Supreme Court dismisses cassation appeal as it does not raise a new legal issue requiring interpretation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the parties against the lower court's decision to establish an easement for transmission. The appellants argued that the legal construction granting priority to the transmission right over property ownership was flawed and violated property rights. The court rejected this argument, ruling that the issue did not constitute a new, unresolved legal question necessary for cassation review under Polish civil procedure law.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal based on a new legal issue is admissible only if the issue is abstract, strictly juridical, and has not been previously resolved in case law, whereas the conflict between property rights and transmission easements is a settled matter of law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 146/21 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z wniosku O. S.A. z siedzibą w W.przy uczestnictwie P. S., M.S. i Gminy Miasta T.o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 grudnia 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania P. S.i M.S.od postanowienia Sądu Okręgowego w T.z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt I Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od uczestników postępowania P.S.i M.S. solidarnie na rzecz wnioskodawcy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które – zgodnie z art. 3989 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W skardze kasacyjnej wniesionej od postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 17 grudnia 2020 r. uczestnicy postępowania – P.S. i M.S. oparli wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. uznaje się zagadnienie nowe i dotychczas niewyjaśnione.
Jednocześnie doprecyzowuje się, że w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. chodzi o zagadnienie istotne i ściśle jurydyczne, tj. dające się przedstawić w sposób syntetyczny i oderwany od kontrowersji dotyczących ustaleń faktycznych lub oceny dowodów (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 grudnia 2008 r., III CSK 285/08, ICBSN 2009, nr 4, s. 48). Musi być to również zagadnienie o charakterze abstrakcyjnym, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji, a jego rozstrzygnięcie będzie miało znaczenie nie tylko dla oceny konkretnej, jednostkowej sprawy, ale także dla innych podobnych spraw.
Z tej przyczyny przyjęcie do rozpoznania skargi kasacyjnej z powołaniem się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga wykazania przez skarżącego, że w sprawie występuje zagadnienie nowe, nierozwiązane dotychczas w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może przyczynić się do rozwoju prawa. Powyższego wymogu nie spełnili skarżący powołując się na problem prawny, którego istota wyraża się w kwestionowaniu dopuszczalności ingerowania w prawo własności nieruchomości na skutek ustanowienia służebności przesyłu.
Skarżący opierają bowiem przedstawione zagadnienie prawne na założeniu, że wadliwa jest konstrukcja normatywna, w której na skutek ustanowienia służebności przesyłu przyznaje się pierwszeństwo prawu przedsiębiorcy przesyłowemu nad prawem własności nieruchomości. Nie jest właściwy stan, w którym na skutek ustanowienia służebności przesyłu ogranicza się kompetencję właściciela w przedmiocie sprawowania swojego władztwa nad rzeczą (nieruchomością). Tak ujęte zagadnienie prawne jest pozbawione waloru istotności i sporności w świetle dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego.
Wskazać bowiem należy, że skarżący ferując tezę o kolizji między prawem własności nieruchomości a służebnością przesyłu i wskazując na konieczność przyznania w takiej sytuacji prymatu prawu własności pomijają implikacje wynikające wprost z art. 140 k.c. Wprawdzie prawo własności odzwierciedla najszersze władztwo podmiotu prawa cywilnego nad rzeczą to nie można pomijać tego, iż prawo własności nie ma charakteru nieograniczonego (absolutnego). Z art. 140 k.c. wynika, że granice prawa własności wyznaczają ustawy, zasady współżycia społecznego i społeczno-gospodarcze przeznaczenie tego prawa (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2012 r., I CSK 676/12, nie publ., z dnia 5 lipca 2008 r., V CSK 52/08, nie publ. i z dnia 6 stycznia 2006 r., III CK 129/00, nie publ.), zaś do kategorii ustawowych ograniczeń prawa własności zalicza się m.in. służebność przesyłu (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 20 stycznia 2015 r., V CSK 26/14, nie publ., z dnia 21 stycznia 2015 r., IV CSK 203/14, nie publ., z dnia 15 marca 2018 r., III CZP 112/17, nie publ., oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 13 stycznia 2011 r., III CSK 85/10, nie publ. i z dnia 11 maja 2004 r., II CK 314/03, nie publ.).
Z dokonanych w sprawie ustaleń – którymi zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy jest związany – nie wynika, na czym opiera się sformułowane w skardze zagadnienie prawne, aby wnioskodawca zobowiązał się w umowie do usunięcia wcześniej zainstalowanych na nieruchomości urządzeń. W związku z tym przedstawione w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne nie jest też przydatne dla oceny zasadności wniesionej skargi kasacyjnej.W sprawie nie zachodzi także nieważność postępowania, którą Sąd Najwyższy bierze pod rozwagę – w granicach zaskarżenia – z urzędu (art. 39813 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).
Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego - na stosowany wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną - orzeczono na podstawie 520 § 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, 39821 i art. 13 § 2 k.p.c. Wysokość należnych kosztów postępowania ustalono na podstawie § 15 w zw. z § 10 ust. 4 pkt 2 oraz § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (jedn. tekst:
Dz.U. z 2015 r., poz. 265 ze zm.).