Supreme Court dismissed appeal on state acquisition by prescription under 1946 Decree and Civil Code.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a private individual against a lower court ruling that the State acquired property by prescription. The appellant argued that a 1955 application to restore possession interrupted the prescription period, but the court held this only paused the specific 1946 Decree timeline, not the general civil law prescription. Consequently, the State's possession was deemed continuous and lawful, confirming its ownership since 1955.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 34 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r.; Art. 123 § 1 pkt 1 k.c.: An application to restore possession interrupts the specific statutory limitation period but does not interrupt the general civil law prescription if the state had already acquired possession through public functions prior to the application.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 153/05
POSTANOWIENIE
Dnia 30 marca 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca)
SSN Dariusz Zawistowski
Protokolant Iwona Budzik
w sprawie z wniosku Gminy Miasta K.
przy uczestnictwie A. N. oraz Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta K.
o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości,
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej
w dniu 30 marca 2006 r.,
skargi kasacyjnej uczestnika A. N.
od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
z dnia 6 września 2005 r.,
oddala skargę kasacyjną i zasądza od uczestnika A. N. na rzecz
wnioskodawczyni kwotę 2700 zł. (dwa tysiące siedemset
złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 września 2005 r. Sąd Okręgowy w K. – na skutek
apelacji Gminy Miasta K. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 31
stycznia 2005 r. – zmienił zaskarżone postanowienie i stwierdził, że z dniem 1
stycznia 1985 r. Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie prawo własności
nieruchomości położonej w K., stanowiącej działkę nr 37 obr. 62 o obszarze
0.06.33 ha, objętej księgą wieczystą nr […] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w K.
Za podstawę orzeczenia Sąd Okręgowy przyjął następujące ustalenia faktyczne.
Nieruchomość o obszarze 0.06.33 ha położona w K., oznaczona w ewidencji
jako działka nr 37 obr. 62, objęta księgą wieczystą nr […], powstała z pgr. 591/2,
przeniesionej z Lwh […] P. po jego zamknięciu. Przed drugą wojną światową
nieruchomość ta była własnością L. L. i jej syna A. L., obecnie N. Pismem z dnia 26
listopada 1938 r. L. L., w imieniu własnym i małoletniego syna A., wystąpiła do
Zarządu Miejskiego w K. o pozwolenie na budowę na przedmiotowej nieruchomości
dwupiętrowego domu mieszkalnego. W dniu 9 grudnia 1938 r. uzyskała pozwolenie
i niezwłocznie przystąpiła do rozpoczęcia robót budowlanych. Suterena wykonana
została przed wojną, z tym że jeszcze po wybuchu wojny budowa była
kontynuowana w imieniu L. L. i jej małoletniego syna. Ostatecznie, już w trakcie
działań wojennych, budynek ukończyli Niemcy, którzy połączyli go z budynkiem
posadowionym na sąsiedniej działce. Uchwałą Prezydium Miejskiej Rady
Narodowej w K. z dnia 5 lutego 1957 r. przedmiotowy budynek został przejęty na
potrzeby wojska i przekazany Korpusowi Bezpieczeństwa Wewnętrznego, który z
kolei w dniu 16 maja 1957 r. przekazał go protokolarnie Miejskiemu Zarządowi
Budynków Mieszkalnych w K. Postanowieniem z dnia 29 września 1959 r. Sąd
Powiatowy w K. stwierdził, że z dniem 31 grudnia 1955 r. Skarb Państwa nabył
przedmiotową nieruchomość na mocy art. 34 dekretu z dnia 8 marca 1946 r. o
majątkach opuszczonych i poniemieckich (Dz.U. Nr 13, poz. 87 ze zm. – dalej:
„dekret z dnia 8 marca 1946 r.”). Na podstawie tego postanowienia w wykazie
hipotecznym Lwh […] jako właściciela nieruchomości wpisano Skarb Państwa.
Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej zarządzało nieruchomością, dbało o
utrzymanie budynku, przeprowadzało remonty i pobierało czynsz od mieszkańców,
którzy za właściciela kamienicy uważali Skarb Państwa.
Wojewoda K. decyzją z dnia 2 września 1994 r., wydaną na podstawie art.
18 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o
samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32,
poz. 191 ze zm.), stwierdził nabycie przedmiotowej nieruchomości przez Gminę K.
W dniu 9 kwietnia 1969 r. zmarła L. L.. Spadek po niej – w zakresie
nieruchomości położonej w Polsce – nabył w całości syn A. N., który w dniu 18
sierpnia 1991 r. wniósł do Sądu Rejonowego w K. skargę o wznowienie
postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 29 września
1959 r. Po rozpoznaniu tej skargi, Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 1 grudnia
1994 r. zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, ze wniosek Skarbu
Państwa o stwierdzenie nabycia nieruchomości w trybie dekretu z dnia 8 marca
1946 r. oddalił. W dniu 14 grudnia 1994 r. w Lwh […] ujawniono zmianę oznaczenia
pgr 591/2 na działkę nr 37, po czym działkę tę przeniesiono do księgi wieczystej nr
[…], a wykaz Lwh […] zamknięto.
Protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 18 maja 1995 r. Przedsiębiorstwo
Gospodarki Mieszkaniowej „Ś.” w K. przekazało przedmiotową nieruchomość
uczestnikowi A. N.
Sąd Okręgowy podkreślił, że spór między uczestnikami dotyczył charakteru
posiadania przedmiotowej nieruchomości przez Skarb Państwa, a ściśle tego, czy
posiadanie to było posiadaniem samoistnym. Nawiązując do uchwały składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 września 1993 r., III CZP 72/93
(OSNC 1994, nr 3, poz. 49), Sąd Okręgowy stwierdził, iż wynika z niej niemożność
zaliczenia do okresu zasiedzenia nieruchomości przez Skarb Państwa okresu
władania nieruchomością przez organy państwowe lub państwowe osoby prawne,
wykonywanego w ramach uprawnień Państwa jako podmiotu prawa publicznego.
Nie
jest
natomiast
nieruchomością
na
wyłączona
podstawie
możliwość
tytułu
zaliczenia
cywilnoprawnego,
okresu
gdyż
władania
orzecznicza
działalność sądów w sprawach cywilnych nie ma charakteru władczej ingerencji
państwa w sferę obrotu cywilnoprawnego. Naruszenie przez sąd przy rozstrzyganiu
sprawy przepisów procesowych nie może być zatem kwalifikowane samo przez się
jako przejaw imperialnej działalności Państwa. W grę wchodzić muszą – jak
wyjaśnił Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 25 października 1996 r.,
III CZP 83/96 (OSNC 1997, nr 5, poz. 47) – jakieś szczególne okoliczności mające
związek z utratą przez osobę zainteresowaną prawa podmiotowego z przyczyn
leżących po stronie organów państwowych, wykorzystujących posiadane imperium
dla osiągnięcia skutków cywilnoprawnych w drodze pozaprawnej lub przy
nadużyciu prawa. Podobny wniosek wypływa z uzasadnienia postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 25 czerwca 2003 r., III CZP 35/03 (niepubl.). Podzielając
stanowisko wyrażone w powołanych orzeczeniach, Sąd Okręgowy uznał, że
pierwotnie Skarb Państwa władał wprawdzie przedmiotową
nieruchomością na
skutek swojego władczego działania, jednak z chwilą wydania postanowienia z dnia
29 września 1959 r. jego władanie utraciło taki charakter. Nieruchomość została
z tą chwilą włączona do obrotu cywilnoprawnego, a Skarb Państwa – wbrew
odmiennej ocenie Sądu pierwszej instancji – stał się jej posiadaczem samoistnym
w złej wierze. W tej sytuacji Skarb Państwa, zgodnie z art. XLI § 2 przepisów
wprowadzających k.c., nabył własność nieruchomości przez zasiedzenie z dniem
1 stycznia 1985 r.
