Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III CNP 83/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against final ruling on co-ownership termination due to procedural errors.

Numero d'incarto III CNP 83/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal challenging a final order terminating co-ownership of a residential property. The applicant argued the lower court violated substantive and procedural laws regarding property division and expert valuation. The court rejected these claims, noting that the lower court correctly ignored the applicant's argument on statute of limitations and that factual findings and evidence evaluation do not constitute grounds for an appeal under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 123 § 1 pkt 2 k.c.; Art. 65 § 1 k.c.; Art. 207 k.c.; Art. 208 k.c.; Art. 226 § 1 zd. 2 k.c.; Art. 230 k.p.c.; Art. 278 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.; Art. 328 § 2 k.p.c.; Art. 520 § 3 k.p.c.; An appeal for a finding of unlawfulness against a final judgment is inadmissible if the appeal is based on errors of fact or assessment of evidence.

Parole chiave

Generato dall'IA
co-ownership termination appeal for unlawfulness final judgment assessment of evidence statute of limitations expert valuation civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji (art. 42411 § 1 k.p.c.).
Art. 123 § 1 pkt 2 k.c.
art. 123 § 1 pkt 2 i art.
Art. 65 § 1 k.c.
Art. 207 k.c.
65 § 1 w zw. z art. 207 k.c., art. 208 k.c., art. 226 § 1 zd. 2 k.c. oraz na naruszeniu
Art. 208 k.c.
207 k.c., art. 208 k.c., art.
Art. 226 § 1 zd. 2 k.c.
208 k.c., art. 226 § 1 zd. 2 k.c. oraz na naruszeniu
Art. 230 k.p.c.
Chybiony był zarzut obrazy art. 230 k.p.c., gdyż wbrew stanowisku skarżącej od
Art. 278 k.p.c.
Zarzut obrazy art. 278 k.p.c. miał polegać na przyjęciu wartości spornego lokalu
Art. 233 § 1 k.p.c.
Zarzut więc obrazy art. 233 § 1 k.p.c. był niedopuszczalny i gdyby nie
Art. 328 § 2 k.p.c.
prawa procesowego, a to art. 230 , art. 278, art. 233 § 1, art. 520 § 3 zd. 2, oraz art. 328
Art. 520 § 3 k.p.c.
233 § 1, art. 520 § 3 zd.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., I CNP 1/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., I CNP 1/05, OSNC
uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r., III CZP 1/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r., II CNP 15/05
I CNP 1/05
Supreme Court dismisses appeal for invalidating pre-September 2004 final judgment as inadmissible under new procedural law.
III CZP 1/05
Supreme Court allows foreign currency damages under foreign exchange law exception to currency principle.
I CNP 33/06
Supreme Court dismissed appeal; factual findings and legal characterization of transport contract were not erroneous.
II CNP 15/05
Supreme Court dismisses appeal against final costs ruling as it is not a final judgment on the main case.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III CNP 83/07

POSTANOWIENIE

Dnia 7 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)

SSN Jan Górowski (sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku G. P.

przy uczestnictwie M. P.

o zniesienie współwłasności nieruchomości,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 marca 2008 r.,

skargi uczestnika

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w N. z dnia 15 marca 2007 r., sygn.

akt III WSC (…),

oddala skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2006 r. Sąd Rejonowy w N. zniósł

współwłasność lokalu mieszkalnego nr (…) położonego w K. przy ul. S. objętego księgą

wieczystą nr (…) złożonego z 3 pokoi z 3 kuchni korytarza i dwóch piwnic o pow. 104 m2

usytuowanego na parterze i na drugim piętrze budynku w ten sposób, że przyznał go na

wyłączną własność G. P. i zasądził od wnioskodawczyni na rzecz M. P. tytułem spłaty

kwotę 28 000 zł, którą rozłożył na cztery raty po 7000 zł. Niesporne było, że udział we

własności lokalu wnioskodawczyni wynosił 3/4 części, a uczestnika 1/4 część.

Sąd Okręgowy w N. postanowieniem z dnia 15 marca 2007 r. apelację

wnioskodawczyni oddalił.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu drugiej

instancji opartej na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj. art. 123 § 1 pkt 2 i art.

65 § 1 w zw. z art. 207 k.c., art. 208 k.c., art. 226 § 1 zd. 2 k.c. oraz na naruszeniu

prawa procesowego, a to art. 230 , art. 278, art. 233 § 1, art. 520 § 3 zd. 2, oraz art. 328

§ 2 k.p.c. pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł o stwierdzenie, „że zaskarżone wyroki

są niezgodne” z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje od prawomocnego orzeczenia, w zasadzie sądu drugiej instancji,

kończącego postępowanie w sprawie wydanego począwszy od dnia 1 września 2004 r.

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., I CNP 1/05, OSNC

2006, nr 1, poz. 15 i uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26

października 2005 r., III CZP 1/05, OSNC 2006, nr 5, poz. 78, której nadano moc zasady

prawnej). Oznacza to możliwość wniesienia skargi od prawomocnych wyroków,

nakazów zapłaty, postanowień co do istoty sprawy wydanych w postępowaniu

nieprocesowym oraz od postanowień tzw. formalnych kończących postępowanie w

sprawie. Uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie jest

niezgodne z prawem, ma charakter prejudykatu, gdyż stwarza możliwość dochodzenia

od państwa odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez jego wydanie.

