Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue, as facts and evidence evaluation belong to lower courts.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a second-instance decision regarding the division of joint property. The appellant argued that the lower court failed to determine the scope of the joint estate, leading to an obviously erroneous ruling. The court rejected this claim, noting that the lower courts properly evaluated evidence and facts, which are outside the Supreme Court's jurisdiction.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 3989 § 1 k.p.c.; art. 3984 § 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or obvious error causing an obviously incorrect judgment, not merely a dispute over fact-finding or evidence assessment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 118/18 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku T. Z.przy uczestnictwie I. B.o podział majątku wspólnego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II Ca (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego.
Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Wnioskodawca wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność, wynikającą z naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów postępowania, które to uchybienie mogło istotnie wpłynąć na wynik sprawy, doprowadziło bowiem do nierozpoznania jej istoty, a to w związku z niewyjaśnieniem przez Sąd, jaki jest skład podlegającego podziałowi majątku wspólnego stron (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).Oczywista zasadność skargi kasacyjnej w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wiąże się z ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwością zaskarżonego orzeczenia, której stwierdzenie nie wymaga prowadzenia bardziej złożonych rozumowań.
W postanowieniu z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12 (nieopubl.), Sąd Najwyższy wyjaśnił ponadto, że przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest nawet oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Taki stopień wadliwości zaskarżonego postanowienia powinien być wywiedziony przez skarżącego w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, gdy tymczasem skarżący ograniczył się w nim do stwierdzenia, że Sąd drugiej instancji, bazując na oświadczeniu wnioskodawcy złożonym przy zawarciu umowy sprzedaży nieruchomości, przyjął, że wnioskodawca nabył ją do majątku wspólnego z uczestniczką.
Przy zawieraniu tej umowy uczestniczka nie była jednak obecna, a to wywołuje pytanie, czy zostało ono skutecznie złożone. Gdyby okazało się nieskuteczne, to należałoby uznać, że przedmiotem rozliczenia powinna być tylko wierzytelność o rozliczenie nakładów na kupioną przez wnioskodawcę nieruchomość.Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że Sądy zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji odpowiedziały na pytania postawione przez wnioskodawcę w ramach ustaleń faktycznych, których dokonanie poprzedzone zostało szczegółową oceną dowodów.
Ta płaszczyzna czynności orzeczniczych należy do sądów powszechnych, nie zaś do Sądu Najwyższego, który jest sądem prawa, a nie faktów. Powyższe znajduje też potwierdzenie w art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c., z których wynika, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów, a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia. Skonfrontowanie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia z uzasadnieniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie potwierdza zatem tezy wnioskodawcy o oczywistej zasadności jego skargi kasacyjnej.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.aj