W skardze kasacyjnej złożonej od postanowienia Sądu Okręgowego
uczestnik A. N., powołując się na obydwie podstawy określone w art. 398 3 § 1
k.p.c., wnosił o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy przez oddalenie
apelacji od postanowienia Sądu pierwszej instancji ewentualnie uchylenie
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ramach pierwszej podstawy
kasacyjnej wskazał na naruszenie przepisów art. 172 k.c. w brzmieniu
obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 28 lipca 1990 r.
o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 55, poz. 321) w związku z art. 336
k.c. i art. 16 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej
władzy państwowej (Dz.U. Nr 14, poz. 130 ze zm.) przez błędne przyjęcie, że Skarb
Państwa od chwili wydania postanowienia z dnia 29 września 1959 r.,
stwierdzającego nabycie przedmiotowej nieruchomości w trybie art. 34 dekretu
z dnia 8 marca 1946 r., był jej samoistnym posiadaczem na zasadach dominium,
podczas gdy Skarb Państwa był posiadaczem tej nieruchomości od dnia 5 lutego
1957 r. na zasadach imperium, oraz art. 123 § 1 pkt 1 w związku z art. 124 § 1 k.c.
przez nieuwzględnienie faktu, że skarżący i jego matka J. L. złożyli do Okręgowego
Urzędu Likwidacyjnego w K. wniosek o przywrócenie posiadania przedmiotowej
nieruchomości, który nie został dotąd rozpoznany, wobec czego do dziś nie może
biec termin konieczny do zasiedzenia. W ramach drugiej podstawy podniósł
natomiast zarzut obrazy art. 382 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. przez
nieuwzględnienie części zebranego materiału, a mianowicie uchwały Prezydium
Miejskiej Rady Narodowej w K. z dnia 5 lutego 1957 r., podjętej na podstawie art.
16 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach
jednolitej władzy państwowej, mocą której przejęto przedmiotową nieruchomość na
potrzeby Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, co oznacza, że posiadanie
Skarbu Państwa było posiadaniem na zasadach imperium i z tej przyczyny nie
mogło prowadzić do nabycia własności w drodze zasiedzenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przystępując w pierwszej kolejności do rozważenia drugiej podstawy
kasacyjnej, trzeba zauważyć, że w uzasadnieniu podniesionego w jej ramach
zarzutu naruszenia przepisów art. 382 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. skarżący
wskazał na nieuwzględnienie przez Sąd Okręgowy przy rozpoznaniu apelacji
wszystkich okoliczności faktycznych wynikających z zebranego materiału, ściśle
uchwały z dnia 5 lutego 1957 r. o przejęciu przedmiotowej nieruchomości na
potrzeby Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, z której wynika, że posiadanie
Skarbu Państwa było posiadaniem na zasadach imperium, wobec czego nie mogło
prowadzić do nabycia własności w drodze zasiedzenia.
Tak
skonstruowana
podstawa
kasacyjna
musi
być
uznana
za
nieusprawiedliwioną, ponieważ jej uzasadnienie wskazuje jednoznacznie, że
skarżącemu chodzi w istocie o błąd w subsumcji, czyli jedną z postaci naruszenia
prawa materialnego, objętą podstawą kasacyjną z art. 398 3 § 1 pkt 1 k.p.c. Fakt
podjęcia w dniu 5 lutego 1957 r. przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w K.
uchwały o przejęciu nieruchomości na potrzeby Korpusu Bezpieczeństwa
Wewnętrznego znalazł bowiem odzwierciedlenie w stanie faktycznym sprawy
przyjętym za podstawę zaskarżonego postanowienia, a prawidłowe odniesienie
normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego, czyli właściwe
skonfrontowanie okoliczności stanu faktycznego z hipotezą normy prawnej i
poddanie tego stanu ocenie prawnej na podstawie treści tej normy jest już
zastosowaniem prawa materialnego (zob. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego
z dnia 25 marca 1999 r., III CKN 206/98, OSNC 1999, nr 10, poz. 183). Stąd
sprowadzanie
istoty
postawionego
zarzutu
na
grunt
naruszeń
przepisów
postępowania pozbawia go jakiegokolwiek znaczenia jako podstawy zaskarżenia z
art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c.
