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. a contrario odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania oraz na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy (art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 i art. 39821 k.p.c.) orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego. l.n