Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CO 1161/24 Generato dall'IA

Supreme Court refused transfer of parental authority case citing lack of impartiality concerns under civil procedure code.

Numero d'incarto III CO 1161/24
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a parental authority case to another court of equal jurisdiction. The Regional Court argued that the parties' legal prominence in the district might compromise the minor's comfort and the court's perceived impartiality. The Supreme Court ruled that such factors do not constitute a valid ground for transfer under Article 441 § 1 of the Civil Procedure Code, as they do not inherently threaten the institutional impartiality of the court.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 441 § 1 k.p.c.; Art. 49 k.p.c.; The concept of the good of the administration of justice does not include the subjective comfort of parties or the mere fame of legal representatives, and transfer requires very significant reasons threatening the institutional impartiality of the court.

Parole chiave

Generato dall'IA
administration of justice parental authority court transfer impartiality civil procedure code minor's interest procedural transfer determinazione del foro competente

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 441 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego (art. 441 § 1 k.p.c.).
art. 49 k.p.c.
art. 9 § 1 k.p.c.
Gwarancje dostępu do akt stron i uczestników postępowania zapewniają przepisy procesowe (art. 9 § 1 k.p.c.), co wyklucza celowość rozpoznania tej sprawy poza środowiskiem, w którym budzi zainteresowanie.
art. 441 § 1 k.p.c
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego (art. 441 § 1 k.p.c.).
art. 49 k.p.c
art. 9 § 1 k.p.c
Gwarancje dostępu do akt stron i uczestników postępowania zapewniają przepisy procesowe (art. 9 § 1 k.p.c.), co wyklucza celowość rozpoznania tej sprawy poza środowiskiem, w którym budzi zainteresowanie.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z 7 lipca 2020 r., IV CO 153/20
postanowienie SN z 19 listopada 2020 r., V CO 213/20
postanowienie SN z 19 listopada 2020 r., V CO 213/20).
postanowienie SN z 5 marca 2020 r., IV CO 44/20
postanowienie SN z 5 marca 2020 r., IV CO 44/20 i z 7 października 2020 r., V CO 175/20).
postanowienie SN z 7 października 2020 r., V CO 175/20
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

III CO 1161/24 POSTANOWIENIE 16 października 2024 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Mariusz Łodko na posiedzeniu niejawnym 16 października 2024 r. w Warszawie‎w sprawie z wniosku K.O.‎z udziałem M.T. o ograniczenie i powierzenie władzy rodzicielskiej i ustalenie miejsca pobytu z urzędu z udziałem K.O., M.T. o ograniczenie władzy rodzicielskiej z wniosku M.T. z udziałem K.O. o pozbawienie władzy rodzicielskiej ‎przy udziale Prokuratury Rejonowej Toruń Centrum-Zachód w Toruniu‎na skutek wystąpienia przez Sąd Rejonowy w Bydgoszczy‎postanowieniem z 16 września 2024 r., VI Nsm 610/24,‎o przekazanie do sądu równorzędnego, odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z 16 września 2024 r. Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wystąpił do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy dotyczącej ograniczenia, powierzenia, ewentualnie pozbawienia władzy rodzicielskiej innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Uzasadniając wystąpienie wyjaśnił, że wnioskodawca, jego ojciec i siostra są znanymi adwokatami, występującymi przez […] sądami. Taka sytuacja wywołuje dyskomfort uczestniczki, a charakter podnoszonym zarzutów i dobro małoletniej córki zainteresowanych przemawia za tym, żeby sprawa ta nie była rozpoznawana w środowisku, w którym budzić może zainteresowanie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego (art. 441 § 1 k.p.c.). Dotyczy to takich sytuacji, gdy rozpoznanie sprawy w danym sądzie, bez względu na to przez którego sędziego, godziłoby w dobro wymiaru sprawiedliwości. Chodzi zatem, co do zasady, o tego rodzaju okoliczności, które są powiązane z danym sądem w znaczeniu ustrojowym (instytucjonalnym), a nie z konkretnym sędzią czy nawet większą liczbą sędziów.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że niezdefiniowane ustawowo pojęcie „dobro wymiaru sprawiedliwości” powinno być rozumiane z uwzględnieniem celu, dla którego istnieje wymiar sprawiedliwości, uniwersalnego charakteru tej instytucji i rodzaju wartości, jaką jest dobro wymiaru sprawiedliwości (zob. postanowienie SN 7 lipca 2020 r., IV CO 153/20). Dobro wymiaru sprawiedliwości nie jest tożsame ani z dobrem (w szczególności sprawnym funkcjonowaniem) sądu rozpoznającego konkretną sprawę lub z interesami prawnymi stron, ani też ze społecznym postrzeganiem sądu jako organu bezstronnego.