Rozważenie zarzutów przytoczonych w ramach pierwszej podstawy
kasacyjnej trzeba rozpocząć od przypomnienia, że, zgodnie z art. 398 13 § 1 k.p.c.,
Sąd Najwyższy rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zaskarżenia oraz
w granicach podstaw, przy czym w granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod
rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Podnosząc zarzut naruszenia art. 172 k.c. w brzmieniu obowiązującym przed
dniem 1 października 1990 r. w związku z art. 336 k.c., skarżący zakwestionował
ocenę Sądu Okręgowego, wyrażającą się uznaniem Skarbu Państwa za
samoistnego posiadacza nieruchomości. Zdaniem skarżącego, Skarb Państwa nie
mógł uzyskać statusu samoistnego posiadacza nawet po wydaniu postanowienia
z dnia 29 września 1959 r., stwierdzającego nabycie własności na podstawie art. 34
dekretu z dnia 8 marca 1946 r., ponieważ już wcześniej, od dnia 5 lutego 1957 r.,
był posiadaczem tej
nieruchomości na zasadach imperium, a wadliwe
postanowienie z dnia 29 września 1959 r. nie mogło zmienić tego stanu.
W związku z przytoczonym zarzutem trzeba zauważyć, że przedmiotowa
nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa już przed dniem 5 lutego
1957 r., uznana została bowiem za mienie opuszczone w rozumieniu art. 1 dekretu
z dnia 8 marca 1946 r. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale Całej Izby Cywilnej
z dnia 24 maja 1956 r. z uzupełnieniem wprowadzonym uchwałą z dnia
26 października 1956 r., 1 CO 9/56, przepisy powołanego dekretu nie miały
charakteru norm zmierzających do nacjonalizacji, zasadniczym ich celem było
bowiem zabezpieczenie mienia obywateli, którzy w związku z wojną utracili jego
posiadanie. Przepisy te zakładały, że do czasu nabycia własności majątku
opuszczonego w trybie art. 34 Skarb Państwa jest jedynie jego zarządcą, a więc nie
włada
tym
majątkiem
„jak
właściciel”
(cum
animo
rem
sibi
habendi).
Upaństwowienie mienia opuszczonego traktowane było przy tym jako ostateczność,
którą przyjęto tylko dlatego, że szkodliwy z punktu widzenia gospodarczego stan
tymczasowości nie mógł trwać bez żadnych ograniczeń (zob. OSN 1957, nr 1, poz.
1).
Wyjątkowy charakter przepisów dekretu z dnia 8 marca 1946 r.,
ukierunkowanych na zabezpieczenie i uporządkowanie stanu prawnego mienia
opuszczonego w związku z wojną, oraz bezwzględnie obowiązujący ich charakter
stanowiły przeszkodę do przekształcenia władztwa wykonywanego przez Państwo
nad nieruchomościami opuszczonymi w posiadanie cywilnoprawne. Z tej przyczyny
Skarb Państwa nie mógł przekształcić w posiadanie władztwa nad objętą w zarząd
nieruchomością opuszczoną przed upływem terminu dziesięciu lat, określonego
w art. 34 ust. 1 lit. a dekretu.
