Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue and inadmissible evidence challenge.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a boundary determination order, citing the absence of a significant legal issue and the inadmissibility of evidence-related arguments. The appellant argued that the lower court misapplied property law and incorrectly evaluated evidence, but the Supreme Court held that cassation reviews are limited to public-law grounds and cannot re-examine factual findings. Consequently, the appeal was rejected because the appellant failed to provide concrete legal arguments demonstrating an obviously flawed judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal must be accepted only if a significant legal issue exists; arguments regarding the evaluation of evidence and factual findings are inadmissible in cassation proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CSK 104/21 POSTANOWIENIE Dnia 10 listopada 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z wniosku E. M.przy uczestnictwie X. M., A. M., S. M., K. M., R. M., W. M., H. M., A. R., J. K., Z. M., W. O., Powiatu […] i Gminy W.o rozgraniczenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 listopada 2021 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki postępowania H. M.od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 31 lipca 2020 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (przyczyn kasacyjnych).Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca uczestniczka H. M. powołała się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej, podnosząc m.in., że Sąd Okręgowy, dokonując rozgraniczenia spornych działek, błędnie zinterpretował, a w konsekwencji błędnie zastosował przepisy prawa materialnego, a w szczególności art. 153 k.c.W judykaturze Sądu Najwyższego wskazywano wielokrotnie, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie (art. 3984 § 2 k.p.c.) oraz podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) są konstrukcyjnie odrębnymi elementami skargi kasacyjnej.
Wiąże się to ze szczególną funkcją wniosku o przyjęcie do rozpoznania, który ma służyć wykazaniu, że merytoryczne rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej jest uzasadnione, z uwzględnieniem publicznoprawnych, ponadindywidualnych zadań tego środka zaskarżenia. Ocena ta wyprzedza badanie zasadności podstaw kasacyjnych, które ma następczy charakter i uwarunkowane jest pozytywnym rozstrzygnięciem w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Obszerny wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania sprowadzał się in casu do w większości dosłownego powielenia rozważań i argumentów, które zostały przedstawione jako uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Ujęcie takie zapoznaje wskazany wcześniej sens wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zmierzając do narzucenia Sądowi Najwyższemu oceny zasadności podstaw skargi kasacyjnej na etapie orzekania o jej przyjęciu do rozpoznania, co jest niedopuszczalne. Powołując się na przyczynę kasacyjną określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. skarżący powinien przytoczyć skonkretyzowane, rzeczowe, jurydyczne argumenty, wspierając je w razie potrzeby poglądami orzecznictwa i literatury, wskazujące dlaczego - jego zdaniem - zaskarżone orzeczenie jest ewidentnie i w sposób widoczny prima vista wadliwe.
Niewystarczające jest wytknięcie naruszenia przepisu prawa, nawet, jeżeli miało ono niewątpliwy charakter; nieodzowne jest natomiast wykazanie, że naruszenie to doprowadziło do wydania oczywiście wadliwego orzeczenia (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004, nr 13, poz. 230, z dnia 21 kwietnia 2017 r., I CSK 660/16, niepubl. i z dnia 29 września 2017 r., V CSK 162/17, niepubl.).Wniosek skarżącej, niezależnie od wadliwej konstrukcji, argumentów takich nie zawierał. Ponadto, skarżąca w szerokim zakresie kwestionowała w nim dokonaną przez Sądy meriti ocenę dowodów, wskazując na jej zdaniem błędne wnioskowania, nieprawidłowe ustalenia i wadliwe pominięcie „innych dowodów”, co miało lec u podstaw nieprawidłowego wytyczenia przebiegu granicy.
W postępowaniu kasacyjnym polemika tego rodzaju jest jednak niedopuszczalna ze względu na związanie Sądu Najwyższego podstawą faktyczną zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.) i wynikającą wprost z art. 3983 § 3 k.p.c. niedopuszczalność zarzutów dotyczących oceny dowodów i ustaleń faktycznych.Ubocznie należało dostrzec, że w judykaturze Sadu Najwyższego nie neguje się związania sądu powszechnego decyzją administracyjną obejmującą akt własności ziemi (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 1994 r., III CZP 69/94, OSNC 1994, nr 12, poz. 233 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2013 r., III CZP 4/13, niepubl. oraz powołane tam orzecznictwo).
Nie stoi to jednak na przeszkodzie ustaleniu w postępowaniu rozgraniczeniowym granicy działek zgodnie ze stanem samoistnego posiadania nieruchomości w dniu wejścia w życie ustawy uwłaszczeniowej; samoistny posiadacz nabywał bowiem własność nieruchomości w takich granicach, w jakich faktycznie wykonywał władztwo w stosunku do posiadanej nieruchomości (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2012 r., IV CSK 252/11, niepubl.). W okolicznościach sprawy Sąd Okręgowy nie wykroczył poza tę regułę, wskazując, że punktem wyjścia dla ustalenia granicy prawnej powinien być stan posiadania na dzień 4 listopada 1971 r., skoro źródłem nabycia własności sąsiadujących nieruchomości były akty własności ziemi.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw