Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 150/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for admission due to lack of separate legal interpretation request under Civil Procedure Code.

Numero d'incarto III CSK 150/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to admit the cassation appeal for substantive review, citing a failure to meet procedural requirements under the Civil Procedure Code. The appellant argued for legal interpretation regarding self-ownership and cost allocation, but the Court found these arguments were not properly separated from the merits of the case. Consequently, the decision was made because the appeal did not independently demonstrate a serious legal question requiring Supreme Court intervention.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must contain a separate, professionally reasoned request for admission based on specific statutory grounds, distinct from the arguments regarding the merits of the case.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admission separate request requirement legal interpretation necessity Civil Procedure Code procedural standing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu.
Art. 3984 § 2 k.p.c.
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art.
Art. 3983 § 3 k.p.c.
i ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdy tymczasem nie mogą być one podważane w postępowaniu kasacyjnym, a Sąd Najwyższy byłby nimi związany (art. 3983 § 3 i art.
Art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 k.p.c
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Uczestniczka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz potrzebę wykładni przepisów prawnych (art.
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz potrzebę wykładni przepisów prawnych (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), w tym w szczególności art.
art. 102 k.p.c
3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), w tym w szczególności art. 102 k.p.c.
art. 233 k.p.c
Gdyby nawet prześledzić podstawy kasacyjne przytoczone przez skarżącą, to koncentrują się one przede wszystkim wokół art. 233 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 150/17 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie ze skargi K.D. o wznowienie zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 10 lipca 2014 roku Sądu Rejonowego w J. postępowania w sprawie VI Ns (…) z wniosku Z. B. ‎przy uczestnictwie Z.P., A.L., J.L., S.D., B.D., M.P., M.P., S.Z., R.K., L.B., J.W., S.S., H.B., Z.P., W.B., H.Z., K.B., R.P., D.J., L. ., D.P., S.G., D.G. i J. .‎o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości rolnej przez posiadacza samoistnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do przesłanek przedsądu wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego w tym przedmiocie (postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, nie publ.).

Sąd Najwyższy nie jest bowiem trzecią instancją sądową i nie rozpoznaje sprawy, a jedynie skargę kasacyjną, będącą szczególnym środkiem zaskarżenia, wnoszonym i rozpoznawanym nie tylko w interesie skarżącego, ale przede wszystkim w interesie publicznym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2014 r., I CSK 510/13, nie publ.). Uczestniczka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) oraz potrzebę wykładni przepisów prawnych (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.), w tym w szczególności art. 102 k.p.c. w kontekście okoliczności, które powinny być uwzględnione przy podejmowaniu decyzji o obciążeniu uczestniczki kosztami postępowania.

Stwierdziła ponadto, że „wykładni wymaga również przesłanka samoistności posiadania zwłaszcza w kontekście tego czy okoliczność opłacenia podatku przez M.B. i figurowanie jego w rejestrze gruntów, nie stanowi przesłanki do stwierdzenia braku samoistności zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych” i na tym zakończyła wywód mający uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania drugoinstancyjnego jest pochodną wyniku postępowania w sprawie, nie zaś tylko w tej instancji.

Nie podlega ono samodzielnemu zaskarżeniu do Sądu Najwyższego, a co najwyżej dzieli losy orzeczenia co do istoty sprawy, o ile skarga kasacyjna na to orzeczenie zostanie przyjęta do rozpoznania i uwzględniona. Nie można zatem konstruować wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze wskazaniem na potrzebę dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni wyłącznie przepisów o kosztach postępowania sądowego. W niniejszej sprawie uczestniczka nie twierdzi zresztą, żeby konieczne było wykładanie art. 102 k.p.c., jako niejasnego, lecz oczekuje określonego zastosowania tego przepisu w stosunku do niej.

Taki rezultat mogło zapewnić tzw. zażalenie poziome, nie zaś skarga kasacyjna. Teza o wadliwym zakwalifikowaniu aktów władania nieruchomością przez wnioskodawców jako posiadania samoistnego, w warunkach gdy takie posiadanie nieruchomości wykonywał M.B. została przez skarżącą sformułowana zapewne w kontekście powołania się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, ale nie została ona szerzej uzasadniona. W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że chociażby ze względu na odmienny cel instytucji przedsądu i jej odrębne oraz kwalifikowane przesłanki, wskazanie i uzasadnienie okoliczności decydujących o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie może polegać na odwołaniu się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.

W prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej oba powyższe elementy muszą pojawić się oddzielnie i autonomicznie. Należy przy tym podkreślić, że spełnieniem tego wymagania nie jest przedstawienie dowolnych argumentów uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania, istotnych tylko w ocenie skarżącego. Gdyby nawet prześledzić podstawy kasacyjne przytoczone przez skarżącą, to koncentrują się one przede wszystkim wokół art. 233 k.p.c. i ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdy tymczasem nie mogą być one podważane w postępowaniu kasacyjnym, a Sąd Najwyższy byłby nimi związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. orzeczono jak w postanowieniu. jw