Skarga jest nie tylko środkiem nowym, ale - jak podkreślono w literaturze wyjątkowym w skali europejskiej. Zasadą bowiem jest, że prawomocność, tworzy nowy stan

prawny pomiędzy stronami, jak też sanuje wszelkie ewentualne naruszenia prawa, którymi

orzeczenie ewentualnie jest dotknięte. Z tego względu pojęcia niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, określonego w 4241 k.p.c., nie można utożsamiać z pojęciem

szeroko rozumianej bezprawności występującym w dziedzinie odpowiedzialności cywilnej.

Definiując tę przesłankę uwzględnić trzeba specyfikę władzy sędziowskiej i sądowego

stosowania prawa. Orzeczeniem niezgodnym z prawem w omawianym sensie jest

orzeczenie niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni

przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć, albo wydane w wyniku

szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego stosowania prawa (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007, nr 2, poz. 35), co można

stwierdzić „na pierwszy rzut oka” bez wnikania w szczegóły sprawy i bez prowadzenia

głębszej analizy prawniczej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 grudnia 2006 r., I BP

13/06, M.P. P. 2007, nr 5, s. 253).

Orzeczenie Sądu Okręgowego nie narusza prawa w wyżej zasygnalizowanym

znaczeniu. Przede wszystkim pełnomocnik skarżącej przeoczył, że Sąd Okręgowy nie

uwzględnił zarzutu uczestnika, co do przedawnienia roszczenia o zwrot części nakładów,

których zresztą wartość - według wyliczenia Sądu Rejonowego - wynosiła zaledwie 1560 zł

(¼ z 6241 zł). Ustalił bowiem, i to między innymi na podstawie zeznań córki

wnioskodawczyni, że te nakłady były finansowane także przez J. P. oraz, że częściowo

wymianę okien sfinansował ojciec uczestnika W. P. Bezzasadne były więc zarzuty

dotyczące obrazy art. 123 § 1 i 65 § 1 w zw. z art. 207 k.c., art. 226 § 1 zd. 2 k.c. i art. 5 k.c.

Skoro wnioskodawczyni po śmierci ojca uczestnika sprawowała faktyczny zarząd

lokalem, to rzeczywiście uczestnikowi przysługiwało na podstawie art. 208 k.c. prawo

żądania złożenia przez wnioskodawczynię rachunku z tego zarządu. Nieprzedłożenie go

można było w okolicznościach sprawy potraktować jako brak wykazania wysokości

należności z tego tytułu, skoro skarżąca na poparcie tego roszczenia nie zgłosiła żadnych

dowodów. W związku z tym roszczeniem można zauważyć, że uczestnik nie zgłosił

roszczenia z tytułu wyłącznego posiadania przez wnioskodawczynię przedmiotu sporu

po śmierci W. P. (art. 206 k.c.).

Zarzut obrazy art. 278 k.p.c. miał polegać na przyjęciu wartości spornego lokalu

- za opinią biegłego - na kwotę 140 000 zł gdy tymczasem strony zgodnie wskazywały

jego wartość na kwotę 104 000 zł. Był on chybiony już z tego względu, że biegły, jak

wynika z treści ekspertyzy, zastosował właściwą metodę wyceny znajdującą podstawę

w powołanych przepisach prawnych. Poza tym wskazywana przez strony wartość, była

w zasadzie podawana na użytek wielokrotnie podejmowanych prób ugodowych i

wobec niezawarcia ugody, uczestnik ostatecznie zażądał rozliczenia stron według

wartości nieruchomości lokalowej wynikającej z opinii biegłego.

Chybiony był zarzut obrazy art. 230 k.p.c., gdyż wbrew stanowisku skarżącej od

początku postępowania uczestnik kwestionował dokonanie niektórych nakładów przez

wnioskodawczynię, a zwłaszcza ich wartość. Także nietrafny był zarzut obrazy art. 328

§ 2 k.p.c., albowiem uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie posiada braków, które

uniemożliwiałyby kontrolę zaskarżonego orzeczenia.

Podstawę skargi nie mogą stanowić zarzuty dotyczące ustalania faktów lub

oceny dowodów. Zarzut więc obrazy art. 233 § 1 k.p.c. był niedopuszczalny i gdyby nie

inne podniesione - zdaniem skarżącej - uchybienia skarga musiałaby ulec odrzuceniu

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13 /05,

OSNC 2006, nr 4, poz. 76). Na marginesie można jednak zauważyć, że na rozprawie

biegły wyjaśnił, iż wskazany w skardze błąd rachunkowy w oznaczeniu części wspólnej

budynku nie miał znaczenia dla ustalenia wartości rynkowej spornego lokalu.

Skarżąca nie mogła powołać się też skutecznie na zarzut obrazy art. 520 § 3

k.p.c., gdyż na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem nie przysługuje (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

17 listopada 2005 r., II CNP 15/05, OSNC 2006, nr 9, poz. 153)

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji (art. 42411 § 1 k.p.c.).