Supreme Court dismisses bankruptcy trustee's appeal, ruling no legal interpretation needed as appeal was premature.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the bankruptcy trustee's cassation appeal against the appellate court's judgment. The trustee argued that existing bankruptcy laws required clarification regarding whether a mortgagee could be paid from the debtor's general assets during a settlement procedure. However, the court found the appeal premature because the trustee failed to prove the trustee's damages or the executor's liability, making the legal interpretation request unnecessary.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if the cited legal provisions do not apply to the case or were not decisive for the outcome, and if the appeal does not raise a significant legal issue requiring interpretation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 164/17 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości G. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w N. przeciwko M.J. komornikowi sądowemu przy Sądzie Rejonowym w W. i Skarbowi Państwa - Prezesowi Sądu Rejonowego w W. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wtedy może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Powód wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na istnienie potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), to jest art. 273 ust. 2 w zw. z art. 272 ust. 1 i art. 140 ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (dalej:
„pr. up.”), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., a to w celu udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy wierzyciel korzystający z zabezpieczenia hipotecznego na majątku dłużnika, co do którego wszczęte zostało postępowanie układowe może zaspokoić się w toku tego postępowania tylko z przedmiotu zabezpieczenia, czy też ze wszystkich składników majątku dłużnika. Skarżący powołał się w tym zakresie na rozbieżności w orzecznictwie, a dla wykazania, że ona istnieje wskazał na sprzeczne orzeczenia sądów pierwszej i drugiej instancji wydane w postępowaniu ze skargi na czynności komornika w związku z prowadzeniem egzekucji, której dotyczy zgłoszone roszczenie odszkodowawcze oraz na pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, sprzeczny ze stanowiskiem sądu drugiej instancji zajętym w postępowaniu ze skargi na czynności komornika.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że uzasadnienie wątpliwości, jakie powstają w związku z wykładnią konkretnego przepisu nie powinno ograniczać się do przytoczenia odmiennej jego wykładni przez sądy pierwszej i drugiej instancji orzekające w tej samej sprawie, gdyż siłą rzeczy sąd drugiej instancji jest powołany do tego, by skorygować ewentualne błędy w wykładni prawa popełnione przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2003 r., I PK 577/02, OSNAPiUS 2003, nr 15, poz. 1).
Skarżący wskazał także na różną wykładnię art. 273 ust. 2 w zw. z art. 272 ust. 1 i art. 140 pr. up. przez sąd drugiej instancji orzekający w postępowaniu ze skargi na czynności komornika oraz przez Sąd Apelacyjny orzekający w niniejszej sprawie. Trzeba zauważyć, że nie istnieje jednak potrzeba wykładni przepisów prawa, gdy te przepisy, do których skarżący odwołał się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i które przytoczył w ramach podstaw skargi kasacyjnej w ogóle nie mają zastosowania w sprawie względnie wprawdzie mają w niej zastosowanie, lecz nie było ono decydujące o wyniku postępowania.
W niniejszej sprawie powód dochodził roszczenia zidentyfikowanego przez Sądy obu instancji w stosunku do obu pozwanych jako odszkodowawcze, mające zmierzać do naprawienia wierzycielom masy upadłości szkody wyrządzonej przez jej uszczuplenie o nieprzekazaną, lecz wypłaconą jednemu tylko z wierzycieli kwotę 436.233,50 zł. Jak podkreślił Sąd Apelacyjny, akceptując w tym zakresie pogląd Sądu Okręgowego, o wyniku postępowania zadecydowało nie tylko stanowisko, że przed nowelizacją przepisów o postępowaniu układowym i upadłościowym po wszczęciu postępowania układowego dopuszczalne było zaspokojenie wierzytelności zabezpieczonej hipotecznie nie tylko z przedmiotu hipoteki, ale i innych składników majątku dłużnika, ale przede wszystkim przyjęcie, iż powództwo Syndyka jest przedwczesne, a to wobec braku danych o zakresie, w jakim w postępowaniu upadłościowym zaspokojeni zostali wierzyciele upadłego, a zatem czy ponieśli szkodę w związku z działaniem komornika, którego legalność powód kwestionuje.
Sąd Apelacyjny zwrócił ponadto uwagę, że zrealizowanie odpowiedzialności odszkodowawczej komornika i Skarbu Państwa wymaga wykazania także dalszych jej przesłanek poza bezprawnością działania komornika. Materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie - zdaniem Sądu Apelacyjnego - był niewystraczający dla ich ustalenia. W ramach podstaw skargi kasacyjnej powód nie zgłosił zarzutów, w których by podważył to stanowisko Sądu Apelacyjnego. Rozpoznanie skargi kasacyjnej w celu rozwiązania wątpliwości na tle wykładni art. 273 ust. 2 w zw. z art. 272 ust. 1 i art. 140 pr. up. nie byłoby zatem wystraczające do uwzględniania wniosków skarżącego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania należnych pozwanemu Skarbowi Państwa Prokuratorii Generalnej RP - art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu. Drugi z pozwanych nie złożył wniosku o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w związku z przedsądem, lecz wyłącznie „z ostrożności procesowej, w przypadku przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania”.aj