W okresie od objęcia przedmiotowej nieruchomości jako opuszczonej do
dnia 31 grudnia 1955 r. Skarb Państwa nie był zatem jej posiadaczem ani nie mógł
przekształcić wykonywanego władztwa w posiadanie. Po upływie wspomnianego
terminu możliwość przekształcenia zarządu sprawowanego nad nieruchomościami
opuszczonymi w posiadanie Skarbu Państwa lub innych osób prawnych nie była
natomiast
wyłączona
(zob.
postanowienia
Sądu
Najwyższego
z
dnia
29 października 1996 r., III CKU 8/96, OSNC 1997, nr 4, poz. 38, z dnia
16 października 1998 r., III CKN 644/97, OSNC 1999, nr 4, poz. 76, z dnia
19 grudnia 2000 r., V CKN 767/00, OSNC 2001, nr 7-8, poz. 110, oraz z dnia
11 lipca 2002 r., IV CKN 1218/00, niepubl.).
Zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie poglądem, którego notabene
skarżący nie kwestionuje, władanie nieruchomością na podstawie prawomocnego
postanowienia sądu o nabyciu własności nieruchomości przez przemilczenie, na
podstawie art. 34 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r., było posiadaniem
samoistnym. Prawomocne postanowienie stanowiło bowiem dla Skarbu Państwa,
występującego w roli podmiotu prawa cywilnego, tytuł do władania nieruchomością
w imieniu własnym. Oceny tej nie zmienia przy tym fakt, że w 1994 r., na skutek
wznowienia postępowania, postanowienie to uległo zmianie, a wniosek Skarbu
Państwa o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości opuszczonej został
oddalony (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 25 października 1996 r., III CZP
83/96, OSNC 1997, nr 5, poz. 47, oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia
29 października 1996 r., III CKU 8/96, OSNC 1997, nr 4, poz. 38, z dnia
16 października 1998 r., III CKN 644/97, OSNC 1999, nr 4, poz. 76, z dnia
8 grudnia 1999 r., II CKN 614/98, OSNC 2000, nr 6, poz. 115, z dnia 19 grudnia
2000 r., V CKN 767/00, OSNC 2001, nr 7-8, poz. 110, oraz z dnia 25 czerwca 2003
r., III CZP 35/03, Prok. i Pr. 2004/2/32 ).
Trzeba dodać, że prezentowany przez skarżącego pogląd, sprzeciwiający
się
możliwości
kwalifikowania
jako
posiadania
władania
nieruchomością
wykonywanego przez organy państwowe lub państwowe osoby prawne w ramach
uprawnień Państwa jako podmiotu prawa publicznego, tj. w ramach sfery działania
Państwa określanej mianem imperium, nie jest jedynym poglądem przyjmowanym
w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia
21 września 1993 r., III CZP 72/93, Sąd Najwyższy istotnie stanął na stanowisku,
że rzecz objęta przez Państwo we władanie w ramach sprawowanych zadań
publicznych może stać się przedmiotem posiadania tylko w razie jej wprowadzenia
do obrotu cywilnego lub na szczególnej podstawie prawnej. Pogląd wyrażony w tej
uchwale przyjmowany był w innych idących jej śladem orzeczeniach Sądu
Najwyższego (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1996
r., II CRN 65/96, niepubl., z dnia 25 października 1996 r., III CZP 83/96, OSNC
1997, nr 5, poz. 47, oraz z dnia 29 października 1996 r., III CKU 8/96, OSNC 1997,
nr 4, poz. 38). W późniejszym orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażone zostało
jednak także odmienne stanowisko, negujące zasadność powyższego poglądu,
jako pozostającego w sprzeczności z art. 336 i art. 172 k.c. Przykładem tego
kierunku wykładni są postanowienia z dnia 9 maja 2003 r., V CK 24/03, niepubl.,
z dnia 9 maja 2003 r., V CK 13/03, OSP 2004, nr 4, poz. 53, z dnia 13 stycznia
2004 r., V CK 131/03, niepubl., z dnia 11 lutego 2004 r., III CK 68/03, niepubl., oraz
z dnia 13 października 2005 r., I CK 162/05, niepubl.), w których Sąd Najwyższy
przyjął, że o posiadaniu i jego postaci decyduje wyłącznie sposób władania rzeczą,
wobec czego odpowiadające wykonywaniu własności państwowej zarządzanie
nieruchomością przez organ państwowy było, bez względu na sposób uzyskania
władztwa, jednoznaczne z samoistnym posiadaniem nieruchomości przez Skarb
Państwa.
