Supreme Court dismisses retrial request as procedural error; only final judgments allow retrial under Art. 399 CPC.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's request for a retrial of a final ruling that had previously rejected a cassation appeal. The plaintiff argued that the Civil Procedure Code's transitional provisions were unconstitutional, but the Court held that retrial is only permissible for final judgments, not procedural rulings. Consequently, the Court rejected the claim because the underlying decision was a ruling, not a judgment.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 399 k.p.c.; Art. 4011 § 1 k.p.c.: A request for retrial under Art. 4011 § 1 k.p.c. is inadmissible if the proceedings were concluded by a final ruling rather than a final judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III CO 12/03
POSTANOWIENIE
Dnia 21 sierpnia 2003 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jacek Gudowski (przewodniczący)
SSN Maria Grzelka (sprawozdawca)
SSN Marek Sychowicz
w sprawie z powództwa L. D.
przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "D." w K.
o wykonanie umowy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 sierpnia 2003 r.,
na skutek skargi powoda o wznowienie postępowania
zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego
z dnia 21 listopada 2001 r., sygn. akt III CKN 563/00
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 listopada 2001 r. Sąd Najwyższy odrzucił jako
niedopuszczalną kasację powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 29
października 1998 r. II Ca …/98 w sprawie przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej
„D.” w K. o wykonanie umowy uznając, że wartością przedmiotu zaskarżenia w
kasacji była kwota 2 400,- złotych wymieniona w pozwie a nie, wskazana w trybie
uzupełnienia braków formalnych kasacji, kwota 12 133,34 złotych. Prawną
podstawą orzekania o niedopuszczalności kasacji był art. 393 pkt 1 k.p.c. w
brzmieniu sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z dnia 24 maja 2000 r. (Dz. U. Nr
48, poz. 554), zgodnie z którym kasacja nie
przysługuje w sprawach
o świadczenia, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięć
tysięcy złotych. Powyższy przepis znajdował zastosowanie w myśl reguł
przewidzianych w art. 5 ust. 2 i art. 6 ustawy zmieniającej z dnia 24 maja 2000 r.,
ponieważ wyrok zaskarżony kasacją wydany został przed dniem 1 lipca 2000 r.
W dniu 24 lipca 2003 r. powód wystąpił do Sądu Najwyższego ze skargą
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu
Najwyższego powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 czerwca
2003 r. SK 15/03 (Dz. U. Nr 109, poz. 1035), mocą którego orzeczono,
o niezgodności z Konstytucją art. 4011 § 1 k.p.c. w zakresie, w którym przepis ten
dotyczy wyroków uprawomocniających się z mocą wsteczną po upływie terminu
z § 2 na skutek odmowy przyjęcia lub odrzucenia kasacji.
Jako podstawę wznowienia wskazał art. 4011 k.p.c. zw. związku z art. 190
ust. 4 Konstytucji RP.
Sąd Najwyższy uznał, że skarga powoda o wznowienie postępowania jest
niedopuszczalna.
Niezależnie od budzącej wątpliwości kwestii powszechnego obowiązywania
tzw. interpretacyjnych orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, o niedopuszczalności
skargi przesądzała okoliczność, że postępowanie, którego skarga dotyczy zostało
zakończone postanowieniem Sądu Najwyższego, a nie wyrokiem. Tymczasem,
zgodnie z art. 399 k.p.c., mającym zastosowanie na podstawie odesłania
przewidzianego w art. 190 ust. 4 Konstytucji, można żądać wznowienia
postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. Dotyczy to
również podstawy wznowienia wprowadzonej w art. 4011 § 1 k.p.c.).
Z tych względów Sąd Najwyższy odrzucił skargę (art. 410 § 1 k.p.c.).
Na marginesie można zauważyć, że skarga powoda nie była oparta na podstawie
wznowienia, o której mowa w art. 4011 § 1 k.p.c., co również stwarzało podstawę
do odrzucenia skargi.
Sąd Najwyższy odrzucając kasację stosował przepisy o niedopuszczalności
kasacji z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawach o świadczenie
obowiązujące do dnia 1 lipca 2000 r. Przepisy te (art. 393 pkt 1 k.p.c.) znajdowały
zastosowanie po dacie 1 lipca 2000 r. odnośnie do kasacji od orzeczeń wydanych
przed tą datą. W wyroku z dnia 9 czerwca 2003 r. w sprawie SK 5/03 Trybunał
Konstytucyjny nie stwierdził niezgodności z Konstytucją przepisów art. 5 ust. 2
ustawy z dnia 24 maja 2000 r. w związku z czym wyrok ten nie nadawał się do
subsumowania go pod hipotezę art. 4011 § 1 k.p.c. ze skutkiem w postaci uznania,
że skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. W innym wyroku
z tej samej daty w sprawie SK 12/03 – (Dz. U. Nr 109, poz. 1036) Trybunał
Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją artykułu 5 ust. 2 ustawy z dnia
24 maja 2000 r. ale tylko w zakresie w jakim przepis nie przewiduje regulacji
przejściowej dotyczącej przyjęcia do rozpoznania kasacji złożonych przed 1 lipca
2000 r. W niniejszej sprawie instytucja przyjęcia (a ściślej – odmowy przyjęcia)
kasacji do rozpoznania nie była podstawą rozstrzygnięcia w postanowieniu Sądu
Najwyższego.
db