Supreme Court dismisses appeal in lease rent case as cassation is inadmissible for rent disputes.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the appellant's cassation appeal against a final judgment awarding rent for construction equipment. The lower courts had previously ruled that the dispute concerned a lease rent obligation rather than a general debt. Consequently, the Court held that cassation is inadmissible for such matters regardless of the claim's value.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 2 pkt 1 k.p.c.; Cassation is inadmissible in lease rent cases as the subject matter is strictly limited to rent obligations, excluding general debt claims.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 143/17 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa "C." sp. z o.o. w K. przeciwko K. S.A. w K. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1) odrzuca skargę kasacyjną, 2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę (dwa tysiące siedemset siedemnaście) 2717,- zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powódka "C." Sp. z o.o. w K. wniosła o zasądzenie od pozwanej K. S.A. w K. kwoty 90.243,31 zł tytułem czynszu za dzierżawę urządzeń budowlanych oraz kwoty 15.585,76 zł tytułem odszkodowania za niezwrócone lub zwrócone przez pozwaną w nienależytym stanie elementy tych urządzeń.Sąd Okręgowy w K. nakazem zapłaty z dnia 12 kwietnia 2013 r., wydanym w postępowaniu upominawczym, orzekł zgodnie z żądaniem pozwu. Strona pozwana złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty i wniosła o oddalenie powództwa. Wyrokiem z dnia 29 września 2015 r.
Sąd Okręgowy w K. zasądził na rzecz powódki kwotę 90.243,31 zł z ustawowymi odsetkami od wyspecyfikowanych kwot i dat i oddalił powództwo w pozostałej części. Sąd I instancji uznał za usprawiedliwione na podstawie art. 693 k.c. roszczenie o zapłatę czynszu dzierżawy, a w pozostałej części oddalił powództwo jako niewykazane przez stronę powodową. Apelację od tego orzeczenia, w części uwzględniającej powództwo, wniosła pozwana.Wyrokiem reformatoryjnym z dnia 24 listopada 2016 r. Sąd Apelacyjny w (…) zmienił wyrok sądu pierwszej instancji i oddalił powództwo.
Skargę kasacyjną od tego orzeczenia w całości złożyła powódka.Sąd Najwyższy, oceniając - na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. - skargę kasacyjną z punktu widzenia dopuszczalności zważył:Ograniczenia dopuszczalności skargi kasacyjnej dokonywane są ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia (ratio valoris) bądź rodzaj sprawy (ratio materiae). O dopuszczalności przedstawionej skargi decyduje rodzaj sprawy, wyznaczony treścią art. 3989 § 2 pkt 1 k.p.c., który stanowi, że skarga kasacyjna nie przysługuje m.in. w sprawach o czynsz dzierżawy bez względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przez sprawy o czynsz najmu bądź dzierżawy w rozumieniu tego przepisu, należy rozumieć sprawy dotyczące obowiązku płacenia czynszu, jego wysokości oraz zobowiązań z tego tytułu. Będą to zatem zarówno sprawy o zapłatę, jak i sprawy o ustalenie stosunku prawnego lub prawa oraz sprawy o ukształtowanie, jeżeli tylko przedmiotem ustalenia bądź ukształtowania dokonanego orzeczeniem sądu ma być czynsz, jego rodzaj, wysokość, sposób płacenia lub istnienie zobowiązania z tego tytułu, bez względu na sposób obrony pozwanego, a więc czy kwestionuje on swoją legitymację bierną, czy legitymację czynną powoda jak również istnienie zobowiązania z tytułu czynszu (por. nie publikowane postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2015 r.
II CSK 14/15, z dnia 2 grudnia 2014 r., V CSK 286/14, z dnia 8 października 2014 r., IV CSK 194/14, z dnia 2 października 2014 r., IV CSK 71/14, z dnia 5 grudnia 2013 r., V CSK 25/13, z dnia 3 lutego 2012 r., I CZ 4/12, z dnia 10 lutego 2011 r., IV CZ 124/10).Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz z treści skargi kasacyjnej jednoznacznie wynika, że strona powodowa oznaczyła dochodzone roszczenie jako o zapłatę czynszu dzierżawy podnosząc, że doszło do przedłużenia umowy z dnia 4 października 2011 r. łączącej strony sporu, i nazwanej przez nie "umową dzierżawy".
Taką kwalifikację roszczenia przyjęły Sądy obu instancji. Powództwo w części dotyczącej żądania zasądzenia od strony pozwanej kwoty 15.585,76 zł tytułem odszkodowania zostało prawomocnie oddalone. W tej sytuacji miarodajnym dla określenia przedmiotu sprawy jest roszczenie o zapłatę czynszu dzierżawy, co z mocy art. 3982 § 2 pkt 1 k.p.c. stanowi o istnieniu negatywnej przesłanki przedmiotowej, wyłączającej dopuszczalność skargi kasacyjnej.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.
U. 2015 poz. 1804 ze zm.).aj