Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue already resolved by prior plenary ruling.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for examination, citing Article 3989 of the Code of Civil Procedure. The appellant argued that judicial practice regarding the interpretation of specific land expropriation laws required clarification to resolve inconsistencies in sentencing. However, the Court determined that this issue had already been definitively settled by a previous ruling of the enlarged bench, eliminating any need for further interpretation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is accepted only if it raises a significant legal issue or resolves conflicting case law, but is dismissed if the dispute has already been settled by a prior Supreme Court decision.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 117/18 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa H. P.przeciwko Gminie K., D. K. i A. K.o stwierdzenie nieważności umów,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) odstępuje od obciążania powódki kosztami postępowania kasacyjnego na rzecz pozwanej Gminy;3) przyznaje adwokat M. S. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w K. kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powódce w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Dla spełnienia wymogu z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego.
Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Powódka wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na potrzebę wyjaśnienia rozbieżności w orzecznictwie w związku z wykładnią art. 136, 137 i 216 u.g.n. i określeniem sankcji, jaka powinna być zastosowana wobec umów zawartych po 1 stycznia 1998 r. z naruszeniem obowiązku informowania byłych właścicieli nieruchomości o zbędności tych nieruchomości na cele publiczne, na które zostały nabyte (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w związku z potrzebą wykładni przepisów prawa niewyjaśnionych i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie jest możliwe wtedy, gdy różne metody wykładni przepisów prawa mających zastosowanie do oceny konkretnego stanu faktycznego prowadzą do nieracjonalnych lub rozbieżnych wyników, a nauka i orzecznictwo nie doszły do wyjaśnienia i ujednolicenia praktyki ich stosowania.
Przesłanka ta nie zachodzi, gdy występujące rozbieżności zostały w orzecznictwie wyeliminowane, szczególnie zaś wtedy, gdy do tego wyeliminowania doszło w związku z podjęciem uchwały przez powiększony skład Sądu Najwyższego. Powódka w niniejszej sprawie dostrzegła, że o problemie zbieżnym z tym, którego wyjaśnienia oczekuje wnosząc skargę kasacyjną, Sąd Najwyższy wypowiedział się już w uchwale składu siedmiu sędziów z 15 września 2015 r., III CZP 107/14, OSNC 2016, nr 2, poz.
16. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych nie powstają jakiekolwiek wątpliwości co do tego, że pogląd wyrażony w tej uchwale ma zastosowanie nie tylko do umów zawartych w okresie obowiązywania art. 69 ust. 1 i art. 47 ust. 4 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, lecz i w okresie obowiązywania - mających zastosowanie w niniejszej sprawie - art. 136 i 137 u.g.n., a to z uwagi na prawie identyczne ich brzmienie oraz funkcje, jakie miały spełniać w obrocie prawnym. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powódka nie wskazała na orzecznictwo, które - jej zdaniem - wskazuje na stale istniejącą potrzebę wyjaśnienia sformułowanego przez nią problemu.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 k.p.c., oraz - co do kosztów postępowania - art. 102, art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
Sąd Najwyższy odstąpił od obciążenia powódki kosztami postępowania należnymi pozwanej Gminie z uwagi na jej sytuację osobistą i majątkową oraz charakter sprawy.O wynagrodzeniu pełnomocnika pozwanego Sąd Najwyższy orzekł stosownie do § 16 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 8 pkt 6, § 2 pkt 1, § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2018 r. poz. 265).jw