Wszystkie te elementy stanowią części składowe tej wartości, lecz w stosowaniu art. 441 § 1 k.p.c. trzeba mieć na uwadze, że żaden z elementów nie dominuje nad pozostałymi (zob. postanowienie SN z 19 listopada 2020 r., V CO 213/20). Kryterium dobra wymiaru sprawiedliwości oznacza, że za przekazaniem sprawy muszą przemawiać bardzo istotne względy. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie występuje. Okoliczność, że wnioskodawca, jak i jego ojciec i siostra, są powszechnie rozpoznawalni w środowisku prawniczym w okręgu sądu rozpoznającego sprawę, nie przekonuje o braku zdolności tego sądu do zachowania obiektywizmu (zob. postanowienie SN z 5 marca 2020 r., IV CO 44/20 i z 7 października 2020 r., V CO 175/20).

W szczególności, że indywidualne okoliczności związane z sytuacją konkretnego sędziego lub sędziów, wyznaczonych do rozpoznania sprawy, ich relacje osobiste ze stroną postępowania mogące wywołać uzasadnione wątpliwości co do bezstronności sędziego, powinny być rozpatrywane w drodze postępowania o wyłączenie sędziego, którego zainicjowanie leży tak w gestii stron, jak i sędziego (art. 49 k.p.c.). Dobra wymiaru sprawiedliwości nie można też utożsamiać z eliminowaniem ewentualnego dyskomfortu po stronie sądu właściwego, czy strony postępowania, uzasadnionego wyłącznie układem stron procesu.

Sam fakt, że wnioskodawca jest osobą rozpoznawalną w środowisku prawniczym w danym okręgu sądowym, nie może rzutować per se na zdolność sądu (sędziego) do zachowania obiektywizmu, jak i ze względu na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. Sąd występujący nie powołał również przekonujących okoliczności faktycznych odnoszących się do podmiotowych cech rozpoznawanej sprawy, które uzasadniałyby przekazanie jej innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro małoletniego dziecka uczestników. Tak sformułowana przesłanka została wyłącznie hasłowo zasygnalizowana w uzasadnieniu postanowienia i nie przekonuje, że rozpoznanie sprawy przez sąd właściwy według Kodeksu postępowania cywilnego, byłoby niezgodne z interesem publicznym i sprzeciwiało się dobru wymiaru sprawiedliwości, godząc w społeczny odbiór tego sądu jako bezstronnego.

Gwarancje dostępu do akt stron i uczestników postępowania zapewniają przepisy procesowe (art. 9 § 1 k.p.c.), co wyklucza celowość rozpoznania tej sprawy poza środowiskiem, w którym budzi zainteresowanie. Dobra wymiaru sprawiedliwości w rozumieniu art. 441 § 1 k.p.c. nie można natomiast uzasadniać subiektywnym poczuciem komfortu uczestniczki postępowania, czy bliżej niesprecyzowanym dobrem małoletniego dziecka stron.Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 441 § 1 k.p.c. odmówił przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. (M.M.)[ms]‎