Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 157/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue warrants Supreme Court review.

Numero d'incarto III CSK 157/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal for examination, ruling that the appellant failed to demonstrate a significant legal issue. The appellant argued that specific provisions regarding rent and property damage should be interpreted differently, but the court found no judicial divergence or serious interpretative doubts. Consequently, the appeal was rejected because the lower court's decision on the statute of limitations was clear and the appeal was obviously unfounded.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court will not accept a cassation appeal for examination if the appeal does not raise a significant legal issue, does not require interpretation of provisions raising serious doubts, or is obviously unfounded.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal significant legal issue interpretation of provisions statute of limitations rent and property damage obviously unfounded appeal Supreme Court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 719 k.c
229 § 1 i art. 719 k.c., a strata, o którym w nim mowa, odpowiada szkodzie w rozumieniu k.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 157/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa K. G.‎przeciwko M. M.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 września 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie‎z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I ACa 1494/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powód wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazał występowanie na jej tle istotnych zagadnień prawnych, potrzebę wykładni przepisów budzących wątpliwości, a także oczywistą zasadność skargi.

Dwa z wymienionych w skardze istotnych zagadnień prawnych oraz akcentowana potrzeba wykładni przepisów budzących wątpliwości dotyczą tego, czy art. 18 ust. 2 u.o.p.l. jest przepisem szczególnym wobec art. 229 § 1 i art. 719 k.c., a strata, o którym w nim mowa, odpowiada szkodzie w rozumieniu k.c. Trzeba podkreślić, że roszczenia związane z czynszem najmu – odszkodowaniem za bezumowne korzystanie z lokalu oraz roszczenia związane z dewastacją substancji lokalu są całkowicie odrębne. Artykuł 18 u.o.p.l. reguluje tylko te pierwsze roszczenia.

Nie budzi to wątpliwości, gdyż, jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, konsekwencją odmiennego założenia byłoby uznanie, że jeśli czynsz pokrywa straty w substancji lokalu, to właściciel lokalu nie ma już żadnych roszczeń z tego tytułu. Brak rozbieżności w tym zakresie w judykaturze i doktrynie – nawet w skardze kasacyjnej ich nie wskazano, a zatem wątpliwość ma wyłącznie charakter subiektywny – nie uzasadnia przyjęcia skargi do rozpoznania, bo nie ma potrzeby, aby w tej kwestii wypowiadał się Sąd Najwyższy.

Kolejne zgłoszone w skardze kasacyjnej istotne zagadnienie prawne dotyczy tego, czy powołanie się na zarzut przedawnienia można uznać za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, gdy toczy się między stronami inne postępowanie sądowe zmierzające do ustalenia charakteru prawnego łączącego strony stosunku prawnego. Zagadnienie takie na tle tej sprawy w istocie jednak nie powstało – między stronami toczyło się bowiem postępowanie sądowe o zapłatę odszkodowania za inny okres bezumownego korzystania z lokalu. Ponadto ocena sprzeczności zarzutu przedawnienia z zasadami współżycia społecznego zawsze jest dokonywana ad casum w kontekście konkretnej sprawy, a więc niemożliwe i niedopuszczalne jest przesądzenie przez Sąd Najwyższy, że w określonym przypadku zarzut taki a limine jest wyłączony jako sprzeczny z takimi zasadami, czego oczekuje skarżący.

Wreszcie skarga kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona. O oczywistej zasadności ma świadczyć niezbadanie sprawy merytorycznie, a w szczególności pominięcie dowodu z zeznań świadków. Tymczasem, skoro pozwany zgłosił zarzut przedawnienia, a Sąd uznał trafność tego zarzutu, to tym samym nie było potrzeby badania zasadności dochodzonego roszczenia.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. l.n