Supreme Court dismisses transfer request due to lack of real impartiality threat from past judicial role.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a juvenile case to another court, citing the need to maintain judicial impartiality. Although the victim's father previously served as a judge in the current court until 2015 and knew some staff, the court found this connection insufficient to threaten fairness. The decision emphasized that such concerns must be real and concrete rather than hypothetical to justify a transfer.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 441 § 1 k.c.; art. 49 k.p.c.: A transfer to another court based on the public perception of impartiality is only justified when there is a real and concrete threat to the proper functioning of justice, not merely hypothetical doubts arising from past judicial service.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
III CO 988/23 POSTANOWIENIE 20 grudnia 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Roman Trzaskowski na posiedzeniu niejawnym 20 grudnia 2023 r. w Warszawiew sprawie nieletniej A.Z.o ustalenie czy popełniła czyn karalny,na skutek wystąpienia przez Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lubliniepostanowieniem z 21 listopada 2023 r., IV Nkd 108/23,o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. (M.M.)
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 21 listopada 2023 r. Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z/s w Świdniku wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu wskazał, że rodzice pokrzywdzonej w sprawie są zatrudnieni w Sądzie Rejonowym Lublin-Zachód w Lublinie na stanowiskach orzeczniczych, ojciec małoletniej pełnił urząd na stanowisku sędziego w Sądzie Rejonowym Lublin-Wschód w Lublinie z/s w Świdniku do kwietnia 2015 r. Przed rozprawą 24 października 2023 r. prowadził na korytarzu rozmowę towarzyską z innym niż referent sędzią zatrudnionym w Sądzie Rejonowym Lublin-Wschód.
Niewątpliwie zna on osobiście osoby pracujące w tutejszym sądzie, choćby z racji wcześniejszego zatrudnienia, jak oświadczył, sędziego referenta zobaczył po raz pierwszy. Zdaniem Sądu w odczuciu strony, na co wskazuje oświadczenie obrońcy złożone na rozprawie 25 października 2023 r., jak i opinii publicznej, może pojawić się wątpliwość co do postrzegania tutejszego sądu jako organu bezstronnego i predystynowanego do obiektywnego rozpoznania sprawy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 441 § 1 k.c. Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego.Postanowieniem z 20 marca 2023 r., III CO 24/23, Sąd Najwyższy w uwzględnieniu wystąpienia Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie przekazał sprawę, ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, do rozpoznania Sądowi Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z/s w Świdniku.
Przesłanką obecnego wystąpienia w sprawie toczącej się aktualnie wobec jednej nieletniej stanowi okoliczność uprzedniego orzekania przez ojca pokrzywdzonej w Sądzie Rejonowym Lublin-Wschód w Lublinie z/s w Świdniku do kwietnia 2015 r. oraz jego znajomość z osobami w nim pracującymi. W orzecznictwie Sądu Najwyższego zwrócono uwagę, że sam fakt wcześniejszego orzekania przez stronę lub przedstawiciela ustawowego strony w danym sądzie w typowej sytuacji nie stanowi wystarczającego uzasadnienia dla odstąpienia od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, zwłaszcza gdy sytuacja taka miała miejsce kilkanaście lat wcześniej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 19 listopada 2020 r., V CO 213/20, niepubl.).
Okoliczności wynikające z przesłanki dobra wymiaru sprawiedliwości muszą być realne i stwarzać rzeczywiste zagrożenie dla prawidłowości funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Obawa wystąpienia w opinii społecznej przekonania, że sprawa nie zostanie w tym Sądzie bezstronnie rozpoznana musi być realna, a nie hipotetyczna (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 marca 2020 r., IV CO 18/20, niepubl.). Tego rodzaju obawy mają w niniejszej sprawie charakter jedynie hipotetyczny, ojciec pokrzywdzonej nie orzeka w sądzie od 2015 r., nawet jednak uwzględniając, że zna on nadal przynajmniej niektóre z pracujących w nim osób, w tym niektórych orzekających w nim sędziów, jego ewentualne kontakty osobiste czy zawodowe z tymi osobami powinny być przedmiotem rozpoznania na gruncie regulacji art. 49 k.p.c. Brak natomiast podstaw do upatrywania w tej sytuacji realnego zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. (R.N.) [ms]