Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CSK 110/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists due to Supreme Court precedent alignment.

Numero d'incarto III CSK 110/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal, ruling that the appellant failed to demonstrate a significant legal issue warranting review. The appellant argued that the lower court ignored conflicting Supreme Court rulings regarding shared property disputes, but the Court found no contradiction between the cited decisions. Consequently, the appeal was rejected because the legal question raised was already resolved by existing jurisprudence.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or requires interpretation of laws causing serious doubts; mere disagreement with specific case law does not suffice if the Supreme Court has already unified the jurisprudence on the matter.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal admissibility significant legal issue shared property dispute Supreme Court precedent legal interpretation uniformity civil procedure code dismissal of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c.
Dla spełnienia wymagań z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wymienionych w art.
art. 3983 § 3 k.p.c.
Skoro jednak skarga kasacyjna wnoszona jest w konkretnej sprawie, to zarówno charakter zgłoszonego w niej roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy jest związany (art. 3983 § 3 i art.
art. 39813 § 2 k.p.c.
art. 520 § 2 k.p.c.
3989 k.p.c., oraz - co do kosztów postępowania - art. 520 § 2, art.
art. 108 § 1 k.p.c.
520 § 2, art. 108 § 1 w zw.
art. 39821 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 10 ust.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 3984 § 2 k.p.c
Dla spełnienia wymagań z art. 3984 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CSK 110/18 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z wniosku B. W.‎przy uczestnictwie W. W.‎o podział majątku wspólnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w N.‎z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt III Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;2) zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Dla spełnienia wymagań z art. 3984 § 2 k.p.c. konieczne jest zawarcie w skardze kasacyjnej odrębnego wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, zawierającego profesjonalny wywód prawny nawiązujący do wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego.

Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Uczestnik wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne „wynikające z rozbieżności judykatury” (art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.). Uczestnik stwierdził, że wydając zaskarżone postanowienie Sąd Okręgowy oparł się na poglądzie wyrażonym przez Sąd Najwyższy w uchwale III CZP 88/12, a pominął pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 23 września 2016 r., II CSK 799/15 oraz w trzech powołanych przez uczestnika wyrokach Sądów Apelacyjnych w Warszawie, w Łodzi i Białymstoku.Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 2 października 2001 r., I PKN 129/01, OSNP 2003, nr 18, poz. 436).

Skarżący powinien to zagadnienie sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których powstało. Zagadnienie to powinno być nadto „istotne” z uwagi na wagę przedstawionego przez skarżącego problemu interpretacyjnego dla systemu prawa. Skoro jednak skarga kasacyjna wnoszona jest w konkretnej sprawie, to zarówno charakter zgłoszonego w niej roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy jest związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z przedstawionym przez skarżącego zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.Przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w związku z potrzebą wykładni przepisów prawa niewyjaśnionych i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie jest możliwe wtedy, gdy różne metody wykładni przepisów prawa mających zastosowanie do oceny konkretnego stanu faktycznego prowadzą do nieracjonalnych lub rozbieżnych wyników, a nauka i orzecznictwo nie doszły do wyjaśnienia i ujednolicenia praktyki stosowania tych przepisów.

Przesłanka ta nie zachodzi, gdy występujące rozbieżności zostały w orzecznictwie wyeliminowane, szczególnie zaś wtedy, gdy do tego wyeliminowania doszło w związku z podjęciem uchwały przez powiększony skład Sądu Najwyższego.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uczestnik nie sformułował zagadnienia prawnego o takich cechach, jak omówione wyżej. W uchwale składu siedmiu sędziów z 19 marca 2013 r., III CZP 88/12 (OSNC 2013, nr 9, poz. 103) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że współwłaściciel może domagać się od pozostałych współwłaścicieli, korzystających z rzeczy wspólnej z naruszeniem art. 206 k.c. w sposób wyłączający jego współposiadanie, wynagrodzenia za korzystanie z tej rzeczy na podstawie art. 224 § 2 lub art. 225 k.c. Nie zajmował się jednak objaśnieniem szczegółowo przesłanek, w jakich dochodzi do powstania tego roszczenia.

Wbrew stanowisku skarżącego, podgląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z 23 września 2016 r., II CSK 799/15, nie pozostaje w opozycji ze stanowiskiem zajętym w przytoczonej uchwale. Sąd Najwyższy w motywach tego postanowienia powołał się tak na samą uchwałę, jak i jej uzasadnienie i za tym uzasadnieniem stwierdził, że do naruszenia uprawnień z art. 206 k.c. nie dochodzi nie tylko wówczas, gdy współwłaściciele zawarli porozumienie określające inny od ustawowego sposób korzystania z rzeczy wspólnej albo, gdy zostało wydane w tym przedmiocie orzeczenie sądu, ale także wówczas, gdy jeden ze współwłaścicieli zrezygnuje z wykonywania tego uprawnienia na rzecz innego lub innych współwłaścicieli.

Z ustaleń Sądów meriti w niniejszej sprawie wynika, że skarżący nie został wyzuty z posiadania lokali mogących być źródłem pożytków, nie wykazywał się jakakolwiek inwencją, gdy chodzi uzyskanie pożytków z majątku wspólnego, a zatem do jego rozliczeń z wnioskodawczynią w omawianym zakresie można z powodzeniem zastosować poglądy wyrażone w obu powołanych wyżej orzeczeniach Sądu Najwyższego, gdyż nie ma między nimi sprzeczności.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 k.p.c., oraz - co do kosztów postępowania - art. 520 § 2, art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., § 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 4 pkt 8 i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.

Dz. U. 2018 r. poz. 256), Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.jw