Powyższa rozbieżność stanowisk nie ma jednak znaczenia dla oceny
trafności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu błędnej kwalifikacji władztwa
wykonywanego przez Skarb Państwa. Przyjmując w ślad za skarżącym pogląd
wyrażony w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia
21 września 1993 r., III CZP 72/93, trzeba bowiem podkreślić, że – wbrew
odmiennemu poglądowi wyrażonemu w skardze kasacyjnej – po dniu 31 grudnia
1955 r. nie było przeszkód do przekształcenia władztwa sprawowanego przez
Państwo w ramach funkcji publicznych w posiadanie Skarbu Państwa. Podniesiony
przez skarżącego zarzut naruszenia art. 336 w brzmieniu obowiązującym przed
dniem 1 października 1990 r. w związku z art. 336 k.c. uznać trzeba zatem za
nieuzasadniony.
Nie można również zgodzić się z zarzutem obrazy art. 123 § 1 pkt 1
w związku z art. 124 § 1 k.c. przez nieuwzględnienie, że złożenie do Okręgowego
Urzędu Likwidacyjnego w K. wniosku o przywrócenie posiadania przedmiotowej
nieruchomości, który do dziś nie został rozpoznany, było czynnością powodującą
przerwanie biegu zasiedzenia.
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale Całej Izby Cywilnej z dnia 24 maja
1956 r. z uzupełnieniem wprowadzonym uchwałą z dnia 26 października 1956 r., 1
CO 9/56, do biegu terminu wskazanego w art. 34 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca
1946 r. miały odpowiednie zastosowanie przepisy o przerwie zasiedzenia, wobec
czego bieg tego terminu ulegał przerwie m.in. na skutek złożenia do dnia
31 grudnia 1948 r. przez jedną z osób wymienionych w art. 15 i 16 dekretu wniosku
o przywrócenie posiadania nieruchomości opuszczonej do sądu bądź do organu
likwidacyjnego lub do jednostki zarządzającej nieruchomością. Skierowany przez
skarżącego oraz jego matkę wniosek do Okręgowego Urzędu Likwidacyjnego w K.
o przywrócenie posiadania spowodował zatem przerwanie biegu dziesięcioletniego
terminu przemilczenia z art. 34 ust. 1 dekretu z dnia 8 marca 1946 r., co
doprowadziło ostatecznie – po wznowieniu postępowania – do oddalenia wniosku o
stwierdzenie nabycia przez Skarb Państwa własności nieruchomości. Nie jest to
jednak równoznaczne z przerwaniem biegu zasiedzenia na podstawie art. 123 § 1
pkt 1 k.c., zwłaszcza że objęcie nieruchomości w posiadanie samoistne, które
mogło w ogóle prowadzić do zasiedzenia, nastąpiło dopiero po uprawomocnieniu
się postanowienia z dnia 29 września 1959 r. Z tej już tylko przyczyny wywody
skarżącego, upatrującego przerwania biegu zasiedzenia w złożeniu do organu
likwidacyjnego wniosku o przywrócenie posiadania, nie mogą być uznane za trafne.
Z powyższych względów, skoro zarzuty przytoczone w ramach pierwszej
podstawy kasacyjnej okazały się również nieuzasadnione, a nie zachodzi
nieważność postępowania podlegająca wzięciu pod rozwagę z urzędu, Sąd
Najwyższy na podstawie art. 398 14 k.p.c. oddalił skargę kasacyjną, postanawiając
o kosztach postępowania kasacyjnego po myśli art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99
w związku z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c.
jc