Supreme Court denies designation of court for divorce case as local jurisdiction is established by plaintiff's address declaration.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court refused to designate a competent court for a divorce proceeding initiated by M. O. against M. O.1. The lower court had requested designation because it could not determine local jurisdiction, but the Supreme Court found the plaintiff's declaration of residence in Bydgoszcz sufficient under Article 41 of the Code of Civil Procedure. Consequently, the Supreme Court determined that no grounds existed under Article 45 to transfer jurisdiction, as the plaintiff's address was clearly established in the case file.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 41 k.p.c.; Art. 45 k.p.c.: Local jurisdiction for divorce actions is determined by the last common domicile or the defendant's domicile; designation is only required if neither party has a habitual residence within Poland.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CO 948/22 POSTANOWIENIE Dnia 13 października 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie z powództwa M. O.przeciwko M. O.1o rozwód,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 października 2022 r.,na skutek wystąpienia przez Sąd Okręgowy w Bydgoszczy o oznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy X C 1334/22, odmawia oznaczenia sądu.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 13 września 2022 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy zwrócił się do Sądu Najwyższego o wyznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy z powództwa M. O. przeciwko M. O.1 wskazując, że zachodzą podstawy wyznaczenia sądu właściwego na podstawie art. 45 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Z art. 45 k.p.c. wynika, że Sąd Najwyższy dokonuje oznaczenia sądu, przed którym należy wytoczyć powództwo, jeżeli nie można na podstawie okoliczności spawy ustalić właściwości miejscowej.Zgodnie z art. 41 k.p.c. powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sądem, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w tym okręgu ma jeszcze miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu.
Przy czym z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i takiej podstawy nie ma – sąd miejsca zamieszkania powoda. W konsekwencji dopiero w razie stwierdzenia, że żadna ze stron nie przebywa z zamiarem stałego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 25 k.c.) lub poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej za miejsce zwykłego pobytu uzasadnione będzie oznaczenie przez Sąd Najwyższy, w trybie określonym przez art. 45 k.p.c., sądu, przed którym należy wytoczyć powództwo.Z pozwu o rozwód z 25 lipca 2022 r. wynika, że powódka M.
O. – błędnie określając się w jego treści jako pozwana – przebywa w Niemczech (w pozwie „Niemiech”) w celach zarobkowych (k. 4 akt sprawy). Pismem z 2 sierpnia 2022 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy wezwał powódkę do usunięcia braków formalnych pozwu poprzez podanie miejscowości, w której przebywa z zamiarem stałego pobytu oraz podanie dokładnego adresu (k. 7-8 akt sprawy). W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w piśmie złożonym Biurze Podawczym Sądu Okręgowego w Bydgoszczy w dniu 9 sierpnia 2022 r., powódka oświadczyła, że przebywa pod adresem: ul. […], B. (k. 9 akt sprawy).
Powyższe wskazuje, że Sąd Okręgowy w Bydgoszczy, w oparciu o treść akt sprawy, miał możliwość ustalenia swojej właściwości miejscowej z powołaniem się na art. 41 k.p.c. wobec oświadczenia powódki, iż miejscem jej zamieszkania jest B. (ul. […], B.). Brak więc jest podstaw do oznaczenia sądu właściwego przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 45 k.p.c. Z tego też względu Sąd Najwyższy omówił oznaczenia sądu właściwego, o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanawiania.[as]